18.8.13
η όμορφη πλευρά του καπιταλισμού
Ποιος ξέρει τι κουβέντα
προηγήθηκε κι έφτασε το γράμμα που μόλις είδατε, στα γραφεία του γνωστού εγγλέζικου
πολυκαταστήματος…
Μια πιτσιρίκα φαίνεται πως
είχε σοβαρές αντιρρήσεις ως προς το όνομα ενός απ’ τα ψωμιά που πουλάει ο φούρνος
του Sainsbury’s. Το γράμμα της λέει:
Αγαπητό
Sainsssssssssssssssssssbbbbbbbbbbbburryyys,
Γιατί το ψωμί του τίγρη λέγεται ψωμί του τίγρη;
Θα ’πρεπε να λέγεται το ψωμί της καμηλοπάρδαλης.
Με αγάπη,
Lily Robinson
3 1/2 ετών
Και η επιστολή της μικρούλας έλαβε
βέβαια απάντηση, με κάθε επισημότητα. Ο Chris King, ο νεαρός υπεύθυνος πελατών που
της έγραψε, χειρίστηκε το θέμα σαν να ήταν ο ικανότερος παιδοψυχίατρος! Πιθανώς
κιόλας το γράμμα της μικρής να απαντήθηκε κατόπιν συμβουλής ειδικού. Γιατί ο Chris της απευθύνθηκε άψογα! Με απλά λόγια, ειλικρίνεια και καλοσύνη. Τι άλλο
θέλει ένα παιδί;
Αρχικά λοιπόν, το στέλεχος
της εταιρίας ευχαρίστησε τη Lily για την επιστολή της, της εξήγησε πως το όνομα
του ψωμιού οφείλεται στον πρώτο φούρναρη που το έψησε, συμφώνησε πως μάλλον είναι
χαζομάρα των υπεύθυνων που κρατάνε ακόμα αυτό το όνομα και τη συνεχάρη, λέγοντας
πως η ιδέα της να μετονομαστεί το ψωμί ήταν εξαιρετική.
Μετά, παραδέχτηκε πως χάρηκε
πάρα πολύ που έλαβα το γράμμα της και πως γι αυτό σκέφτηκε να της στείλει ένα
μικρό δωράκι. Πάνω στην απαντητική επιστολή έτσι κι αλλιώς υπήρχε κολλημένη μια
κάρτα δώρου αξίας τριών λιρών. Επίσης εύστοχο εκ μέρους του Chris, όχι μόνο
γιατί την εξαιρετική κίνηση αλλά και γιατί το ποσό ήταν ιδανικό για ένα τόσο
μικρό παιδάκι. Και περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, της έγραψε πως την περιμένει
να πάει στο κατάστημα με τους γονείς της για να τη γνωρίσει προσωπικά, ενημερώνοντάς την
πως ο ίδιος είναι 27 ετών και 1/3.
Η Lily προφανώς θα χρησιμοποίησε με μεγάλη χαρά την κάρτα δώρου που της έστειλε
ο Chris, ο οποίος θα την καλοδέχτηκε έχοντας έτοιμο για εκείνη και κάποιο ακόμα μικρό δώρο πέρα από το μεγάλο δώρο, το χαμόγελό του. Οπότε, η Lily θα γίνει από τις πιο πιστές πελάτισσες του συγκεκριμένου μαγαζιού. Αλλά
αυτό σε τίποτα δεν διέφθειρε τον χαρακτήρα της. Έτσι κι αλλιώς, παιδί του
καταναλωτισμού είναι και μέσα σ’ αυτόν θα ζήσει όλη της τη ζωή.
Άρα, μόνο κέρδος είχε η
μικρή απ' αυτή την υπόθεση και το χρωστάει κυρίως στους γονείς της. Που της μαθαίνουν ήδη από τώρα
να λέει άφοβα ό,τι νιώθει και να επικοινωνεί εξίσου άφοβα με τους ανθρώπους. Από
τους εκατό γονείς, είναι σχεδόν βέβαιο πως οι ενενήντα οκτώ ούτε που θα έμπαιναν
στον κόπο να βοηθήσουν το πιτσιρίκι τους να επικοινωνήσει γραπτώς με μια μεγάλη
εταιρία. Εν μέρει γιατί οι ίδιοι δεν διδάχθηκαν να τολμούν. Οι δύο που το έκαναν όμως, εν προκειμένω οι γονείς της Lily, προετοιμάζουν το παιδί τους με τον καλύτερο τρόπο, μάλλον έχοντας κατά νου πως σε λίγα χρόνια αυτό θα αναλάβει ν' αλλάξει τον κόσμο.
ΥΓ. Για όποιον σπεύσει να παρατηρήσει: «πππφφφφ… κανένα παιδάκι
δεν έστειλε γράμμα! πρόκειται για διαφημιστικό τρυκ!», να εξηγήσω πως κι εγώ το σκέφτηκα. Προσφάτως
όμως μία κυρία με μεγάλη μόρφωση και ακόμα μεγαλύτερη πίστη στον Θεό, με μάλωσε
λέγοντας: «σκέφτεσαι πολύ αρνητικά!» κι έκτοτε προσπαθώ να βελτιωθώ.
Τα δύο αυτά γράμματα τα βρήκα πριν λίγο σ' ένα πολύ χαριτωμένο αφιέρωμα
της Athens Voice. Προτείνω να του ρίξετε κι εσείς μια ματιά: η καλοσύνη των ξένων
17.8.13
Χαουλίτης: το πετράδι της σοφίας
Συνήθως έχει μπλε ή γαλάζιο χρώμα, άλλοτε πάλι
συναντάται σε αποχρώσεις από λευκές έως γκρι. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Καναδού
γεωλόγου Henry How, που το
ανακάλυψε. Αντιστοιχεί στο τσάκρα της κορυφής και γι αυτό σχετίζεται με τον
πλούτο και την αφθονία, όχι όμως σε υλικό αλλά σε πνευματικό και ψυχικό επίπεδο.
Όπως τα περισσότερα πετρώματα, ενεργειακά φορτίζεται στο νερό
και αποφορτίζεται στον ήλιο. Θεωρείται πως προστατεύει από τη βασκανία, την αρνητική ενέργεια και τις αρρώστιες,
καθώς απελευθερώνει τον κάτοχό του από τον εγωισμό, το μίσος και την οργή. Πιστεύεται
ότι χαρίζει γνώση, υπομονή, συγκέντρωση, κατανόηση, ηρεμία, αισιοδοξία, κοινωνικότητα
και δεκτικότητα, ότι προάγει τη θετική σκέψη, ότι δυναμώνει τη
διορατικότητα και τη διαίσθηση κι ότι βοηθάει την έμπνευση, την έκφραση και άρα τη δημιουργία. Χρησιμοποιείται
την ώρα του διαλογισμού, ή και οποιαδήποτε άλλη ώρα, απλώς κρατώντας τον ή φορώντας
τον σαν κόσμημα. Αλλά και καμία από τις "θεραπευτικές" ιδιότητες που του αποδίδονται να μην ισχύει…
δεν παύει να είναι ένας από τους ομορφότερους ημιπολύτιμους λίθους!
burn!
15.08.2013, Κάιρο -ψεκάζοντας αρωματικό χώρου πάνω απ’ τα
πτώματα…
φωτο: Amr Abdallah
Dalsh/Reuters
16.8.13
15.8.13
δάσκαλε… σ’ ευχαριστώ!
Εγώ από παιδί
έχω το χούι να προτιμάω κάτι προορισμούς παράξενους κι έτσι έχω ήδη περπατήσει
κάμποσα ελαφρώς ξεστρατισμένα μονοπάτια. Γι αυτό ίσως κι έχω να θυμάμαι πολύ όμορφα
πράγματα απ’ αυτά μου τα σεργιάνια. Το πιο υπέροχο όμως, με τεράστια διαφορά, είναι
η καλοσύνη στις ανθρώπινες ψυχές.
Ως τώρα, είχα
πολλές φορές την τύχη ν’ αξιωθώ την εμπιστοσύνη άγνωστων ανθρώπων, έχω νιώσει ανθρώπους
που με γνώρισαν ελάχιστα ν’ αγωνιούν ειλικρινά για τη δική μου αγωνία, να
ενθουσιάζονται, χωρίς κανένα δικό τους όφελος, με τον δικό μου ενθουσιασμό, να
ελπίζουν πως θα τα καταφέρω, να μου εύχονται μ’ όλη τους την καρδιά «καλή
επιτυχία!».
Αυτές πάντοτε
είναι στιγμές που αισθάνομαι ότι είμαι στο σωστό δρόμο, όσο κι αν η λογική λέει
το αντίθετο. Μέσα απ’ την ανιδιοτέλεια, την ευγένεια και τη γενναιοδωρία μερικών
απ’ όσους συναντάω, νιώθω πως ο Θεός είναι στο πλάι μου. Κι αυτές οι στιγμές είναι που με
σώζουν κάτι άλλες πολύ δύσκολες ώρες, όταν η πίστη δίνει τη θέση της στην
απελπισία.
Μια τέτοια
χαρμόσυνη στιγμή έζησα και σήμερα, ανήμερα της Παναγίας. Τη χρωστάω στη χάρη Της
που τη μέρα της γιορτής Της πήρε τη μορφή ενός απ’ τους δασκάλους μου, του Ν. Κ. (δε γράφω ολόκληρο το όνομά του
για να μην του προκαλέσω αμηχανία), ο οποίος μ’ έχει βοηθήσει ως τώρα, έμπρακτα αλλά κυρίως
ηθικά, τόσο όσο θα περίμενε κανείς μονάχα από στενό του συγγενή.
Βέβαια, τον
ευχαρίστησα προσωπικά, νιώθω όμως πολύ όμορφα απόψε και θέλησα να το μοιραστώ και
μαζί σας από εδώ. Κι εύχομαι σ’ όλους, καθώς γερνούν να θυμούνται στιγμές χαράς
επειδή οι ίδιοι έπραξαν το σωστό, εξίσου με στιγμές χαράς γεννημένης από την
ομορφιά που κρύβουν μέσα τους οι άλλοι άνθρωποι.
η κακιά η ώρα, ή η αναίτια βία;
Δεν γνωρίζω τι ακριβώς
συνέβη χθες, άρα δεν δικαιούμαι να κρίνω αυτή την τραγωδία. Πριν χρόνια όμως, ως
επιβάτης, έγινα δυο φορές αυτόπτης μάρτυρας σε περιστατικά αδικαιολόγητης
επιθετικότητας εκ μέρους ελεγκτών, σε βάρος λαθρεπιβάτη. Τη μία φορά ήταν στον
ηλεκτρικό και τη δεύτερη σε λεωφορείο, όπου μάλιστα στο τέλος ενεπλάκησαν και
αστυνομικοί στο επεισόδιο. Και δε νομίζω πως πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τον τρόπο
με τον οποίο είχαν εξευτελιστεί εκείνοι οι δύο νεαροί! Για πενταροδεκάρες…
Ήταν προϊόν εντολής άνωθεν,
αυτή η προ ετών απαράδεκτη αντιμετώπιση, προς παραδειγματισμό δηλαδή των παριστάμενων; Ήταν καταχρηστική,
για λόγους προσωπικής εκτόνωσης των εντεταλμένων; Δεν ξέρω να πω. Το μόνο που ξέρω
είναι πως χθες πέθανε ένα αγόρι, ολότελα άδικα. Κι αυτό είναι που μετράει. Όλα τ’
άλλα μπροστά στη ζωή που χάθηκε είναι ασήμαντα.
Νωρίτερα ήμουν με μια παρέα
και κάποια ώρα η κουβέντα ήρθε στο δυσάρεστο θέμα. Κάποιος είπε: «κι εγώ δηλαδή,
κορόιδο είμαι που πάντοτε πληρώνω εισιτήριο;». Εκείνη τη στιγμή δε μίλησα, γιατί ήταν βέβαιο
πως αν το έκανα, θα φούντωνε καυγάς κι ήμουν σε ξένο σπίτι. Το πρώτο όμως που σκέφτηκα
ήταν αυτό που γράφω τώρα εδώ: «Τράβα πες το αυτό στη μάνα του μικρού. Πες της πως θα κηδέψει το παλικάρι της, γιατί εσύ είσαι νομοταγής κι αυτός ήταν λαθραίος. Πως θα πάει στην κηδεία του γιου της, για κάτι λιγότερο από ενάμισι ευρώ».
τα κρινάκια της Παναγιάς
Κάθε χρόνο
τέτοια εποχή, οι αμμουδιές μας είναι βεβαίως ανθισμένες. Αμέτρητες ακρογιαλιές της Ελλάδας
είναι στολισμένες με λουλούδια, που ποτέ κανείς δεν κατάλαβε
πως γίνεται και φυτρώνουν στην άμμο, χωρίς καθόλου νερό. «Είναι της Παναγιάς!»,
λέγανε παλιά σ’ όποιον ξένο απορούσε. Γι αυτό μάλλον και τούτοι οι πανέμορφοι
άγριοι κρίνοι είναι ολόλευκοι.
Αυτές οι τρεις φωτογραφίες
δεν τραβήχτηκαν από μένα, δυστυχώς. Τις «ανέβασε» στη σελίδα της στο facebook χθες, παραμονή της μεγάλης γιορτής, μια σπουδαία κυρία των
γραμμάτων, η Πόλυ Χατζημανωλάκη. Εγώ απλώς τις δανείστηκα για να ευχηθώ χρόνια
πολλά σ’ όσους γιορτάζουν σήμερα κι επίσης
να ευχηθώ να ’χουμε πάντοτε τη βοήθειά Της, όλοι ανεξαιρέτως.
13.8.13
από φαντασία άριστα! από αληθοφάνεια πάλι...
Για τον Μαρκήσιο ντε Σαντ
λέω, ένα απ’ τα πιο ελεύθερα πνεύματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Και το λέω
για το βιβλίο του με τίτλο Διάλογος ανάμεσα σε έναν ιερωμένο και έναν ετοιμοθάνατο
(εκδόσεις Άγρα – 2006).
Δες εδώ τι υποτίθεται πως απάντησε ο καταδικασμένος στην
εσχάτη των ποινών, όταν τον ρώτησε ο παπάς αν είχε μετανιώσει για τις πράξεις
του. Λέει, για παράδειγμα, στη δέκατη σελίδα:
«Η φύση με
γέννησε με ζωηρές ορέξεις και πάθη ισχυρότατα. Ήρθα στον κόσμο μόνο και μόνο
για να παραδοθώ σε αυτά και να τα ικανοποιήσω και, καθώς οι επιπτώσεις της ύπαρξής
μου αποτελούν μονάχα αναγκαιότητες σχετικές με τις γενεσιουργές βλέψεις της φύσης,
ή, αν προτιμάς, ουσιώδεις απόρροιες των σχεδίων της για μένα, με βάση πάντοτε τους
νόμους της, μετανιώνω λοιπόν που δεν αναγνώρισα όσο θα έπρεπε την παντοδυναμία της,
και οι μοναδικές μου τύψεις σχετίζονται με την πενιχρή, εκ μέρους μου, χρήση
των δυνατοτήτων (εγκληματικών κατά τη γνώμη σου, αγαθότατων κατά τη δική μου)
με τις οποίες με προίκισε για να την υπηρετήσω. Κάποιες στιγμές της αντιστάθηκα
και μετανιώνω. Τυφλωμένος από τον παραλογισμό των ιδεολογικών σου συστημάτων,
τα χρησιμοποίησα για να πολεμήσω όλη εκείνη τη βία των επιθυμιών που μου είχαν
σταλεί από μία επιφοίτηση πολύ πιο θεϊκή και, ναι, το μετανιώνω. Έδρεψα άνθη ενώ
θα μπορούσα να είχα μια πλούσια συγκομιδή καρπών... Να λοιπόν, οι ακριβείς αιτίες των τύψεών μου και σεβάσου με όσο χρειάζεται για να μην εικάσεις άλλες.»
Κάτι τέτοια έλεγε ο τύπος όσοι οι άλλοι
μέσα, του γυαλίζανε τη γκιλοτίνα. Κι εγώ είμαι τροχονόμος. Αυτή τη στιγμή πληκτρολογώ όρθια,
κάτω από ένα φανάρι. Με το ένα χέρι. Στο άλλο έχω τη σφυρίχτρα. Ναι.
11.8.13
9.8.13
κομποσκοίνια... πεπερόνια!
Παραπροχθεσινό πεσκέσι απ’ τον κουμπάρο αυτές εδώ. Είναι σεφ ο μικρός και ξέρει πως γουστάρω να τρώω και να κλαίω. Διευκρίνισε όμως: «που ’σαι… μην ξανοιχτείς, πιο καυτερές δεν έχουν φυτρώσει πάνω στον πλανήτη!».
Σήμερα ξύπνησα στις τρεις τη νύχτα. Λέω «ωραία! αρχίζει και λειτουργεί το αυτοσχέδιο τζετ λαγκ». Επόμενη σκέψη: «ώρα για τον μοναχικό κανόνα!», το οποίο μεταφράζεται ως: «σήκω γιατί θα χαλάσουν οι πιπεριές και ποιος τον ακούει έπειτα τον Τζόνυ».
Κάθε αρχή και δύσκολη όμως… σύντομα τα παράτησα και μέχρι το απόγευμα προσπάθησα να ψήσω διάφορο κόσμο που πέρασε απ’ το σπίτι να αναλάβει τις πιπεριές. Τελευταία το είπα και στη μάνα μου. «Άπαπα!», ήταν η απάντηση.
Άμα δηλαδή είναι γραφτό σου κάτι… αδύνατον να το αποφύγεις! Πάντως, ανανεώθηκε το περσινό μαδημένο ντεκόρ στην κουζίνα. Όλα καλά λοιπόν, με εξαίρεση που ξεχάστηκα την ώρα της περισυλλογής κι έπιασα τα μάτια μου, τα οποία αφού τα 'χω ήδη πλύνει πέντε-έξι φορές, ακόμα τσούζουν κι είναι κατακόκκινα. Δύσκολη η καλογερική!
7.8.13
αχ, τι ωραία τα λέτε! το χέλι... εκτροφείου;
Κι έφερνε ξόμπλια απόμακρα, πράματα περασμένα,
και κατά πως του σάζασι τα ’λεγεν ένα ένα.
Με τούτες τσι παραβολές αγάλια αγάλια σώνει
εις το σημάδι το γνοιανό κι ήρχισε να ξαμώνη.
Αποκοτά δυο τρεις φορές να το ξεφανερώση,
Κι οπίσω τον εγιάγερνε κι εκράτειεν τον η γνώση.
Βιτσέντσος Κορνάρος
Ερωτόκριτος
εκδοτικός οργανισμός Πάπυρος, 1996
σελ. 185
6.8.13
Νώε: εκλεκτός θερινής νυκτός
η Βίβλος
για αθεόφοβους
Giobbe
Covatta
μτφ. Παναγιώτης Σκόνδρας
εκδ. Αστάρτη - β' έκδοση, 2000
σελ. 51 & 55
5.8.13
έλα, δε σε πιστεύω!
Οι ειδικές ικανοποιήσεις που επιζητούνται και επιτυγχάνονται στη γυναικεία σεξουαλική ζωή και στη μητρότητα είναι μαζοχιστικής φύσεως. Το περιεχόμενο των πρώιμων σεξουαλικών επιθυμιών και φαντασιώσεων που αναφέρονται στον πατέρα, είναι η επιθυμία του μικρού κοριτσιού να ακρωτηριαστεί, δηλαδή να ευνουχιστεί απ’ αυτόν. Η έμμηνος ρύση περιέχει το κρυφό νόημα μιας μαζοχιστικής εμπειρίας. Αυτό που η γυναίκα επιθυμεί κρυφά στη συνουσία είναι ο βιασμός και η βία, ή -στην ψυχική σφαίρα- η ταπείνωση. Η διαδικασία του τοκετού, της δίνει μια ασυνείδητη μαζοχιστική ικανοποίηση, όπως επίσης συμβαίνει και με τη μητρική σχέση με το παιδί.
Karen Horney
η Ψυχολογία της Γυναίκας
μτφ. Μαρίνα Λώμη
εκδ. Γλάρος, 1967
σελ. 239
3.8.13
1.8.13
με λίγη επιδεξιότητα... μέχρι σπάγκο του βάζεις!
«Τους ποιητές, στα χέρια
των οποίων ήλθαν αργότερα αυτές οι παραδόσεις και όχι όσους υπήρξαν αυτήκοοι
των εν λόγω παραδόσεων, θα μπορούσε να τους κατηγορήσει κανείς ότι “βγαίνουν σε άγρα αλλόκοτων θηραμάτων!!”.
Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο δεν μπορούμε εξάλλου να αναμένουμε από κάθε παράδοση
ότι θα μας παρουσιάζεται αλλόκοτη, αφού ήταν αδύνατον το περιεχόμενο της κάθε
μιας να προσαρμόζεται σε μιαν αλλόκοτη μορφή.»
Friedrich Schelling
Περί Μύθων
μτφ. Θ. Λουπασάκης
Περί Μύθων
μτφ. Θ. Λουπασάκης
εκδ. Θυμέλη, 1995
σελ. 41
προγιαγιά & δισέγγονη
η κυρία της φωτογραφίας επέζησε του Ολοκαυτώματος
είναι ογδόντα εννέα ετών σήμερα κι έχει σπάσει το ισχίο της
πράγμα που βέβαια δεν την εμποδίζει
να έχει αγκαλιά τη μικρότερη απ’ τα δισέγγονά της
ηλικίας μόλις δύο μηνών
:-)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)