 | |
ο Σοβιετικός, Sviatoslav Richter (1915-1997) ήταν ένας από τους καλύτερους βιρτουόζους πιανίστες του 20ου αιώνα στο video που ακολουθεί ακούγεται να ερμηνεύει ίσως το πιο αισθαντικό απ’ τα πρελούδια του Frédéric Chopin ο μεγάλος συνθέτης έγραψε το κομμάτι αυτό γύρω στο 1837 το ονόμασε «smorzando» που σημαίνει «εξασθένιση», «αργό σβήσιμο» και το διάλεξε απ’ όλες του τις συνθέσεις ως μουσική συνοδεία για την ώρα της ταφής του |
7.8.11
ο Richter ερμηνεύει Chopin
in the air tonight
Κανονικά, θα ’μενα σπίτι απόψε. Άντε, το πολύ να πήγαινα μια βόλτα μέχρι τη Φρεαττύδα. Είναι ένα σημείο εκεί που πολύ με εξιτάρει τελευταίως. Γιατί, αν κατεβαίνεις την οδό Καρπάθου νύχτα, την ώρα που κατηφορίζεις φθάνοντας στη θάλασσα, μπροστά σου το μόνο που βλέπεις είναι ένα ατελείωτο μαύρο. Και όταν δεν έχει φεγγάρι δε μπορείς να διακρίνεις ουρανό από θάλασσα κι έτσι, καθώς εσύ κινείσαι στο δρόμο με τη μεγάλη κλίση προς τα κάτω και βρίσκεσαι μπροστά σ’ αυτό το απροσδόκητο κατάμαυρο άνοιγμα, έχεις στιγμιαία την αίσθηση πως πέφτεις στο κενό.
Αυτή λοιπόν θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση η σαββατιάτικη έξοδός μου, αν δε μου τηλεφωνούσε τ’ απόγευμα ένας παλιός μου φίλος gay, ο Στέλιος, να με καλέσει στο πάρτι που έκανε απόψε με τον σύντροφό του για να γιορτάσουν την πρόσφατη μετακόμιση στο καινούργιο, πανάκριβο διαμέρισμά τους. Τα παιδιά μετά από τρία χρόνια σχέσης και μετά από έναν επεισοδιακό χωρισμό που τους κράτησε μαλωμένους σχεδόν εφτά μήνες, τα ξαναβρήκαν προσφάτως κι αποφάσισαν ν’ αλλάξουν σπίτι και να κάνουν μια καινούργια αρχή.
«Έλα ρε, νωρίς με πήρες! Όλους τελευταίο λεπτό τους ειδοποιείτε εσείς;», διαμαρτυρήθηκα. «Γιατί, σάμπως ανησυχούσα μήπως είχες τίποτα καλύτερο να κάνεις το βράδυ;», γέλασε εκείνος. Ψέματα; Δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω. Όχι πως είχα δηλαδή ιδιαίτερο κέφι για κοινωνικότητες απόψε. Αλλά, ήξερα πως ο Στέλιος θα χαιρόταν αν μοιραζόμουν τη χαρά του κι έτσι αποφάσισα να ξεβολευτώ απ’ τη μονοτονία μου και να πάω να ευχηθώ τα καλορίζικα.
Πήρα απ’ τον ανθοπώλη μου ένα θεόρατο, περίεργο φυτό εσωτερικού χώρου, αργότερα ντύθηκα απλά μ’ άνετα ρούχα, βάφτηκα ελάχιστα και με σχετικά λίγη ταλαιπωρία έφτασα λίγο πριν τα μεσάνυχτα στην πολυτελή πολυκατοικία με τα δύο ασανσέρ. Ανέβηκα στον τελευταίο όροφο, πρόβαρα το γνωστό αγέλαστο ύφος «ξέρω τι έκανες κωλόπαιδο!» που ενθουσιάζει τον Στέλιο όποτε το αντικρίζει στο πρόσωπό μου ανοίγοντας την πόρτα του και χτύπησα το κουδούνι.
Ακολούθησαν τα αναμενόμενα. Αγκαλιές, φιλιά, χαιρετούρες με διάφορους γνωστούς, ξενάγηση στα δωμάτια του τεράστιου ρετιρέ και διαφωνίες για το που ταίριαζε καλύτερα η γλάστρα που μου βγήκε η πίστη να κουβαλήσω, συνοδευόμενες από γέλια μέχρι δακρύων. Όχι για το φυτό που ομολογουμένως είχε αστείο σουλούπι, αλλά γιατί μόλις βρεθούμε με τον Στέλιο ξυπνάνε αυτομάτως μνήμες από διάφορες ακρότητες που κάναμε μαζί στα νιάτα μας και ξεκαρδιζόμαστε με την παραμικρή αφορμή.
Η συνέχεια, μετά την επιδρομή στον εξαιρετικό μπουφέ με τα κρύα εδέσματα, μου επεφύλασσε ένα πλήθος από εκείνα τα ανούσια αστεία που λέγονται αναμεταξύ μακρινών γνωστών σε τέτοιες συγκεντρώσεις, με όλη την υπερβολή φυσικά που χαρακτηρίζει τις gay παρέες. Υπερβολή κουραστική από ένα σημείο κι ύστερα και βέβαια αναπόφευκτη ακόμα στα πιο κουλτουριάρικα gay σαλόνια.
Καθώς αποτελείωνα το κρασί μου είχα ήδη βαρεθεί. Γι’ αυτό, ακούμπησα κάπου το κολονάτο μου ποτήρι κι εγκατέλειψα το αχανές σαλόνι (το μήκος του οποίου ήταν μια συνεχόμενη σπαστή τζαμαρία που τραβηγμένη καθώς ήταν τώρα όλη στα πλάγια, το έκανε να μοιάζει σαν να του ’λειπε ολόκληρος ο ένας του τοίχος). Βγήκα έξω. Το αεράκι ήταν πολύ πιο ευχάριστο από το κλιματιζόμενο εσωτερικό. Απόρησα που όλοι σχεδόν καθόντουσαν μέσα.
Κοντοστάθηκα για λίγο μιλώντας με δύο γνώριμες φάτσες που δεν είχα δει προηγουμένως κι έπειτα ξεμάκρυνα. Ανακάλυψα τότε πως το διαμέρισμα των παιδιών είχε γύρω-γύρω καλαίσθητες βεράντες εντυπωσιακών διαστάσεων, με γυάλινα στηθαία που δεν διέκοπταν τη θέα ούτε κατ’ ελάχιστο. Και τι θέα! Πανοραμική! Και τι φεγγάρι! Σα φέτα φρούτου σε κοκτέιλ. Τέλειο μισό και βαθύ πορτοκαλί.
Προχωρούσα λοιπόν πολύ αργά, σχεδόν έσερνα τα βήματά μου, εποπτεύοντας τη νυχτερινή Αθήνα από ψηλά. Ασυναίσθητα, άρχισα πάλι να βυθίζομαι σε περισυλλογή. Βρισκόμουν άλλωστε στο ιδανικότερο μέρος. Κι άρχισα, ως συνήθως, να σκέφτομαι πράγματα εντελώς άχρηστα, όπως ας πούμε τις δραματικές αλλαγές που σημειώνονται στην κοσμοθεωρία του ατόμου, ανάλογα με τη χωρική μετακίνησή του και ειδικότερα με τη διαφορετική θέαση που αυτή η αλλαγή θέσης του επιτρέπει.
Καθώς λοιπόν αερολογούσα σιωπηλά και είχα περπατήσει τα δύο τρίτα σε τούτη την προνομιούχο πίστα, βρέθηκα πια στο λιγότερο φωτισμένο σημείο της, χωρίς κανέναν γύρω μου. Και τότε ξαφνικά, είδα στο μισοσκόταδο κάποιον... να καβαλάει το κρυστάλλινο κάγκελο της ταράτσας!!! Κοκάλωσα για μια στιγμή κι έπειτα φώναξα «έι εσύ, περίμενέ με!!!» κι άρχισα να τρέχω προς το μέρος του. Σχεδόν την ίδια στιγμή όμως, η φιγούρα του χάθηκε απ’ τα γουρλωμένα μάτια μου!
Έφτασα αλαφιασμένη στο σημείο της πτώσης. Άρπαξα με τα χέρια μου το γυάλινο εμπόδιο, κοίταξα κάτω και τότε... τον είδα στρογγυλοκαθισμένο στο προστατευτικό πλάτωμα που αποδείχθηκε πως υπήρχε γύρω-γύρω σ’ όλο το κτίριο. Για λόγους ασφαλείας, βλέπετε, έξω απ’ το διάφανο όριο του πολυτελούς loft, υπήρχε ένας τσιμεντένιος φαρδύς ζωστήρας, ο οποίος όμως δε φαινόταν αν δεν έσκυβες, γιατί ήταν εβδομήντα περίπου πόντους πιο χαμηλά απ’ το επίπεδο του δαπέδου της βεράντας των φίλων μου. Ο παράξενος άντρας έστριψε απλώς το κεφάλι του ψηλά προς τη μεριά μου, χαμογέλασε κι είπε ήσυχα: «έλα, σου ’χω κρατήσει θέση!». Ε αυτό πια, που να το φανταζόμουνα;
Παρότι δε χάρηκα καθόλου που για να φτάσω τον ριψοκίνδυνο άγνωστο χρειάστηκε να κάνω ακροβασίες έντεκα ορόφους πάνω από τη γη, εν τέλει βρέθηκα πλάι του, φανερά σαστισμένη. Γρήγορα όμως συνήλθα γιατί εκείνος ακούμπησε το μπράτσο του στο δικό μου κι άρχισε να σχολιάζει τη θέα χωρίς συστάσεις, με την οικειότητα που ενώνει μονάχα παλιούς γνώριμους. Σχεδόν αμέσως, μάλιστα, μου πρόσφερε το μπουκάλι που κρατούσε. Κουβεντιάζοντας εκεί ψηλά, μοιραστήκαμε εκτός απ’ τον τελειότερο νυχτερινό εξώστη και μια απολαυστική παγωμένη βελγική μπύρα.
Κι έτσι ακουμπισμένοι, είπαμε διάφορα και πολλά σε κείνο το πεζούλι. Αυτά που λέγαμε δεν είχαν να κάνουν μ’ εμάς, μιλούσαμε κυρίως θεωρητικά. Άλλωστε, ο συνομιλητής μου δε φαινόταν να έχει καμία διάθεση να αναφερθεί σε πρακτικά ζητήματα. Κάποια στιγμή όμως μου γεννήθηκε η περιέργεια και τον ρώτησα με τι ασχολείται.
- «με κατασκευαστικά υλικά», απάντησε
- «δηλαδή;», επέμεινα
- «οπλισμό σκυροδέματος, ράβδους, ελάσματα, λάμες, δοκούς, σωλήνες... τέτοια»
- «δεεεεν το ’πιασα», παραδέχτηκα
- «ατσάλι», γέλασε
- «τι ατσάλι; έχεις μάντρα με κατασκευαστικά υλικά;»
- «τα φτιάχνουμε βρε», είπε και πλάγιασε το κεφάλι του, χτυπώντας ελαφρά τον ώμο μου με τον κρόταφό του
- «αααα, τα φτιάχνετε... πως τα φτιάχνετε δηλαδή;»
- «ε είναι ολόκληρη ιστορία... πάω να φέρω μπύρα... μήπως θες κάτι άλλο;»
Τι άλλο θα μπορούσα να θέλω; «εεε όχι, η μπύρα είναι μια χαρά», είπα και τον χάζεψα καθώς σκαρφάλωνε στο γυάλινο διαχωριστικό, ανάλαφρος σα γάτα. Τα λεπτά που εκείνος έλειψε προσπάθησα να απολαύσω μόνη μου τη θέα. Αλλά δεν τα κατάφερα. Δεν αισθανόμουν και πολύ άνετα ολομόναχη εκεί πέρα πάνω. Το σημείο που καθόμασταν βέβαια ήταν πολύ πλατύ. Δηλαδή, απ’ τα απλωμένα πόδια μας μέχρι το κενό μεσολαβούσε άλλο μισό μέτρο τουλάχιστον. Αλλά και πάλι, ήταν πολύ πιο ευχάριστη η αίσθηση μ ΄εκείνον στο πλευρό μου.
Εκτός από την παρουσία του που μ’ έκανε να αισθάνομαι ασφαλής, μ’ άρεσε επίσης που γυρνώντας έφερε μία μόνο μπύρα κι έτσι συνεχίσαμε το δώσε-πάρε με την ιδρωμένη φιάλη. Κι όλο αυτό μου φάνηκε εξαιρετικά αισθησιακό και μαζί ένα πολύ ιδιαίτερο είδος κοινωνίας. Η συζήτηση μαζί του εξελίχθηκε επίσης πολύ ωραία, αν και χωρίς συγκεκριμένο θέμα. Πετιόμασταν άτακτα από κάθε ζήτημα στο διπλανό του, μιλώντας κατά βάση για κριτές, αιρετικούς, δανδήδες, επαναστάτες, προφήτες κι αναχωρητές.
Κάποια στιγμή, έβγαλα κι άναψα ένα τσιγάρο. Άρχισα να καπνίζω, χωρίς να τον ρωτήσω αν ήθελε κι εκείνος ένα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά θεώρησα πως δεν ήταν λάτρης του καπνού. Αφού όμως δυο λεπτά αργότερα είχαμε πια συμφωνήσει πως η Τετάρτη είναι η καλύτερη μέρα της εβδομάδας γιατί προοιωνίζει το σαββατοκύριακο μ’ έναν τρόπο ολότελα εσωστρεφή, εκείνος τράβηξε απαλά το τσιγάρο ανάμεσα απ’ τα δάχτυλά μου και το έφερε στα χείλη του. Τότε γύρισα κι εγώ και κοίταξα το πρόσωπό του.
Πρέπει να ’ταν κάνα δυο χρόνια μεγαλύτερός μου και εκτός απ’ τη ζεστή φωνή διαπίστωσα πως διέθετε επίσης και αξιοπρόσεκτα ευγενικά χαρακτηριστικά. Σκουρόξανθα ασύμμετρα μαλλιά μέχρι τα μισά του λαιμού του, ολόισια λεπτή μύτη και ανοιχτόχρωμα μάτια με μια αλλόκοτη λάμψη. «Πω... πως σε λένε;», ρώτησα τον γοητευτικό, απρόσμενο συνοδό μου. «Θωμά με λένε», μουρμούρισε, αλλά δε ζήτησε να μάθει το δικό μου όνομα. Το μόνο που είπε, τεντώνοντας το χέρι του, ήταν: «κοίτα, δεν είναι υπέροχα φωτισμένο το Ερεχθείο;».
Σε κάθε άλλη περίπτωση θα βιαζόμουν να παρατηρήσω πως κανονικά λέγεται Ερέχθειο και όχι Ερεχθείο και πως από’ κει που καθόμασταν δε φαινόταν καν, γιατί αυτό βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του ιερού βράχου κι εμείς κοιτούσαμε μάλλον τη νοτιοδυτική. Αλλά, μου άρεσε τόσο πολύ που είπε «Ερεχθείο», έστω και λάθος και όχι «Ακρόπολη», «Παρθενώνας» ή κάτι άλλο πολυχρησιμοποιημένο. Κι ύστερα, πρόφερε τόσο όμορφα αυτή τη λέξη που εκείνη ακριβώς τη στιγμή απελευθερώθηκα από τη βασανιστική εξάρτησή μου από το χωροχρόνο καθώς και από την εμμονή μου με την ορθή χρήση της Ελληνικής και πολύ απλά... τον ερωτεύτηκα!
Λίγο αργότερα επιστρέψαμε στους άλλους. Ο Θωμάς εξαφανίστηκε προς το WC κι εγώ βρήκα τον Στέλιο.
- «εδώ είσαι; νόμιζα πως έφυγες», είπε συνηθισμένος στις αθόρυβες αποδράσεις μου
- «όχι δεν έφυγα», απάντησα με ένα ηλίθιο χαμόγελο
- «τι έπαθες καλέ κι είσαι έτσι;»
- «είμαι ερωτευμένη!», χαμογέλασα πλατιά
- «ννναι... αν θυμάμαι καλά όταν ήρθες δεν ήσουν...»
- «πράγματι...»
- «και ποιον βρήκες μωρή να ερωτευτείς εδώ πέρα μέσα;»
- «τον Θωμά»
- «ποιον Θωμά; ... ααα!!! α, καλά...»
- «βρήκα μια αδερφή ψυχή!»
- «λάθος! βρήκες απλώς μια αδερφή. κι εκεί μπαίνει τελεία»
- «δεν είναι αδερφή!»
- «ναι δεν είναι»
- «δεν είναι αδερφή, σου λέω!», θύμωσα
- «καλέ μη φωνάζεις! για πάμε μέσα...»
Φτάνοντας στην κύρια κρεβατοκάμαρα, ο Στέλιος πήρε το σακίδιο που κρατούσα, το πέταξε σε μια πολυθρόνα και μου είπε, κουνώντας το χέρι σαν κακιά δασκάλα:
- «κοίτα, για να τελειώνουμε... ο Θωμάς είναι gay!»
- «λες μα-λα-κίες!», είπα εγώ
- «εεέτσι! μόνο που παλιά τα ’χε δυο χρόνια με τον Σταύρο, τον φωτογράφο! αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια...»
- «είμαι τριάντα οκτώ ετών, λες να μην ξέρω πότε κάποιος είναι gay και πότε όχι;», αντεπιτέθηκα
- «ε, κατά τα φαινόμενα δεν ξέρεις!», συνέχισε εκείνος
- «Στέλιο, τον θέλω!», είπα και σωριάστηκα στο μεγάλο κρεβάτι
- «α Παναγιά μου! καλά μωρή, έκανες τόσο καιρό να ερωτευτείς για να ερωτευτείς τελικά τον Θωμά;», είπε πάνω απ’ το κεφάλι μου
- «τι έγινε; γιατί είστε εδώ;», εμφανίστηκε ο Μίλτος, ο συγκάτοικος του Στέλιου
- «α τίποτα, εδώ, λύνουμε ένα αίνιγμα», απάντησε ο Στέλιος
- «δηλαδή;», ρώτησε ο Μίλτος
- «ε να μωρέ, λέμε... να είναι gay ο Θωμάς; να μην είναι;»
- «δεν είναι!!!», τσίριξα
- «τι έπαθε;» απόρησε ο Μίλτος
- «της αρέσει ο Θωμάς παιδί μου...», εξήγησε ο Στέλιος
- «α! ...μα αυτός δεν είναι straight... δεν της είπες πως τραβιόταν για καιρό με τον Σταύρο;», έδωσε τα φώτα του ο Μίλτος
- «το ’πα! και που το ’πα;»
- «εγώ θα τον πάρω! με παπά και με κουμπάρο!», ανακοίνωσα περιχαρής
- «ναι, μόνο που σε πρόλαβαν... είναι ήδη παντρεμένος!», κάγχασε ο Στέλιος
- «έχετε βαλθεί να με τρελάνετε; gay είναι ή παντρεμένος;», έβαλα τις φωνές
- «τι ήπιε;», ρώτησε ανήσυχα ο Μίλτος τον Στέλιο κι έκλεισε την πόρτα του υπνοδωματίου
- «καλέ τίποτα, ένα ποτήρι κρασί ήπιε όλο-όλο»
- «μήπως ήπιε και τίποτ’ άλλο μαζί;»
- «όχι σου λέω!»
Ύστερα από λίγο κι ενώ στο υπνοδωμάτιο γινόταν πανδαιμόνιο, χτύπησε την πόρτα ο Θωμάς που μας έψαχνε έξω και δε μας έβρισκε. Εγώ ήμουν ξαπλωμένη πλαγίως στο κρεβάτι του ευτυχούς ζεύγους, αγκαλιά με μια μαξιλάρα.
- «τι διακόπτω;», ρώτησε χαμογελώντας ο ολοκαίνουργιος έρωτάς μου
- «εεε... τίποτα παιδί μου, εδώ... ανακατεύεται λίγο και την ξαπλώσαμε», τα μπάλωσε ο Στέλιος
- «και γιατί φωνάζατε;», ρώτησε ο Θωμάς
- «όχι δε φωνάζαμε, απλώς να... ήθελε αυτή να σηκωθεί κι εμείς επιμέναμε να μείνει για λίγο ξαπλωμένη...», προσποιήθηκε ο Στέλιος
- «τι έπαθες γλυκιά μου;» είπε ο εύπιστος Θωμάς και γονάτισε μπροστά απ’ το κρεβάτι
- «ναι, εεε... Θωμά, σήκω καλύτερα, να την αφήσουμε να ξεκουραστεί και σε λίγο θα ’ναι μια χαρά!», προσπάθησε ο Στέλιος να τον απομακρύνει
- «μήπως δεν έχεις φάει τίποτα και γι’ αυτό...; να πάω να σου φέρω λίγα noodles; είναι πολύ ελαφριά, ό,τι καλύτερο για το στομάχι σου», προθυμοποιήθηκε ο Θωμάς, ενώ εγώ του χαμογελούσα αποβλακωμένη
- «ναι ναι, μπράβο να πας! πήγαινε εσύ τώρα να φέρεις noodles...», τον ξαπόστειλε ο Στέλιος
- «θέλετε να μου πείτε πως αυτός ο άντρας είναι gay; ακούσατε τον τρόπο που με είπε γλυκιά του;», είπα μόλις έφυγε ο Θωμάς απ’ το δωμάτιο
- «μωρή τρελή, πόσα «γλυκιά μου» και «μωρό μου» κι «αγάπη μου» κι ένας Θεός ξέρει τι άλλο, έχεις ακούσει τόσα χρόνια από gay φίλους μου; θυμάσαι καθόλου, ή τα ’χεις παίξει τελείως; έτσι μιλάνε οι gay!», αγανάκτησε ο Στέλιος
- «ό,τι και να λέτε, εγώ θα τον πάρω τον Θωμά, να σκάσετε!», τσίριξα
- «βρε κακό απόψε!» είπε ο Στέλιος «είναι παντρεμένος λέμε... δεν ακούς κιόλας!»
- «πως γίνεται και gay και παντρεμένος;», συνέχισα να μιμούμαι την Παξινού στην «Εκάβη»
- «Στέλιο μου, συγνώμη αλλά δεν είν’ καλά η φίλη σου!», παρεμβλήθηκε ο Μίλτος
- «πρώτη φορά δηλαδή το ακούς να ’ναι αδερφή ένας παντρεμένος; από ’δω γκρίζα-γκρίζα, από ’κει loving care!», γρύλισε ο Στέλιος που σπανίως χάνει το χιούμορ του, αγνοώντας το σχόλιο του Μίλτου
- «καλά, ο Θωμάς σίγουρα είναι πολύ γοητευτικός, αλλά μήπως εν τέλει την ενθουσίασε το ότι είναι γιος μεγαλοβιομήχανου;», έκανε το λάθος να πει ο Μίλτος
- «Στέλιο, πες του!!!», πετάχτηκαν οι φλέβες στο λαιμό μου
- «ρε Στέλιο, αυτό είναι κανονική κρίση!», τρόμαξε ο Μίλτος
- «τι να πω; ψάξε στο κινητό της, στο «πι».... Πασχαλίδης, Παπαρίδης, κάπως έτσι λέγεται... παρ’ τον να ’ρθεί να τη μαζέψει!», διέταξε ο Στέλιος τον Μίλτο, μόνο και μόνο για να με τρομάξει και να συμμαζευτώ
- «τι είναι αυτός; ...και τι να του πω;», ρώτησε ο Μίλτος λες και δεν ήμουνα παρούσα
- «Μίλτο, αν θες να δεις τον ήλιο ν’ ανατέλλει... άσε αμέσως κάτω το κινητό μου!», είπα ήσυχα με τα μάτια όμως στυλωμένα στον μαύρο ουρανό, πέρα μακριά έξω από τη τζαμόπορτα
- «άστο, άστο Μίλτο μου, άστο!», είπε ο Στέλιος που ξέρει πως δε θέλει και πολύ για να πεταχτούν οι αερόσακοι μέσα στο κεφάλι μου και συμπλήρωσε: «άσε να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα ο Θωμάς... α, κατά φωνή! Μίλτο, για πάμε εμείς στους καλεσμένους μας...».
Ο Θωμάς είχε μόλις εμφανιστεί, κρατώντας ένα λιλιπούτειο αλλά φροντισμένο γεύμα. Εγώ ανακάθισα κι εκείνος έκατσε απέναντί μου στην άκρη του κρεβατιού και μου ετοίμασε τρυφερά μια πιρουνιά απ' τα ξενόφερτα ζυμαρικά. Τότε, πρόσεξα τη βέρα στο χέρι του. Λεπτή, τετράγωνη και κατάμαυρη! Την άγγιξα με το δάχτυλό μου.
*
*
- «ατσάλι;», χαμογέλασα
- «μαύρος χρυσός», μου επέστρεψε το χαμόγελο
- «νόμιζα πως ο μόνος μαύρος χρυσός που υπάρχει είναι το πετρέλαιο», είπα μπουκωμένη
- «τώρα πια ξέρεις», απάντησε αργά, κοιτάζοντάς με στα μάτια κι έσπρωξε μες στο στόμα μου ένα μικρό, στρογγυλό παξιμαδάκι
- «να σε ρωτήσω κάτι;», είπε αμέσως μετά, με σιγανή φωνή
- «μμμ...», έγνεψα καταφατικά
- «πριν... στη βεράντα... όταν εγώ περνούσα το τζάμι για να κατέβω στο περβάζι, γιατί φώναξες «περίμενέ με!»; ... δεν είπες «περίμενε!», είπες «περίμενέ με!»... γιατί;»
"Δε δε δε σε κατάλαβα... ποια ακριβώς είναι η ερώτηση;", ψέλλισα και τον κοίταξα, ανοίγοντας διάπλατα τα μάτια μου. Ήξερα βέβαια πως στο ημίφως οι κόρες μου θα είχαν διπλασιαστεί. Και στις διασταλμένες κόρες μιας γυναίκας ένας άντρας πολύ δύσκολα αντιστέκεται. Κι ας είν' και παντρεμένος, κι ας είναι και βιομήχανος χάλυβα, κι ας είναι γκέι, κι ας είναι ό,τι διάολο θέλει!
6.8.11
ladies and gentlemen... mr. Chris Geith!
είναι Αμερικανός
πιανίστας, συνθέτης & ενορχηστρωτής
είναι φανερό πως έχει σπουδάσει κλασική μουσική
αν και το τρυφερό παίξιμό του
θα χαρακτηριζόταν μάλλον smooth jazz
5.8.11
το τσίρκο του ήλιου
Δεν ξέρω αν αυτό το τσίρκο έχει έρθει ποτέ στη χώρα μας. Νομίζω πως όχι. Εγώ είχα την τύχη να το απολαύσω πριν λίγους μήνες στην Πόλη, γιατί η φίλη μου, με την οποία έκανα αυτό το ταξίδι, μου χάρισε ένα εισιτήριο για μία από τις εκεί παραστάσεις του.
Είχαμε φτάσει, θυμάμαι, στο Abdi İpekci Arena λίγο πριν τη δύση κι εγώ άρχισα τις γκρίνιες γιατί έπρεπε να περιμένουμε κάμποσο και γιατί είχε πάρα πολύ κόσμο. Ανέκαθεν, βλέπετε, μισούσα τις αναμονές εξίσου με την πολυκοσμία.
Θ’ άξιζε όμως να περιμένουμε τόσο κι άλλο τόσο κι άλλο τόσο ακόμα! Γιατί το Cirque de Soleil προσφέρει ένα ανεπανάληπτο ηχητικό και οπτικό υπερθέαμα! Δεν είναι τυχαίως sold out οι παραστάσεις του, όπου κι αν εμφανιστεί, σ’ όλη τη γη.
Καθισμένη τότε στο κατάμεστο τούρκικο στάδιο είδα στιγμιότυπα που κυριολεκτικά μου ’κοψαν την ανάσα! Μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου πραγματοποιούταν το ακατόρθωτο! Και βέβαια, ξέχασα ό,τι μίζερο ήξερα ως εκείνη την ώρα για το τσίρκο κι αφέθηκα πλήρως στο λυρισμό και τη μαγεία αυτού του εντελώς ονειρικού δρώμενου.
Σαν τέλειο αντίβαρο στη βία και την πεζότητα της πραγματικής ζωής, εκείνη η βραδιά με τη βαρύτητα μιας εκλεκτής θεατρικής παράστασης, λαμπερή και ταυτόχρονα μ’ ένα χαρακτήρα περιθωριακό, περίπου παρακμιακό, μου εξασφάλισε μια μυστηριακή, σχεδόν μυστικιστική ψυχαγωγική εμπειρία.
Το «τσίρκο του ήλιου» ιδρύθηκε το 1984 στο Κεμπέκ του Καναδά, από τον Guy Laliberté, έναν πρώην καλλιτέχνη του δρόμου. Ο πανέξυπνος αυτός άντρας, που στα νιάτα του περιφερόταν στις γειτονιές σαν άφραγκος σαλτιμπάγκος, σήμερα είναι ένας βαθύπλουτος επιχειρηματίας.
Περίτρανη απόδειξη, το δώρο που έκανε ο Γκι Λαλιμπερτέ στον εαυτό του για τα πεντηκοστά του γενέθλια: ένα ταξίδι στο διάστημα! Ναι, τη μέρα που συμπλήρωνε πενήντα χρόνια ζωής, ο Λαλιμπερτέ έγινε ο έβδομος κατά σειρά γαλαξιακός τουρίστας στην ιστορία.
Κι αυτή η βόλτα στ’ αστέρια, του κόστισε ούτε λίγο ούτε πολύ τριάντα πέντε εκατομμύρια δολάρια. Απίστευτο; Κι όμως αληθινό. Όπως αληθινά είναι και τα έσοδα του Cirque du Soleil, που μετά από είκοσι επτά χρόνια συνεχών παραστάσεων, αγγίζουν πια το ένα δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως!
Πέντε χιλιάδες καλλιτέχνες από τα πέρατα του πλανήτη, έχουν υπηρετήσει μέχρι στιγμής το «τσίρκο του ήλιου». Χορευτές, μουσικοί, ηθοποιοί, ακροβάτες, αθλητές... Όλοι τους με περίτεχνα κοστούμια και αριστουργηματικό μακιγιάζ. Το ταλέντο τους αναμφισβήτητο, η πειθαρχεία τους προφανής, οι τεχνικές τους αξιοθαύμαστες!
Αυτό το τσίρκο είναι ένα σκηνικό αρένας, στο οποίο μάχονται ειρηνικά κάθε λογής σουρεαλιστικές φιγούρες. Δεν είναι παράξενο που οι αξιόλογοι καλλιτέχνες του χώρου ποθούν διακαώς να ενωθούν μ’ αυτό το σχήμα. Άλλωστε, το τσίρκο πάντοτε ήταν το όχημα για κάθε ταλαντούχο δραπέτη του συστήματος. "join the circus" είναι η παγιωμένη έκφραση, που αυτό ακριβώς σημαίνει. Απόδραση.
Το τσίρκο βέβαια είναι η απόλυτη έκφραση κάθε εκκεντρικής συμπεριφοράς, το καταφύγιο όσων ασφυκτιούν μες στις συμβάσεις, το σύμβολο ενός ελεύθερου τρόπου ζωής. Σ’ αυτό το τσίρκο όμως τελικά γίνονται δεκτοί μονάχα οι πρώτοι. Γιατί, το «τσίρκο του ήλιου», χωρίς φυσικά να διαθέτει αξιοθρήνητους κλόουν, βασανισμένα ζώα και άθλιους θηριοδαμαστές, είναι απλά... το καλύτερο τσίρκο στον κόσμο!
be strong!
Ομολογώ πως όταν φτάσαμε στη Μεσογείων, στο ύψος της Κατεχάκη και διαπιστώσαμε πως νούμερο 151 δεν υπήρχε, άρχισα να βρίζω σιωπηλά. «Όχι εδώ, Μαρούσι πρέπει πάτε» είπε ο αλλοδαπός υπάλληλος στο βενζινάδικο εκεί δίπλα. «Ωραία! Και δεν έχω και τον χάρτη μαζί μου...», σκέφτηκα. Και τι να ’λεγα; Να μην πάμε; Δεν τολμούσα! Τρεις μέρες με τσιτσίριζε η άλλη να πάμε στη ρημαδοεκδήλωση για τους επιζώντες από καρκίνο.
Και τι δεν είχα αντιπροτείνει! Τι να πηγαίναμε στα εγκαίνια του μαγαζιού ενός φίλου που θα 'ταν μαζεμένοι διάφοροι γνωστοί, τι να κάναμε spa στο σπίτι, τι να δίναμε τ’ άδεια μπουκάλια στην ανακύκλωση... τίποτα! Είχε μουλαρώσει! Να πάει σώνει και καλά εκεί πέρα να δώσει λέει το παρόν. Κι ύστερα, καλοκαιριάτικα τέτοια εκδήλωση; Άνω ποταμών δηλαδή! Απορώ ποιος το σκέφτηκε.
«Βρε χαζό, δεν είναι να τα θυμάσαι αυτά, να τα ξεχνάς είναι», είχα κάνει το λάθος να ψελλίσω την προηγουμένη. Θηρίο έγινε! Που είναι η μνήμη της αυτή κι αυτά τα βιώματά της και αν δεν πάει αυτή ποια θα πάει... Ok, ok! Λένε πως είναι ταλέντο να ξέρεις να λες το σωστό πράμα τη σωστή ώρα. Μα μεγαλύτερο ταλέντο απ’ το να ξέρεις να σιωπάς όταν αρμόζει, πιστεύω δεν υπάρχει.
Σιώπησα τότε βέβαια, αλλά την ξέρω δα τη μικρή. Δεν έχει αντοχές για τέτοια. Θα ’θελε να ΄χε. Πολύ θα το ’θελε. Στην πράξη όμως αυτά δεν τα μπορεί. Καθώς ετοιμαζόμασταν εκείνο το απόγευμα για τη μεγάλη συνάντηση, είχε πάρει ένα κουτί πάστες, θρονιάστηκε μπροστά στην τηλεόραση και τις καταβρόχθιζε μ’ ένα κουτάλι της σούπας. Μου ’ρθε ν’ αρπάξω τα γλυκά, να τα πετάξω απ’ το παράθυρο!
Για μία ακόμα φορά όμως, έκανα πως δεν έβλεπα. «Ωραία αρχίσαμε!», σκέφτηκα. Κοίταξα το ρολόι αναστενάζοντας. Ήταν μόλις εξήμισι κι έξω έβραζε ο τόπος. «Αφού δεν έχεις τα κουράγια για τέτοιες εμφανίσεις βρε ψυχή μου, τι βασανιζόμαστε;», ψιθύρισα καθώς μουτζούρωνα τα μάτια μου με μαύρο μολύβι. Καιρό είχα να βαφτώ τόσο έντονα. Αν και καλοκαίρι, δεν έδειχνε άσχημο...
Για μία ακόμα φορά όμως, έκανα πως δεν έβλεπα. «Ωραία αρχίσαμε!», σκέφτηκα. Κοίταξα το ρολόι αναστενάζοντας. Ήταν μόλις εξήμισι κι έξω έβραζε ο τόπος. «Αφού δεν έχεις τα κουράγια για τέτοιες εμφανίσεις βρε ψυχή μου, τι βασανιζόμαστε;», ψιθύρισα καθώς μουτζούρωνα τα μάτια μου με μαύρο μολύβι. Καιρό είχα να βαφτώ τόσο έντονα. Αν και καλοκαίρι, δεν έδειχνε άσχημο...
Τελικά, για να βρεις αυτή τη Μεσογείων, που καμία σχέση με τη γνωστή λεωφόρο δεν έχει, πρέπει αφού περάσεις το Μαρούσι, να στρίψεις από την Κηφισίας κάπου δεξιά κι ύστερα από λίγο τη συναντάς. Κι έπειτα πας και πας και πας, και πάνω που αρχίζεις να εκνευρίζεσαι... βλέπεις κόσμο μαζεμένο! «Έλα ρε, σ’ αυτά τα εκπαιδευτήρια ήταν; Άμα το ’ξερα θα ερχόμασταν κατευθείαν, ήξερα να ’ρθω αλλιώς, πιο γρήγορα!», είπα ενώ παρκάραμε.
Κοίταξα γύρω μου. Σα χαρούμενη κηδεία ήταν αυτή η σύναξη. Όχι, μάλλον σαν χαρούμενο μνημόσυνο ήταν. Άνθρωποι διάφοροι, μ' ένα ποτό στο χέρι, στεκόντουσαν στον τεράστιο επιβλητικό κήπο. Ήταν κυρίως μεταξύ σαράντα πέντε και εξήντα ετών κι όλοι τους επίσημα ντυμένοι.
- «Εεε... σίγουρα θες να πάμε;», ρώτησα
Καμία απάντηση. Μόνο ένα βούρκωμα στα μάτια.
- «Έλα τώρα, τι έπαθες;»
- «Πάμε λίγο στην τουαλέτα;»
- «Πάμε όπου θες»
Στο διάδρομο για τις τουαλέτες το βούρκωμα έγινε αναφιλητό. Μα τι συμβαίνει; Έχουν περάσει χρόνια, δεν είναι δυνατόν... είναι; Φυσικά γλυκιά μου, έχεις δίκιο! Το πένθος δεν έχει καθορισμένη ημερομηνία λήξης. Ούτε έναρξης. Συμφωνώ. Απλώς, θα περίμενε κανείς πως όσο περνάει ο χρόνος είναι πιο εύκολο. Όχι;... Όχι, δε σε θυμάμαι σε πένθος. Όχι, ποτέ... Καταλαβαίνω... Ναι, έχεις δίκιο η ζωή η ίδια είναι υπερτιμημένη.
Και στην ποιότητα της ζωής κανείς δε δίνει τη σημασία που της πρέπει. Έτσι είναι. Αρκεί να ζεις, ναι. Γιατί αν δε ζεις πια, φοβίζεις τους υπόλοιπους ή τους στεναχωρείς. Γι’ αυτό. Και επίσης γιατί η αγορά έχει έτσι έναν καταναλωτή λιγότερο. Πως ζεις όμως; ποιος σκοτίζεται; «Τώρα είσαι καλά;», ρωτάνε οι αστοιχείωτοι. Τόσο χαζή ερώτηση! Αν κανείς σκεφτόταν πόσα πράγματα χρειάζεται ένας άνθρωπος για να είναι καλά δε θα τολμούσε να ρωτήσει κάτι τέτοιο έναν επιζώντα του καρκίνου.
Και στην ποιότητα της ζωής κανείς δε δίνει τη σημασία που της πρέπει. Έτσι είναι. Αρκεί να ζεις, ναι. Γιατί αν δε ζεις πια, φοβίζεις τους υπόλοιπους ή τους στεναχωρείς. Γι’ αυτό. Και επίσης γιατί η αγορά έχει έτσι έναν καταναλωτή λιγότερο. Πως ζεις όμως; ποιος σκοτίζεται; «Τώρα είσαι καλά;», ρωτάνε οι αστοιχείωτοι. Τόσο χαζή ερώτηση! Αν κανείς σκεφτόταν πόσα πράγματα χρειάζεται ένας άνθρωπος για να είναι καλά δε θα τολμούσε να ρωτήσει κάτι τέτοιο έναν επιζώντα του καρκίνου.
Φεύγοντας κακήν κακώς από το πολιτιστικό κέντρο του πλούσιου σχολείου που φιλοξενούσε ετούτη την εκδήλωση, το μάτι μου έπεσε στο λογότυπο του διοργανωτή BeSTRONG.ORG.GR. «Να΄ σαι δυνατός!». Σύμφωνα με τη δική τους μετάφραση «μείνει δυνατός». Ο καρκινοπαθής έχει αναμφισβήτητα να αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες. Ο επιζώντας του καρκίνου όμως κακώς νομίζει ο κόσμος πως έχει να αντιμετωπίσει λιγότερες.
Όσο ο καιρός περνάει, το κουράγιο και η αισιοδοξία συχνά αποδυναμώνονται. Καμιά φορά, μέχρι που ξεθωριάζουν κιόλας εντελώς. Ιδίως όταν ο επιζών έχει να αντιμετωπίσει παράπλευρες απώλειες και γενικότερα προβλήματα. Φυσικά, ο διοργανωτής είχε διαλέξει το πιο εύστοχο μήνυμα: «μείνε δυνατός!». Θα πρόσθετα: κυρίως, επειδή στον κόσμο αυτό είσαι ολομόναχος.
Όσο ο καιρός περνάει, το κουράγιο και η αισιοδοξία συχνά αποδυναμώνονται. Καμιά φορά, μέχρι που ξεθωριάζουν κιόλας εντελώς. Ιδίως όταν ο επιζών έχει να αντιμετωπίσει παράπλευρες απώλειες και γενικότερα προβλήματα. Φυσικά, ο διοργανωτής είχε διαλέξει το πιο εύστοχο μήνυμα: «μείνε δυνατός!». Θα πρόσθετα: κυρίως, επειδή στον κόσμο αυτό είσαι ολομόναχος.
4.8.11
ιερή μοναξιά
άνθρωπος συνηθισμένος
νόμιζε πως ήταν
αν και αποκαλούσε τη μοναξιά
που τον ανέθρεψε ιερή
παρά την αγάπη του
για τους ανθρώπους
εκείνος δεν επιδίωξε
άλλο από τη φυγοκοσμία
και τώρα
η αιώνια του μορφή
μαρμαρωμένη
στέκει θλιμμένη
σκυμμένος καθώς είναι
σκεφτικός, κατακαλόκαιρο
στο ζεματιστό περίβολο
που του έμελλε να βρεθεί
στον ομφαλό
της ωραιότερης πόλης
που είναι μαζί
κι η πιο απάνθρωπη στη γη
3.8.11
ψάξε, ψάξε... δε θα το βρεις!
αυτή τη φωτογραφία
(μπορώ και να το αποδείξω)
την έχω τραβήξει εγώ, πριν μερικά χρόνια
ω ναι!
μήπως μπορείς να μαντέψεις που ήμουν
την ώρα που πατούσα το κουμπάκι;
αν θες, πάτα πάνω στη φωτο
να μεγαλώσει, για να τη δεις καλύτερα
με την ησυχία σου, δε βιάζομαι...
***************************************
***************************************
ε, μιας και η οξυδερκέστατη αναγνώστρια Lyriel
βρήκε που ήμουν, εν ριπή οφθαλμού
(και βέβαια έτσι μου χάλασε το καλαμπούρι!)
ορίστε και δύο ακόμα φωτογραφίες
που ρίχνουν άπλετο φως
στην καθ' όλα σκοτεινή αυτή υπόθεση
 |
ο ήρωας εκείνης της ημέρας! ένας πιτσιρικάς Ιρακινός που μπήκε πρώτος στα έγκατα... |
 | |
δε θυμάμαι πόσα μέτρα κατέβηκα αλλά, παιδιά, δεν ήταν καθόλου λίγα βαθύ το πηγάδι!!! |
μία καλλονή, ετών 85!
το βλέμμα της εξακολουθεί να μαγνητίζει
η ομορφιά της αναλλοίωτη, δωρική
διατηρεί ακόμα τη γοητεία του άγριου ζώου
ψηλή και εύσωμη
μια μεγαλειώδης παρουσία
που στο πέρασμά της
καθηλώνει ακόμα και σήμερα
παρά τη συγκλονιστική ομορφιά της
η μούσα του Κακογιάννη
ποτέ δε δέχθηκε να παίξει
αισθησιακούς ρόλους
ετούτη άλλωστε δεν ήτανε «γατούλα»
αλλά μία στιβαρή ερμηνεύτρια
μ’ αγέρωχο, περήφανο παράστημα
και με φωνή μεστή
ποιήτρια, εκτός από σπουδαία ηθοποιός
μία γυναίκα με καλλιέργεια και ήθος
μία πληθωρική προσωπικότητα
που δικαίως ψηφίστηκε παλαιότερα
«γυναίκα της Ευρώπης»
«δεν θέλησα ποτέ να υποδυθώ την επιθυμητή γυναίκα
ήθελα να παίζω εμένα, την ανεξάρτητη αγωνίστρια»
έχει πει η ίδια
ακόμα και διαζευγμένη
κράτησε τ’ όνομα του
συζύγου της
του λογοτέχνη, Άλκη Παππά
όπως συνήθιζαν οι γυναίκες της γενιάς της
λέγεται όμως πως νεότερη
είχε λάβει μέρος στην Αντίσταση
και μάλιστα
πως υπήρξε ένα φεγγάρι
σύντροφος του Άρη Βελουχιώτη
ποια είναι;
μία είναι!
η ζωντανή καρυάτιδα
που στο πρόσωπό της
βλέπει κανείς την ίδια την Ελλάδα
είναι βεβαίως
η διάσημη ανά τον κόσμο τραγωδός μας
η Ελληνίδα διεθνής
η μεγάλη μας κυρία
η Ειρήνη Παππά!
τζέλη με κεράσια
Σε συνεργασία με τον πασίγνωστο chef και επιστήθιο φίλο μου, Ettore Botrini, σας παρουσιάζω μια πανεύκολη, δροσιστική, πεντανόστιμη γλυκιά συνταγή που θα λατρέψετε κι εσείς κι οι αγαπημένοι σας.
Ντάξει, πλάκα κάνω, δεν τον ξέρω τον Έκτορα, μόνο στην τηλεόραση τον έχω δει. Αν και πολύ θα γούσταρα να απολαμβάνω δια ζώσης τα ευφυολογήματά του...
Σας πειράζει που η συνταγή είναι δική μου και όχι της διασημότητας; Ελπίζω πως όχι. Γιατί, η τζέλη που σας προτείνω είναι πραγματικά εκπληκτική! Μη μπερδεύεστε, τζέλη λέει το ζελέ η μαμά μου και για συναισθηματικούς λόγους το λέω έτσι κι εγώ.
Λοιπόν, κατ’ αρχάς θα πάρετε απ’ το super-market ένα κουτί ζελέ κεράσι. Το διπλό, αυτό δηλαδή που έχει δύο φακελάκια μέσα. Θα ετοιμάσετε το ζελέ, σύμφωνα με τις οδηγίες. Α ναι, σας συμβουλεύω να διαλύσετε τη σκόνη πρώτα στο νερό και μετά να βάλετε το κατσαρολάκι σας στη φωτιά, γιατί αλλιώς «πιάνει».
Μέχρι να κρυώσει το ζελέ, εσείς θα καθαρίσετε με το ειδικό εργαλείο τα κεράσια σας. Για μία φόρμα κανονικού μεγέθους δε νομίζω πως θα χρειαστείτε περισσότερα από μισό κιλό κεράσια. Εξαρτάται βέβαια απ’ το αν θέλετε τζέλη με κεράσια ή κεράσια με τζέλη. Τέλος πάντων, πειραματιστείτε με την ποσότητα.
Προσέξτε όμως να διαλέξετε τραγανά, σαρκώδη, φρεσκοκομμένα κεράσια. Μόνο τότε το γλυκό σας θα πετύχει. Το εργαλείο με το οποίο βγάζει κανείς τα κουκούτσια, αν δεν έχετε ήδη στα συρτάρια της κουζίνας, θα το βρείτε σε καταστήματα με είδη οικιακού εξοπλισμού. Κάθε γειτονιά έχει νομίζω ένα τέτοιο μαγαζί. Και κοστίζει ελάχιστα.
Αφού λοιπόν αφαιρέσετε τα κουκούτσια και ευχαριστηθείτε με την ψυχή σας τα κόκκινα ζουμάκια που θα τρέχουν ανάμεσα στα δάχτυλά σας και τα μπαλάκια που θα εκσφενδονίζονται μέσα από τα φρούτα, θα βάλετε τα κεράσια σας στη φόρμα (εγώ χρησιμοποιώ μια γυάλινη και το αποτέλεσμα μετά είναι και οπτικά άψογο) και θα τα περιχύσετε με το ροζ υγρό που πια θα έχει κρυώσει μέσα στην κατσαρόλα.
Μετά, θα τοποθετήσετε κατ ’ευθείαν το παρασκεύασμα στο ψυγείο και μετά από λίγες ώρες, αφού το ζελέ θα έχει πήξει, μετρηθείτε, πάρτε από ένα κουτάλι για τον καθένα και... καλή απόλαυση!
Εγώ, συνήθως ετοιμάζω το γλυκό από την προηγουμένη, για να έχει πια σταθεροποιηθεί καλά όταν το σερβίρω. Επίσης, βάζω λίγο λιγότερο νερό απ’ ότι λένε οι οδηγίες στο κουτί του ζελέ, ακριβώς για να γίνει η τζέλη μου πιο συμπαγής, επειδή έτσι την προτιμώ εγώ.
Απλό, φθηνό και γρήγορο, αυτό το γλυκό με τη θεσπέσια γεύση, κατά την άποψή μου, είναι το απόλυτο must του καλοκαιριού!
Τώρα που το σκέφτομαι... νομίζω θα συμφωνούσε και ο Έκτορας.
poor Joker!
και ποιος δεν ξέρει τον κακό του Batman;
αυτός ο χαρακτήρας
έχει καταχωρηθεί στη συνολική μνήμη
ως ένας από τους χειρότερους
στην παγκόσμια ιστορία
και κάθε θεατής
επιθυμούσε πάντα την εξόντωσή του
αυτά, μέχρι που τον ρόλο υποδύθηκε
ο μακαρίτης Heath Ledger
ο προικισμένος Αυστραλός ηθοποιός
που πέθανε το 2008, σε ηλικία 29 ετών
λίγο πριν βγει στις αίθουσες
το περίφημο «The dark knight»
το οποίο και άλλαξε τα αισθήματα του κόσμου
για τον απεχθή έως τότε Joker
ο ταλαντούχος ερμηνευτής
τρία χρόνια πριν είχε επίσης θριαμβεύσει
ως ομοφυλόφιλος cow-boy
στο έξοχο «Brokeback Mountain»
με επίσημη αιτία θανάτου του
την «τοξίνωση από συνδυασμό συνταγογραφούμενων φαρμάκων»
το κοινό σάστισε
βλέποντας στο πανί
τις άριστες υποκριτικές ικανότητες του Ledger
και για πρώτη φορά στα χρονικά
αισθάνθηκε για τον Joker… συμπάθεια!
ήταν, βλέπετε, όλα ευνοϊκά για κάτι τέτοιο
ένας πρόσφατος, πρόωρος θάνατος
πάντα συγκινεί την κοινή γνώμη
ένα εξαιρετικό ταλέντο
δεν μπορεί παρά να γίνει αντικείμενο θαυμασμού
ακόμα και από τους πιο κακοπροαίρετους
και όταν η σκηνοθεσία είναι ευφυής
ο θεατής των blockbusters
φυσικά, χάβει ό,τι κι αν του πλασάρουν!
σίγουρα θα θυμάστε τη σκηνή
που ο Batman τρομοκρατεί τον Joker
σαν να ’ταν ο πιο σκληροτράχηλος ανακριτής
ο Joker εκείνη τη στιγμή
παρέμενε βέβαια ένα φρικτό πλάσμα
εκνευριστικός, ειρωνικός, υπερόπτης
ανατριχιαστικός, αδίστακτος
ένας τρομακτικός, επικίνδυνος παρανοϊκός!
τώρα όμως φαινόταν πιο καθαρά
πως ήταν επίσης μία πάσχουσα ψυχή
και απέναντι στον πανίσχυρο Batman
ένας άρρωστος, ανυπεράσπιστος άνθρωπος
στο Hollywood φίλοι μου
τίποτα δεν είναι τυχαίο
κι επειδή όλα μα όλα
είναι εμπορεύσιμα
έρχεται ακόμα κι εκείνη η ώρα
που ο κακός
παίρνει τη θέση του καλού
και το ερώτημα
για ’μας που έκτοτε
δε μισούμε πλέον τον κακό
είναι το εξής:
τι κάνουμε τώρα ρε παιδιά;
τι είναι άραγε χειρότερο;
να χάσεις τον καλό της υπόθεσης;
ή μήπως να χάσεις τον κακό;
καμιά ιδέα κανείς;
2.8.11
ήταν ένα μικρό καράβι...
προσοχή!!!
το video που ακολουθεί
δεν είναι κατάλληλο για "εύθραυστους" θεατές
1.8.11
ποτέ ξανά!
δεν τους "πάω" αυτούς τους δύο... πω πω πω πω!
αλλά, τι να γίνει;
είναι η περίσταση τέτοια, βλέπεις...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)