22.6.13

gagging ERT is nothing but fascism!


Ακολουθεί το δεκάλεπτο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου για το φίμωμα της ΕΡΤ από την κυβέρνηση, την Τρίτη 11 Ιουνίου 2013. To φιλμάκι αυτό, ουσιαστικά είναι ένα βιαστικό μοντάζ μερικών πρόχειρων πλάνων απ’ όσα συνέβησαν στην ΕΡΤ λίγο πριν και λίγο μετά που δόθηκε η εντολή για το κυριολεκτικό και συμβολικό μαύρο στις τηλεοράσεις και για σιωπή στα ραδιόφωνα.

«Μοντάραμε γρήγορα εννιά λεπτά για να μη σβηστούν από τη μνήμη μας όσα έγιναν την πρώτη μέρα. Αυτός είναι ο τρόπος αντίδρασής μας. Θα συνεχίσουμε όσο μπορούμε!», είπε ο Γιώργος Αυγερόπουλος. Ολοκληρωμένη η δουλειά του για το κλείσιμο της ΕΡΤ θα περιληφθεί προφανώς στο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα της κρίσης, που κινηματογραφεί με τους συνεργάτες του τρία χρόνια τώρα. Αυτή η ταινία θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 2014, με τον τίτλο «AGORA – από την Δημοκρατία στην αγορά».

Ο Γιώργος Αυγερόπουλος, για όποιον δεν το γνωρίζει, είναι ο δημιουργός της πολυβραβευμένης σειράς ντοκιμαντέρ Εξάντας, που τόσα χρόνια παρακολουθούσαμε από την τηλεόραση της ΕΡΤ. Συγκεκριμένα, η εκπομπή έχει μέχρι στιγμής τιμηθεί με τριάντα δύο διεθνή βραβεία, ενώ στην Ελλάδα έχει αποσπάσει επτά φορές τον τίτλο της «καλύτερης σειράς ντοκιμαντέρ στην ελληνική τηλεόραση».

Κι ο Εξάντας είναι μία μόνο από τις υψηλής ποιότητας παραγωγές που απολαμβάναμε στη δημόσια τηλεόραση, μέχρι που ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε προ ημερών ότι δε δικαιούμαστε άλλο πια να έχουμε δημόσια τηλεόραση. Και δίνοντας εντολή να «πέσει» το σήμα της ΕΡΤ μετά από εβδομήντα πέντε χρόνια συνεχούς εκπομπής, μαύρισε τις οθόνες και μαζί, μαύρισε τις ψυχές μας. Τώρα, περιμένουμε πια να εισβάλλουν τις επόμενες μέρες τα ΜΑΤ, για να εκκενωθεί το ραδιομέγαρο στην Αγία Παρασκευή. Κι εύχομαι φυσικά, να καταφέρουμε να τους σταματήσουμε, έστω και τώρα, έστω και το τελευταίο λεπτό. 

ERT, the Hellenic radio and television was always on air even during the periods of the Nazi Occupation and Dictatorship (1967-1974). And as most people all over the world already know, on Tuesday 11 June 2013 the Greek conservative-led government shut down our public broadcasting, after seventy five years of continues operation. 

The following ten minutes documentary which deals with this outrageous official decision was produced by Giorgos Avgeropoulos, a great Greek documentary filmmaker. Actually this short film is a rough cut sequence, part of the feature-length documentary that Giorgos Avgeropoulos and co-workers are filming since the intensification of the economic crisis in Greece, about three years ago.

The complete documentary, titled «AGORA - from Democracy to the market» is an international co-production of major TV networks and will be released in April 2014. Let me note that Giorgos Avgeropoulos is the founder of Exandas Doc Series, which has been awarded thirty two international prizes and was broadcasting monthly on the terrestrial and satellite network of state-owned Greek television channel ERT, as well as on the public television network of Cyprus (RIK). Exandas films are also screened on many European and American television networks, such as Current TV, Russia Today, ARTE-France etc. 

Just now in Athens, we are expecting riot police to force withing the next few days into the ERT mansion in order to drag out the hundreds of employees (journalists, technicians etc.) who remain in their posts and work voluntarily is spite of their recent dismissal, just for not allowing ERT die. And I wish that us, the Greeks who deny losing ERT, even now, even at the last minute, we will suceed in keeping our public broadcasting alive and kicking. 


επιούσιον πένθος


Υπάρχει μια όψη που δύσκολα αποκαλύπτεται.
χρόνια, σοβαρή και αινιγματώδης,
εμπεριέχει εντούτοις
τα μη ταξινομημένα συναισθήματα, τις οφιοειδείς τύψεις
και το επιούσιον πένθος.

Πρόκειται για τον ιστό που δεν έχει μικροσκοπηθεί,
τις πτυχές εκείνες που δεν απεικονίζονται
τον εαρινό κατάλογο των τεθλιμμένων επετείων
που κατ’ έτος ανανεώνεται.

Πρόκειται μάλλον για ανερμήνευτο χρησμό,
για οπτική μέθοδο
που ακυρώνει δια μιας τους οιωνοσκόπους,
μια κηλίδα σκότους που πολλαπλασιάζεται
από καθρέφτη σε καθρέφτη.

Αυτό το ποίημα του Γιάννη Ευσταθιάδη, που έχει τίτλο «να διαβαστεί με καθρέφτη», περιέχεται στη συλλογή «Καθρέφτης» και είναι τυπωμένο ανάποδα, διαβάζεται άρα μόνο μέσα από καθρέφτη. Βλ. εκδ. Ύψιλον, 2010, σελ. 31

Για την Ιστορία, να πω επίσης πως πριν από δυο μήνες περίπου, κάτσαμε ένα απόγευμα με τον φίλο μου τον Γιώργο να πιούμε καφέ, λίγο πιο πέρα απ’ το δικαστικό μέγαρο στην Αλεξάνδρας. «Ωραίο μέρος διάλεξες ρε, μπράβο!», αστειεύτηκα εγώ που απεχθάνομαι τη θεά Θέμιδα κι ύστερα πιάσαμε θέματα δικά του. Μετά από λίγο όμως, μας διέκοψε ο ήχος του κινητού μου. Ήταν από την ΕΡΤ.

Το προηγούμενο βράδυ άκουγα στο ραδιόφωνο μια εκπομπή αφιερωμένη στην ποίηση ενός από τους -κατά τη γνώμη μου- σημαντικότερους σύγχρονους ποιητές μας, του Γιάννη Ευσταθιάδη. Είναι βεβαίως και ο ίδιος παραγωγός του Τρίτου Προγράμματος. Αλλά η εκπομπή που άκουγα  καθώς μαγείρευα, δεν ήταν δική του, ήταν εκπομπή συναδέλφου. Κι επειδή κάτι που άκουσα μ’ ενδιέφερε πολύ κι ήθελα να μάθω λεπτομέρειες, έστειλα e-mail με το σχετικό ερώτημα.

Το τηλέφωνό μου λοιπόν, την ώρα που μιλούσα με τον φίλο μου, χτύπησε γιατί με κάλεσε μία κοπέλα από το δημόσιο ραδιόφωνο, που απάντησε την ερώτησή μου πολύ ευγενικά. Μάλιστα, επειδή ζήτησα και μία συμπληρωματική πληροφορία, την οποία δε γνώριζε, κλείσαμε και με κάλεσε πάλι μετά από λίγα λεπτά.

Ο φίλος μου, άκουσε βέβαια όσα είπα και απόρησε. Του εξήγησα τι είχε προηγηθεί και απόρησε ακόμα παραπάνω. «Και σε πήραν τηλέφωνο μέσα σε λίγες ώρες; Μπράβο…». «Με πήραν τηλέφωνο δις, όπως άκουσες… ΕΡΤ αγάπη μου!», χαμογέλασα εγώ πλατιά. Βέβαια, τότε ακόμα ένιωθα ασφαλής σ’ αυτή τη χώρα.  
 

επιτέλους, σε λίγες ώρες… ελεύθερος!!!


Με πολλή χαρά διάβασα πως την Τρίτη, μετά από δέκα τέσσερις ολόκληρους μήνες κράτησης, ο Λάκης Γαβαλάς θα αποφυλακιστεί. «Ζω την υπέρτατη τιμωρία!», είχε πει προ καιρού. Συμφωνώ. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ποινή από τη στέρηση της ελευθερίας. Γι αυτό και η απελευθέρωσή του, προφανώς θα είναι η πιο χαρούμενη στιγμή στη ζωή του. Του εύχομαι λοιπόν, κατ’ αρχάς να ξεφαντώσει και σε δεύτερο χρόνο να χρησιμοποιήσει δημιουργικά τη γνώση που απέκτησε μέσα στο κελί του.

20.6.13

να γιατί οι άνθρωποι θέλουν να κάνουν παιδιά…


η τρισχαριτωμένη δεσποινίδα της φωτογραφίας,
κόρη του τυχερού μπαμπά και μουσικού, Διονύση Σεμιτέκολου,
λέγεται Κατερίνα, είναι οκτώ ετών
και χθες βράδυ έλαβε μέρος με τη χορωδία του σχολείου της
στη συναυλία που διοργανώθηκε στη Φανερωμένη Ζακύνθου

λουόμενοι








χαλαρωτικό, σαν telemarketing…



clean cut

© Niall O’Leary

πως λέμε «Cosmopolitan, σελίδα 19»;

John-Paul Flintoff


Ε, ένα τέτοιο πράμα σας έχω για απόψε.  Πάμε λοιπόν στη σελίδα 19. Λέει εκεί:

Πως μπορώ εγώ, ένας άνθρωπος μεταξύ δισεκατομμυρίων, να ελπίζω ότι θα αλλάξω το οτιδήποτε; Υπάρχουν πολλοί λόγοι που η συγκεκριμένη ηττοπαθής ερώτηση έρχεται τόσο εύκολα στον νου. Περιλαμβάνουν τον τρόπο ανατροφής μας, μία ζωή ανοχής πραγμάτων που μας απογοητεύουν ή μας αποθαρρύνουν, καθώς και οδυνηρές αναμνήσεις αποτυχημένων προσπαθειών να κάνουμε κάτι.

Όμως, παραμένει γεγονός ότι όλοι μας επιφέρουμε διαρκώς αλλαγές. Το πραγματικό πρόβλημα είναι πως αν επηρεάζουμε τα πράγματα μόνο ασυνείδητα, κατά πάσα πιθανότητα δεν οδηγούμαστε στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ορισμένοι ίσως δυσκολευτούν να πιστέψουν ότι επιφέρουν διαρκώς αλλαγές. Σε αυτή την περίπτωση, ίσως βοηθήσει να εγκαταλείψουμε προς στιγμήν την ευρύτερη οπτική και να επικεντρωθούμε στην καθημερινή ανθρώπινη συμπεριφορά μας –εφόσον περνάμε την κάθε στιγμή αποφασίζοντας τι πρέπει να συμβεί στη συνέχεια ή ακολουθώντας τις ιδέες κάποιου άλλου.

Και στις δύο περιπτώσεις, οι ενέργειές μας είναι σκόπιμες και όλες παράγουν αποτέλεσμα. Ίσως αντικρούσετε ότι η καθημερινότητά μας είναι ιστορικής σημασίας. Σίγουρα όχι! Συγκρινόμενη δηλαδή με την εισβολή του Ιουλίου Καίσαρα στη Βρετανία, με την καταστροφή της Βαγδάτης από τον Τζένγκις Χαν και με την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο.

Οι περισσότεροι έτσι ακριβώς αντιλαμβάνονται την Ιστορία. «Η ιστορία του κόσμου δεν είναι παρά οι βιογραφίες των σπουδαίων ανδρών», έγραψε o Thomas Carlyle. Όμως, η θεωρία των «σπουδαίων ανδρών» της Ιστορίας, θεωρείται εδώ και χρόνια ξεπερασμένη. Στις μέρες μας, αναγνωρίζουμε ότι οι άνδρες εκείνοι δε θα τα κατάφερναν μόνοι τους. Και αποδίδουμε ιστορική σημασία σε επεισόδια που ως πρόσφατα παραβλέπαμε.

«Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο»
μτφ. Αντώνης Καλοκύρης
εκδόσεις Πατάκη, 2012
σελ. 19
 

19.6.13

το κίνημα διαμαρτυρίας του Ερντέμ


Erdem Gunduz
Ένα μεγάλο μπράβο από μένα στον εικονιζόμενο! Που βέβαια είναι ο 37χρονος Τούρκος χορογράφος, Ερντέμ Γκουντούζ. Χθες, παρά το πάθος του για τον χορό, το παλικάρι αυτό στάθηκε όρθιο και ακίνητο, στην πλατεία Ταξίμ, για οκτώ ολόκληρες ώρες!

Ήταν πραγματικός άθλος αυτό που έκανε! Όχι μόνο από απόψεως σωματικής αντοχής, αλλά κυρίως γιατί ο επίμονος ενόσω άκακος τρόπος που διάλεξε ως διαμαρτυρία για όσα συμβαίνουν στη χώρα του τις τελευταίες μέρες, κατόρθωσε να κάνει τον γύρο του κόσμου.

Τα μέσα ενημέρωσης στην Τουρκία δεν αναμεταδίδουν, για ευνόητους λόγους, βασικές πληροφορίες απ’ όσα συμβαίνουν στην εξαγριωμένη χώρα τις τελευταίες μέρες. Γι αυτό και ο Ερντέμ σκέφτηκε να διαμαρτυρηθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Και οι υπολογισμοί του αποδείχθηκαν απολύτως εύστοχοι: η performance του αξιώθηκε να διαδοθεί από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι έτσι σε λίγες μόλις ώρες, το δράμα του γειτονικού μας λαού επικοινωνήθηκε απ’ άκρη σ’ άκρη του πλανήτη.

Επιπλέον, ο Ερντέμ ενέπνευσε πολλούς συμπατριώτες του. Πριν εκπνεύσει το οκτάωρο της βωβής ακινησίας του, οπότε και ο ίδιος συνελήφθη, τριακόσιοι άνθρωποι είχαν ήδη προλάβει να τον μιμηθούν. Στάθηκαν πλάι του κι έκαναν ό,τι αυτός, δε μιλούσαν ούτε κουνιόντουσαν, παρά μόνο κοιτούσαν τη σημαία τους κι ένα πανώ με το πρόσωπο του Κεμάλ Ατατούρκ.

Το παράδειγμα του Ερντέμ όμως υιοθετήθηκε και σε άλλες πόλεις, πέραν της επαναστατημένης Κωνσταντινούπολης, με πρώτη και καλύτερη την Άγκυρα. Υιοθετείται επίσης, μέρες τώρα, και στην Ελλάδα. Παρά τις δραματικές πολιτικές εξελίξεις στην πατρίδα μας, παντού βλέπω ανθρώπους που συνεχίζουν τη ζωή τους παγερά αδιάφοροι για ό,τι μας συμβαίνει. Επί της ουσίας δηλαδή, βουβοί κι ακίνητοι, όπως ο Ερντέμ.       



χώρος και απόσταση και ελευθερία...


Μια φορά κι έναν καιρό στας Ευρώπας, άμα ήσουν νέα από οικογένεια καλή, με τα γαλλικά σου άρα και το πιάνο σου, κατέφθαναν για σένα στο σπίτι επιστολές... μούρλια! Γραμμένες με κονδυλοφόρο απ' τα χεράκια επίδοξων εραστών, οι οποίοι πάσχιζαν, με όσα έγραφαν, να εκτοπίσουν τα σπερματοζωάρια των ανταγωνιστών.

Ο τρόπος γραφής εκείνη την εποχή ήταν βεβαίως άλλος από τον τωρινό. Σήμερα, ας πούμε, άμα  λάβεις γράμμα γραμμένο τοιουτοτρόπως, παίρνεις την κολλητή και λες: "άσε, έχω μπλέξει μ' έναν που 'ναι για του Σινούρη κι άντε να δούμε πως θα τον ξεφορτωθώ...". Κι έπειτα, η ανάγκη τότε ήταν προφανώς επιτακτική, γιατί οι κοριτσίστικες καρδιές κατακτιόντουσαν ασυγκρίτως δυσκολότερα.

Επομένως, αυτές οι επιστολές των ρομαντικών θαυμαστών και εραστών (ή συζύγων και των λοιπών αρσενικών της ίδιας συνομοταξίας), εκ των πραγμάτων συναγωνίζονταν σε λυρισμό και έκταση. Στις μέρες μας πάλι, το πιο μακροσκελές κείμενο που θα σου γράψει ο γκόμενος θα είναι μήνυμα που θα το λάβεις κομματιαστά, με δύο sms γιατί σε ένα δε θα χωράει ολόκληρο. Κι αυτό δηλαδή, μετά από τσακωμό.

Όχι, δεν εκφράζω παράπονο, αν αυτό έχω αφήσει να εννοηθεί. Κυρίως γιατί αν εγώ είχα γεννηθεί σε εποχές (χειρότερης) ανελευθερίας, στριμωγμένη μέσα σε κορσέδες και φουρό, με στοίχημα... θα μ' έκαιγαν σαν την Ζαν Ντ' Αρκ! Κι έπειτα, οι καλογραμμένες επιστολές πάνε σετάκι με άλλα διάφορα, ολότελα ανεπιθύμητα αν μιλάμε προσωπικά για μένα.

Τέλος πάντων, μου 'ρθε τώρα αυτό όλο, καθώς διάβαζα τον επίλογο ενός γράμματος που 'χε στείλει στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα ο Ρίλκε, σε μια κάποια Ελίζαμπετ, βαρονέσσα λέει του Σενκ στο Σβάινσμπεργκ. Πολύ τη ζήλεψα αυτή την Ελίζαμπετ! Της έγραψε ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε: 

Γι αυτόν που είναι φυλακισμένος στο αίσθημά του, ο έρωτας γίνεται καθημερινή δουλειά πάνω στον εαυτό του και μια αδιάκοπη προβολή παράτολμων και υψηλών απαιτήσεων στο άλλο πρόσωπο. Άνθρωποι που αγαπιούνται με τον τρόπο αυτό είναι εκτεθειμένοι σε αμέτρητους κινδύνους, αλλά είναι ασφαλείς απ' τα ανούσια ρίσκα που έχουν περιπλέξει και συντρίψει τόσα μεγάλα πάθη ήδη απ' την αρχή τους.

Καθώς έχουν την τάση να επιθυμούν και να απαιτούν διαρκώς ο ένας απ' τον άλλο το απεριόριστο, κανένας απ' τους δύο δεν μπορεί να βλάψει τον άλλο περιορίζοντάς τον. Αντίθετα, δημιουργούν αδιάκοπα χώρο και απόσταση και ελευθερία ο ένας για τον άλλο, όπως ανέκαθεν εκείνοι που αγαπούσαν τον Θεό απαρνιούνταν, για χάρη Του, την τελειότητα και τη δύναμη και την εναπέθεταν στα βάθη του ουρανού.

Δεν ξέρω τι έκανε η Ελίζαμπετ, πάντως και μόνο για τις δύο αυτές παραγραφούλες, ένα εξτραδάκι το βράδυ, νομίζω πως το δικαιούταν ο ποιητής.   



ερωτευμένος Ερμής


φχαριστώ Ερμή ;)

αμέ, να κάνουμε και μια στάση στα Μάταλα...


photo: WellDoneStuff.com

κρίκοι ζωής



Μόλις έφτασε στο γραφείο μου ένα δέμα από τη Λέρο, που με γέμισε χαρά. Αποστολέας ήταν ο επί σειρά ετών δήμαρχος του νησιού, πολιτικός μηχανικός, Γιάννης Αντάρτης. Κι αυτό που μου έστειλε ήταν το βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος, με μια εγκάρδια χειρόγραφη αφιέρωση στο εσώφυλλο.

Συγκινήθηκα που πήρα στα χέρια μου αυτή την έκδοση, γιατί βέβαια γνωρίζω λέξη-λέξη τι περιέχουν οι «κρίκοι ζωής». Απ’ την οθόνη του υπολογιστή μου, προ μηνών πέρασαν οι πιο σημαντικές αναμνήσεις του συγγραφέα, η μία μετά την άλλη. Και βέβαια, όπως συχνά συμβαίνει ανάμεσα σε έναν συγγραφέα και τον επιμελητή του, καθώς περνούσε ο καιρός, η σχέση μου με τον Γιάννη Αντάρτη άλλαζε.

Πλέον θεωρείται -νομίζω κι απ’ τους δυο μας- ελάχιστα επαγγελματική, είναι μια σχέση ανθρώπινη. Άλλωστε, η πένα του με έκανε πολλά χειμωνιάτικα πρωινά να βουρκώσω, με αποσυντόνιζε κι έπειτα δυσκολευόμουν να συγκεντρωθώ. Γιατί, πέραν του γλαφυρού τρόπου του να αποτυπώνει τα συναισθήματα στις λέξεις, οι αφηγήσεις του Γιάννη Αντάρτη είναι καταθέσεις ψυχής.

Ύστερα, η ηθική επιβράβευση που εισέπραξα από εκείνον ήταν άνευ προηγουμένου! Τον ευχαριστώ λοιπόν θερμά και από εδώ. Και επαναλαμβάνω αυτό που κάποια ώρα έγραψα και στον ίδιο, πως δηλαδή είναι τιμή μου που δουλέψαμε μαζί. Κυρίως γιατί είναι ένας ευαίσθητος, σπάνιος άνθρωπος. Γι αυτό κι είναι πολύ αγαπητός σε όποιον τον γνωρίζει.

Όσο για το βιβλίο, είμαι σίγουρη πως θα αγαπηθεί όσο κι ο συγγραφέας του. Είναι ευανάγνωστο, απλά γραμμένο και σπονδυλωτό, αποτελείται δηλαδή από αυτόνομα σε έναν βαθμό στιγμιότυπα της ζωής του, που συνθέτουν την ατμόσφαιρα διάφορων εποχών. Δεν πήρα την άδεια του κ. Αντάρτη, είμαι βέβαιη όμως πως δε θα μου το αρνιόταν, οπότε παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα:

Πράγματι, στις 6 Ιανουαρίου ειδοποιήθηκα ότι το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας θα δεχόταν μία μόνο μέρα αιτήσεις εγγραφής στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα από υποψήφιους φοιτητές προερχόμενους από την αλλοδαπή. Η μέρα που είχε ορίσει το υπουργείο ήταν η 7η Ιανουαρίου του 1970. Τη θυμάμαι καλά αυτή την ημερομηνία, γιατί συνέπιπτε με την ονομαστική μου εορτή.

Ανήμερα της γιορτής μου λοιπόν, πρωί-πρωί, ξεκίνησα για τη Ρώμη. Λόγω των μποτιλιαρισμένων δρόμων όμως, μέχρι να φτάσω στο υπουργείο, κόντευε πια μεσημέρι. Στον έλεγχο των πιστοποιητικών μου, τη στιγμή που τα σφράγιζε ο αρμόδιος υπάλληλος, κοίταξε το ρολόι του και πρόσθεσε:  «Τρέξε γρήγορα στο Πρωτόκολλο, γιατί στις δώδεκα ακριβώς κλείνει, και είναι δώδεκα παρά δύο λεπτά. Τρέχα!»

Σαν σίφουνας έτρεχα εγώ από τις σκάλες, για να φτάσω απ’ τον πέμπτο όροφο που ήμουνα στο ισόγειο, πιο γρήγορα απ’ το ασανσέρ. Όταν έφτασα κάτω, άρχισα να τρέχω ακόμα πιο γρήγορα, για να διασχίσω εγκαίρως τον φαρδύ διάδρομο, που οδηγούσε προς τη σκάλα του υπογείου. Για κακή μου τύχη όμως, ενδιάμεσα στον διάδρομο και στη σκάλα υπήρχε μια τζαμαρία, ψηλή ίσαμε την οροφή, την οποία εγώ πάνω στη βιασύνη μου δεν πρόσεξα κι έπεσα πάνω της μ’ όλη μου την ορμή.

Εκτός από το ξάφνιασμά μου, ξάφνιασμα γερό βέβαια, αφού κάτι αόρατο μου ανέκοψε τη φόρα κι επιπλέον μου προκάλεσε οξύ πόνο, το χτύπημα που δέχτηκα, ειδικά στο κεφάλι, ήταν σφοδρό, κι έτσι σωριάστηκα στο δάπεδο χάνοντας τις αισθήσεις μου. Οι άνθρωποι στον διάδρομο και στα διπλανά γραφεία αναστατώθηκαν όλοι από τον εκκωφαντικό θόρυβο και, καθώς έπεφτα αναίσθητος, άκουσα κάποιους να φωνάζουν: «Πάει το παιδί! Πέθανε!»  

«κρίκοι ζωής»
Γιάννης Αντάρτης
εκδ. Κέδρος, 2013
σελ. 84

υπενθύμιση


Στο βιβλίο που αναφέρω στο τέλος αυτής της ανάρτησης, περιέχεται μία ενότητα με τίτλο «Για την Ιστορία του Παρόντος Χρόνου». Η Ιστορία προφανώς γράφεται κάθε στιγμή, απ’ όλους μας ανεξαιρέτως. Κι όμως, έχουμε την τάση να παραβλέπουμε αυτή την αλήθεια. Αντιμετωπίζουμε την Ιστορία σαν ένα γνωστικό πεδίο που αφορά το παρελθόν, σαν να είναι αποσπασμένη απ' το παρόν και κυρίως σαν να είναι ανεξάρτητη από τις δικές μας πράξεις.

Εξ ου και η διαφοροποίηση που χρησιμοποιείται από τους επιστήμονες, ανάμεσα στους όρους «Σύγχρονη Ιστορία» και «Ιστορία του Παρόντος Χρόνου». Στην πραγματικότητα, ο δεύτερος όρος περιλαμβάνεται στον πρώτο. Εμείς οι ίδιοι δε γράφουμε τη σύγχρονη Ιστορία, κάθε λεπτό που περνάει; Την Ιστορία του εαυτού μας, του τόπου μας, της γης ολόκληρης... 

Εμείς. Και επειδή η συγκυρία στην πατρίδα είναι εξαιρετικά απαιτητική, παραθέτω ένα μικρό δείγμα από ένα, κατά τη γνώμη μου, πολύ χρήσιμο εγχειρίδιο για καθέναν από εμάς, τους ανώνυμους συγγραφείς της Ιστορίας της Ελλάδας:

«Το παράδοξο είναι ότι η εμμονή με τη μνήμη συνυπάρχει αντινομικά με τη ναρκισσιστική ουτοπία της αιώνιας νεότητας, της υγείας και της ατομικής αυτοπραγμάτωσης, που συστοιχεί με τον εξορκισμό της ασθένειας, των γηρατειών και του θανάτου. Πάντως, από την άλλη πλευρά πρέπει να παραδεχθούμε ότι ενώ το παροντιστικό καθεστώς ιστορικότητας έχει την εγγενή τάση να υποστασιοποιεί, να απολιθώνει και να διογκώνει το παρόν, αντιθέτως η Ιστορία του Παρόντος Χρόνου το ρευστοποιεί και του επαναπροσδίδει την εσωτερική του δυναμική, αναδεικνύοντας τις αντινομίες και την απροσδιοριστία του. Υπό το πρίσμα αυτό, αίροντας τις πλασματικές διαιρετικές τομές που κατακερματίζουν τον ιστορικό χρόνο και επομένως προσδένοντας οργανικά το παρόν στο παρελθόν, η Ιστορία του Παρόντος Χρόνου εμφυσά πνοή ζωής και στο παρελθόν, καθιστώντας το και πάλι -για να θυμηθούμε τον Walter Benjamin- ανοιχτό και παλλόμενο.»

«η σκουριά και το πυρ  -προσεγγίζοντας τη σχέση
Ιστορίας, τραύματος και μνήμης»
Γιώργος Κόκκινος
εκδ. Gutenberg, 2012
σελ. 60

18.6.13

αναμέτρηση



τραγουδάκι για να ευθυμήσουμε...



πρέπει να μοιάζει...


Μια σκιά, κάθε βδομάδα πιο θαμπή ολοένα,
ένας σκοπός πιο σκοτεινός.
Αναρωτιέμαι ποιος θα είναι
ο έσχατος που θα ’ρθει να τρυπώσει εδώ προϊδεασμένος;
Μήπως κανείς σχολαστικός χαρτογιακάς,
που ξέρει τι θα πει «υπερώον»;
Κανείς ερειπιοπότης ίσως, παλαβός γι’ αρχαία
ή χριστουγεννομανής που πάει να μαστουρώσει,
με μυροδόχες και μ’ αυλούς και μίτρες αρχιερέα;
Ή μήπως θα ’ναι κάποιος σαν εμένα;

Βαριεστημένος κι αδαής, εν γνώσει ωστόσο,
ότι ο πηλός του πνεύματος τρίφτηκε κι έμεινε άμμος;
Και που αν θα κάνει απ’ τα προάστια δρόμο τόσο,
είναι επειδή για αιώνες έζησαν εδώ αρμονικά,
όσα έκτοτε τελούν σε χωρισμό
-γέννηση, γάμος ,ο θάνατος, οι σκέψεις μας γι’ αυτά-
για όσα ειδικά χτίστηκε αυτό το κέλυφος;
Γιατί ιδέα δεν έχω τι αξίζει
ο επιπλωμένος τούτος στάβλος, ο σαπρός
μ’ αρέσει όμως να στέκομαι εδώ μέσα σιωπηλός.

Είναι ένας οίκος σοβαρός σε τόπο σοβαρό.
Η ατμόσφαιρά του συγκαλεί κάθε μας φόβο,
Τον κάνει οικείο, με μανδύα μοιραίο τον ντύνει.
Κι αυτό είν’ αδύνατο! Όχι ν’ απαρχαιωθεί!
Πάντοτε μ’ έκπληξη κανείς θ’ αναρριγεί.
Εμπρός στην πείνα μέσα του πιο σοβαρός να γίνει.
Κι εκείνη πάντα θα τον οδηγεί στον τόπο αυτό,
που κάποτε, άκουσε να λεν, ανάσταινε σοφούς.
Έστω και μόνο επειδή μέσα του
κρύβει όλους εκείνους τους νεκρούς.


από το ποίημα του Φίλιπ Λάρκιν «εκκλησιασμός»
μετάφραση: Κώστας Κουτσουρέλης


νταβαντούρ!!!


Ο φίλος μου, ο Γιώργος Πατεράκης, εκτός από σπουδαίος μουσικός είναι κι ένας πολυτάλαντος αγωνιστής. Και πριν λίγο, δημοσίευσε στο facebook τους στίχους από ένα τραγουδάκι που ετοιμάζει, λόγω των ημερών:

ζουρναλίστ μπατίρ χαβά
αμπνορμάλ ντερβεναγά
ντιρεκτίβα γιόκ ταμάμ
παρανόϊ ραγιά κουρμπάν.

ρεφραίν:
κοτζαμάν σουρπρίζ ντουνιά
ρεζιλίκ καρά κανάλ
γιαλαντζί Κεδίκ χαλβά
ασικτίρ Μαξίμ νταβά.

Τούρκοι φέρτε τεντζερέ
σεβνταλί μπιρ αμανέ
στο Αγια -Παρασκευή
νταβαντούρ γκιουζέλ μπαχτσέ

ρεφραίν:
κοτζαμάν σουρπρίζ ντουνιά
αμάν καρντάσι μπαιλντί
Φατμαγκιούλ Καρανταϊ
ρουσφετλί ΝΕΡΙΤ αμάν
σικτίρ Σαμαρά σουλτάν


(ταξίμι - αμανές)

16.6.13

life coaching

Νάνσυ Μαλλέρου


Προλογίζω την επόμενη ανάρτηση, με ένα υπέροχο κείμενο, γραμμένο από τη Νάνσυ Μαλλέρου, ιδρύτρια της Life Coaching Greece:

Αυτό είναι το μότο μου, η φράση που μου αρέσει να λέω στον εαυτό μου κάθε μέρα, σε κάθε περίσταση. Όχι, δεν είμαι παθολογικά αισιόδοξη, ούτε το λέω στο σύμπαν για να με ακούσει και να μου τα φέρει όλα βολικά. Το λέω στον εαυτό μου για να θυμάμαι, όσο δύσκολες κι αν είναι οι καταστάσεις, ότι έχω πολλά πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων και τα οποία δεν θέλω να ξεχάσω η να τα πάρω ως δεδομένα. Το λέω στον εαυτό μου και για έναν άλλο πολύ σημαντικό λόγο: για να μου υπενθυμίζω ότι την ευθύνη της ζωής μου την έχω εγώ, κανείς άλλος. Σε κάθε δυσκολία βρέθηκα από δικές μου επιλογές κι όχι από κάποια μανία της ζωής να με κατατροπώσει.
 
Ο αντίλογος είναι πάντα ηχηρός. Για παράδειγμα: μα καλά, φταίμε εμείς που μας φέρανε τώρα σε αυτή την άθλια οικονομική κατάσταση; Κλασικό και αγαπημένο επιχείρημα. Κι όμως αγαπητοί μου, φταίμε. Κι εσείς κι εγώ και όλοι μας συνολικά για την συνολική κατάντια και ο καθένας προσωπικά για την ατομική του. Η ζωή μου φέρεται καλά γιατί μου έδωσε το μυαλό να κρίνω, τη μνήμη για να θυμάμαι ότι όμορφο έχω ζήσει, τη φαντασία για να ονειρεύομαι ένα συναρπαστικό μέλλον για μένα και την οικογένειά μου.

Το θάρρος και την ενέργεια να το διεκδικήσω, τη δύναμη να αντιστέκομαι, την ικανότητα να μαθαίνω από τα λάθη μου, την ψυχή για να ερωτεύομαι και να παθιάζομαι, την τελευταία εναπομείνασα απόλυτη ελευθερία του να επιλέγω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Η ζωή μου φέρεται καλά γιατί μέσα στην κρίση μου φανερώνει ευκαιρίες. Είναι στο χέρι μου να είμαι προετοιμασμένη.

Γιατί, ξέρετε, τύχη δεν είναι τίποτε άλλο από αυτή τη μοναδική στιγμή που η προετοιμασία συναντάει την ευκαιρία. Σαφώς υπάρχουν άνθρωποι πιο «ευνοημένοι» (φαινομενικά τουλάχιστον) από άλλους. Άλλοι είναι πιο όμορφοι, πιο πλούσιοι, πιο υγιείς, πιο καλλιεργημένοι, με περισσότερα εφόδια κι εμπειρίες, γεννήθηκαν σε περιβάλλοντα που τους προσέφεραν περισσότερες ευκαιρίες και εναύσματα.

Αν όμως κάνετε μια λίστα με τους ανθρώπους που σας εμπνέουν –όχι αυτούς που ζηλεύετε- θα δείτε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για ανθρώπους που δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοημένοι από τη ζωή η ίσως και λιγότερο από όλους μας, απλά επέλεξαν να σκεφτούν και να δράσουν διαφορετικά.

Επέλεξαν να πάρουν την ευθύνη της ζωής τους στα χέρια τους, να επιμείνουν συστηματικά, να βγουν έξω από τη ζώνη ασφαλείας τους και να πάρουν ρίσκα. Η Όπρα το έχει θέσει πολύ καλά: «δεν βλέπω τον εαυτό μου σαν το καημένο στερημένο κοριτσάκι από το γκέτο που τα κατάφερε. Βλέπω τον εαυτό μου σαν κάποιο που από μικρή ηλικία ήξερε ότι είναι υπεύθυνος για τη ζωή του και όφειλε να τα καταφέρει».