κι άλλο κελεπούρι!

Bryan Lewis Sanders

Η Τέχνη θέλει θυσίες, έτσι δε λένε; Ε, κάπου πρέπει να τ’ άκουσε το παλικάρι της φωτογραφίας αυτό και το ’κανε σημαία. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες βέβαια, μία στο τόσο μια φάλαγγα την αποτολμούν, γιατί ως γνωστόν ο πόνος κι η ταλαιπώρια είναι που γεννούν τ’ αριστουργήματα. Κι άμα είσαι καλλιτέχνης αλλά δε σε ’χει βρει η κακουχία από μόνη της, τι να κάνεις; αναγκάζεσαι να την καταδιώξεις.

Όχι δηλαδή πως άμα υποβληθείς στα πάθη του Χριστού, θα αποκτήσεις και ταλέντο. Μπα, μηδαμινές οι πιθανότητες. Αλλά ο μέτριος καλλιτέχνης στην απελπισία του, φαίνεται πως συμπεριφέρεται όπως τ΄ αρρωστάκια που ξημεροβραδιάζονται στα προπατζίδικα. Η ίδια φράση πρέπει να πλανάται μέσα στα κεφάλια αυτά: «κι αν σου κάτσει;».

Τώρα, ως προς το ζήτημα της απελπισίας του ατάλαντου, είναι απλό. Αν θέλει να διακριθεί κανείς οπουδήποτε, σαφέστατα επιβάλλεται να ’ναι μέτριος. Εξαίρεση στον κανόνα, η Τέχνη, που εξοβελίζει τους μέτριους, εκτός βέβαια κι αν έχουνε καλό πι-αρ. Άλλη κουβέντα όμως αυτή, για άλλη ώρα... Κι έτσι, κάμποσοι από τους «και καλά» εμπνευσμένους, προσπαθούν με διάφορες, λιγότερο ή περισσότερο αλλόκοτες τεχνικές ζωής, να πείσουν πως δεν πάνε για το μεροκάματο ή για τη δόξα, αλλά πως έχουν πράγματι κάτι να μας πουν.   

Ανθρώπινο σ’ ένα βαθμό, τούτος εδώ όμως το ’χει τερματίσει! Σε σημείο δηλαδή που διάφοροι αναρωτιούνται αν πράγματι κάνει ό,τι κάνει στο όνομα της δημιουργίας ή αν για όλα ευθύνεται απλώς η αντάρα μέσα του. Ο ίδιος βέβαια δεν αρνείται πως έχει μπερδέματα συναισθηματικής φύσεως. Μάλιστα όταν ξεμένει απ’ τις ουσίες που του προμηθεύουν οι καλοθελητές, αναγκάζεται να καταπίνει με τις χούφτες τα συνταγογραφούμενα ναρκωτικά που του δίνει ο ψυχίατρός του. «Παίρνω μόνο ό,τι μου δίνουν», έχει παραδεχτεί δημόσια.

Και το ερώτημα είναι, τι στην οργή κάνει ο ψυχίατρος για όλο αυτό. Με τον ψυχίατρο λοιπόν, η σχέση είναι μακροχρόνια. Και με δαύτον δύο είναι τα τινά: ή που είναι πολύ ωραίος τύπος, ή που είναι κλασική περίπτωση δυτικού ψυχο-απ' αυτού: «ναι μωρέ, αφού δεν τα ’χει τινάξει ακόμα κι αφού έρχεται εδώ πέρα και μου τ’ «ακουμπάει», δεν πα’ να πίνει ό,τι θέλει...». Κι έπειτα αναρωτιέμαι, τα βλέπει αυτά τα έργα ο τρελογιατρός; Θέλω να πω, έχει κάποια άποψη; Ή φτιάχνει ο άλλος κουτουρού, ό,τι του 'ρθει;

Δε γνωρίζω. Εγώ πάντως, άμα ήταν αδερφός μου αυτός εδώ, όχι ο γιατρός, ο άλλος, θα τον έχωνα σ’ ένα αμάξι, θα τον έφτανα στο Μεξικό (θα μου πεις απ’ την Ουάσινγκτον είναι τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα... καλά, θα τον πήγαινα αεροπορικώς) και θα τον εκάθιζα μπροστά από μία καθώς πρέπει κουραντέρα, να του λύσει τον συναισθηματκό κόμπο, να τελειώνουμε.

Διότι εκτός της μόνιμης μαστούρας, έχει κι άλλη εμμονή, ζωγραφίζει συνέχεια τον εαυτό του! Βέβαια, τι να κάνει κι η έρμη η κουραντέρα; Ο άνθρωπος «φτιάχνεται» καθημερινά για να ζωγραφίσει, πολύ καιρό τώρα. Ούτε ένα ούτε δύο, αλλά δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια! Από είκοσι έξι ετών έχουν να τον δουν ξενέρωτο. Καλά, τόσα χρόνια δε ζωγράφιζε μόνο, έκανε και κάμποσα άλλα. 

Κατά καιρούς καταπιάνεται με διάφορες performance, ή ασχολείται με την stand-up tragedy. Διάβασα επίσης πως βιντεοσκοπεί. Το πως κατορθώνει και βιντεοσκοπεί είναι βέβαια άξιο απορίας, το κάνει παρ’ όλα αυτά. Αλλά η μεγάλη του αγάπη είναι τα αυτο-πορτραίτα του. Σπίτι του λέει, έχει πάνω από οκτώ χιλιάδες πίνακες με τη φάτσα του. Και δεν είναι καν ωραίος, πανάθεμά τον! Τέλος πάντων, πονεμένο παιδί είναι κι αυτό, εξτρίμ είναι, προτείνω άρα να το πάρουμε στο γκρουπ.

Geodon (ζιπρασιδόνη), συνταγογραφούμενο αντιψυχωσικό

μορφίνη

Lortab (υδροκωδόνη), αντιβηχικό

αψέντι

κοκαΐνη

Adderall (αμφεταμίνη), συνταγογραφούμενο ψυχοδιεγερτικό

Abilify (αριπιπραζόλη), συνταγογραφούμενο αντιψυχωσικό

Dilaudid (υδρομορφόνη), συνταγογραφούμενο οπιούχο αναλγητικό

μανιτάρια μαγικά

Τάσος, ο από μηχανής Θεός

Αυτό το βίντεο μου το έστειλε το πρωί ένας φίλος μου καλλιτέχνης, πέρα απ’ τη θάλασσα. Το είδα λοιπόν και μετά του τηλεφώνησα στο εργαστήρι του. Μιλήσαμε μιάμιση ώρα εφ’ όλης της ύλης, γιατί δε μιλάμε συχνά και μετά εγώ είπα: 

- «να σου πω τώρα και γιατί σε πήρα;»

- «πες!», είπε εκείνος γελώντας

- «πήρα να μου δώσεις την ερμηνεία αυτουνού που μου έστειλες»

- «ε ποια ερμηνεία; είναι ένα πολύ απλό βίντεο», είπε αυτός κάπως 

   αμήχανα

- «άμα ήταν απλό δε θα σ’ έπαιρνα να μου πεις τι λέει», είπα εγώ

- «ε τι λέει;», ρώτησε

- «εγώ θα σου πω;», ρώτησα με τη σειρά μου

- «ε ποιος θα πει;», είπε αυτός, σαν να μην υπήρχε άλλη 

   εναλλακτική

- «ok!», δέχθηκα να διηγηθώ όσα είχα δει νωρίτερα και τέλειωσα 

   την αφήγησή μου, λέγοντας: «κι έτσι, το κομμάτι-που-λείπει 

   κατάφερε κάποια ώρα τον εαυτό του να κυλάει... 

   λοιπόν; ποια είναι η ερμηνεία σου;»

Ο φίλος μου σίγησε για σχεδόν δυο λεπτά. Δυο λεπτά σιωπής είναι πολλά, αν μιλάνε δύο άνθρωποι στο τηλέφωνο. Δεν τον διέκοψα όμως. Απλώς άκουγα τη μουσική του από το βάθος και από ένα σημείο κι έπειτα, άρχισα να χαμογελάω. 

Ξάφνου, ακούστηκε η φωνή του: «επ Τάσο, καλημέρα!», κάποιος με βροντερή φωνή μπήκε κι ο συνομιλητής μου συνέχισε: «εεε... ήρθε κόσμος, να σ’ αφήσω;». «Ναι έλα μπάι», απάντησα. Κανονικά, θα μ’ έπαιρνε πίσω το απόγευμα. Τώρα όμως ξέρω, θα μιλήσουμε σε επτά-οκτώ μήνες πάλι, που το θέμα θα έχει ασφαλώς ξεχαστεί.

θέλω το τηλέφωνο της μεταφορικής που πήγε εκεί το πιάνο!

μπαμπά, τι είναι ρατσισμός;

Tahar Ben Jelloun 

Η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση φυσικά εξαρτάται από τα μυαλά που κουβαλάει ο μπαμπάς. Κι επειδή ο δικός μου μπαμπάς περίπου έτσι τα ’χε πει, αλλά εκεί που είναι τώρα, είναι κομμάτι δύσκολο να τον βάλω να τα επαναλάβει, δανείζομαι τα λόγια ενός άλλου μπαμπά. Αραβόφωνος και γαλλόφωνος κι αυτός, προερχόμενος επίσης από πολυπολιτισμικό περιβάλλον, φαντάζομαι πως η Μεριέμ, η μία από τις κόρες του που στα δέκα της τον άκουγε, εν έτει 1997, να της εξηγεί ότι ο ρατσισμός δεν είναι παρά μια συμπεριφορά, θα τον θαύμαζε όσο εγώ τον δικό μου.

Και με το δίκιο της! Ο Μαροκινός Ταχάρ Μπεν Τζελλούν άλλωστε, είναι ποιητής και λογοτέχνης με πλούσιο συγγραφικό έργο, καθηγητής φιλοσοφίας με ντοκτορά στην κοινωνική ψυχιατρική και επιπλέον βραβευμένος για τη συμβολή του στην ειρήνη και τη φιλία ανάμεσα στους ανθρώπους. Η μικρή Μεριέμ άρα ήταν πολύ τυχερή που τα αμέτρητα ερωτήματα των παιδικών της χρόνων απαντήθηκαν από τον διανοούμενο μπαμπά της.   

Η Μεριέμ, εγώ και πολλοί άλλοι σήμερα ενήλικοι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη, είχαμε την τύχη να μας μεγαλώσουν σκεπτόμενοι μπαμπάδες, με ευρύτητα πνεύματος. Εκατομμύρια άλλοι όμως, στάθηκαν λιγότερο τυχεροί έως ολότελα άτυχοι στο συγκεκριμένο θέμα. Παρ’ όλα αυτά, ποτέ δεν είναι αργά για να ξανασκεφτεί κανείς τις ιδέες του. Και φυσικά, ποτέ δεν είναι νωρίς για να βρει κάποιος πως πρέπει να απαντήσει στις ερωτήσεις των παιδιών ή των εγγονιών του. Σ’ αυτά όλα, το διάβασμα πολύ βοηθάει!

Ένα τέτοιο βιβλίο, το προτείνω ανεπιφύλακτα. Λέγεται «ο ρατσισμός όπως τον εξήγησα στην κόρη μου» και βέβαια είναι ο παλιός εκείνος διάλογος του Ταχάρ με τη Μεριέμ, καθώς περπατούσαν προς μία διαδήλωση στη Γαλλία, υπέρ των αλλοδαπών. Εκείνη η κουβέντα των δύο υπερήφανων διαδηλωτών, έγινε βιβλίο χάρις στη συνεργασία του μπαμπά με την κόρη και δύο συμμαθήτριές της. Και δε χρειάζεται καν να αγοραστεί γιατί διατίθεται δωρεάν. Είναι ένα μικροσκοπικό, απλά γραμμένο, πολύ χρήσιμο και πραγματικά απολαυστικό βιβλίο, για μικρούς και μεγάλους. Ιδού...

 
Ο Ρατσισμός όπως τον Εξήγησα στην Κόρη μου

από Αθήνα αναμεταδόθηκε το μήνυμα, over!

officially… love doesn’t matter!

φωτο: Daniel Hartley-Allen

Δαρβίνος – Αυστραλία, 2011: ο Fred Walker, πρώην πρωταθλητής της πυγμαχίας και βετεράνος του β' παγκοσμίου πολέμου, κάθεται μόνος του και κοιτάει το κρεβάτι στο οποίο κοιμόταν μέχρι πρότινος η σύζυγός του, Phyllis. 

η Phyllis μετά από μία πτώση μέσα στο σπίτι, νοσηλεύτηκε και η κυβέρνηση έκρινε πως ο Fred ήταν ακατάλληλος να τη φροντίσει, οπότε διατάχθηκε η μεταφορά της σε δημόσιο οίκο ευγηρίας.

παρά τις προσπάθειες του Fred και παρά τη ρητή επιθυμία της Phyllis να παραμείνει μαζί του στο σπίτι, η απόφαση της κρατικής ομάδας αξιολόγησης φροντίδας ηλικιωμένων παρέμεινε αμετάβλητη. 

το δέντρο έξω απ' το σπίτι μου... τα βλέπει όλα!

μπήκες, ε; άντε τώρα να δούμε πως θα βγεις...

ασφαλές συμπέρασμα:
όπου έχει γύρω-γύρω κάγκελα... μπαίνεις εύκολα, βγαίνεις δύσκολα!

κοκατίλ, ένα παπαγαλάκι για παρέα...

Το πρωί μιλούσα κάμποση ώρα με τη Ντανιέλα, μια όμορφη γειτόνισσά μου από τη Λετονία, που ζει εδώ και  χρόνια στην Ελλάδα. Και κάτι είπα για τον γάτο μου κι εκείνη άρχισε να μου μιλάει για πρώτη φορά για το δικό της κατοικίδιο, που πέθανε πριν λίγους μήνες. Μου είπε λοιπόν πως τόσο η ίδια, όσο κι ο δωδεκάχρονος γιος της, στεναχωρήθηκαν πολύ που έχασαν τον παπαγάλο τους, ένα θηλυκό κοκατίλ.

Εγώ απολαμβάνω τη συγκατοίκηση με ζώα, αλλά ποτέ μου δεν είχα σκεφτεί το ενδεχόμενο του να μοιράζομαι το σπίτι με κάποιο πτηνό. Κι αυτό γιατί μέχρι σήμερα πίστευα πως η σχέση που μπορεί κανείς να αναπτύξει με τα πουλιά είναι συγκριτικά περιορισμένη. Κυρίως όμως γιατί με λυπεί αφάνταστα η θέα κάθε φυλακισμένου πλάσματος.

Τα είπα αυτά όλα στη Ντανιέλα κι εκείνη κούνησε το κεφάλι χαμογελώντας και μου μίλησε για τη δική της εμπειρία. Μου είπε πως το παπαγαλάκι της βρισκόταν μέσα στο ευρύχωρο κλουβί του μόνο όταν κοιμόταν, όταν έτρωγε, ή τις ώρες που έλειπαν όλοι. Κατά τα λοιπά, περιφερόταν ελεύθερο μες στο σπίτι (με κλειστά παράθυρα όμως, αλλιώς θα κινδύνευε να χαθεί) και ήταν διαρκώς μαζί με κάποιον απ’ τους ενοίκους του διαμερίσματος.

Η Ντανιέλα μου περιέγραψε πως τα μεσημέρια που εκείνη ξάπλωνε για έναν σύντομο υπνάκο στον καναπέ, το πουλάκι ερχόταν και κοιμόταν πλάι της. Μου είπε επίσης πως καθόταν στο τραπέζι με τους υπόλοιπους κανονικά, αφού ήταν μέλος της οικογένειας και όλοι το άφηναν να τσιμπολογάει από την άκρη του πιάτου τους.

Έτσι, πες-πες, έμαθα πως οι παπαγάλοι κοκατίλ είναι πανέξυπνοι, φιλικοί με τους ανθρώπους και επιπλέον πολύ συντροφικοί, πως η ομιλία και οι αντιδράσεις τους είναι συχνά ξεκαρδιστικές, καθώς επίσης πως αν πάρει κανείς ένα νεαρό σε ηλικία πουλί θα το πληρώσει παραπάνω, θα μπορεί όμως να το εκπαιδεύσει πλήρως.

Προσωπικά, είμαι ξεκάθαρα υπέρ της υιοθεσίας ενός αδέσποτου ζώου και όχι της αγοράς κατοικίδιων ράτσας. Ο τρόπος όμως που μιλούσε η έτσι κι αλλιώς γλυκιά Ντανιέλα, με έπεισε πως σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, ένα κοκατίλ ως ζώο συντροφιάς ίσως και να μην είναι κακή ιδέα. Κι αν βέβαια αντέχει η τσέπη, μάλλον η ιδανική λύση είναι η αγορά από κάποιον ευσυνείδητο εκτροφέα, ενός ήδη ταιριασμένου νέου ζευγαριού.  

free Liu Xiaobo!

δύσκολοι καιροί για Κινέζους διανοούμενους: εκείνος στη φυλακή, εκείνη σε κατ' οίκον περιορισμό

Τέτοιο πράμα μέχρι τώρα δεν είχε ξανασυμβεί. Για χθες βράδυ λέω που διάβαζα ένα ολίγον παράξενο e-mail που βρέθηκε στο inbox μου, το οποίο ήταν γραμμένο σε άπταιστα αγγλικά και επίσης απευθυνόταν προσωπικά σε μένα. Όπως προφανώς συμβαίνει στους περισσότερους δεινούς αναζητητές του διαδικτύου και βέβαια στους μη φοβικούς συντάκτες δημόσιων κειμένων, εδώ φτάνουν κάθε τόσο κάτι απίθανα μηνύματα!

Από προτάσεις αγοράς σκευασμάτων που θα μου εξασφαλίσουν καλύτερη στύση (κάποια ώρα θ' αρχίσω να απαντάω μου φαίνεται, εξηγώντας πως ως προς αυτό αντιμετωπίζω ένα... ανατομικό πρόβλημα), μέχρι ψευδή αιτήματα διάφορων κουτοπόνηρων για συνεργασία, ανάκατα με λίαν επινοητικά mail φίλων που απολαμβάνουν να «με δουλεύουν» για το ένα ή το άλλο θέμα. Για την ακρίβεια, που προσπαθούν ανεπιτυχώς να «με δουλέψουν», γιατί ως γνωστόν, τρέλα στον τρελό δύσκολα πουλάς.

Χτες λοιπόν, καθώς άρχισα να διαβάζω το γράμμα που μου έστειλε ένας στενός φίλος κάποιου πολιτικού κρατούμενου στην Κίνα, ζητώντας τη συμμετοχή μου στην εκστρατεία για την αποφυλάκισή του, χαχάνιζα σκεπτόμενη πως ο αποστολέας δεν ήταν στενός φίλος του φυλακισμένου, αλλά μάλλον δικός μου. Πριν όμως φτάσω καν στη μέση, συνειδητοποίησα πως το πρόσωπο για χάρη της ελευθερίας του οποίου εγώ έλαβα αυτή την επιστολή, είναι καθ' όλα υπαρκτό. 

Πρόκειται για τον πενηνταεπτάχρονο Liu Xiaobo, τον γνωστό Κινέζο διανοούμενο και ακτιβιστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Από πανεπιστημιακός καθηγητής και αναγνωρισμένος λογοτέχνης, ο Xiaobo, στρατευμένος ενάντια στην τυραννία του κομμουνιστικού κινεζικού κράτους, έφτασε -όπως όλοι σχεδόν οι ουσιαστικοί άνθρωποι- να βιώνει μία ακραία αντίθεση. 

Πρόπερσι τιμήθηκε με το νόμπελ Ειρήνης, το οποίο αρνήθηκε να παραλάβει δια αντιπροσώπου, όπως δικαιούταν, μιας και ο ίδιος ήδη βρισκόταν προ πολλού πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Ο «ελεύθερος κι ωραίος» επαναστάτης, συνελήφθη πρώτη φορά το 2008 και το 2009 καταδικάστηκε σε ενδεκαετή κάθειρξη, την οποία ακόμα εκτίει, με την κατηγορία της απόπειρας ανατροπής της κρατικής εξουσίας.

Για κάποιο λόγο, η υπόθεσή του έφτασε στα χέρια μου. Τα οποία και χρησιμοποίησα βέβαια για να υπογράψω την αίτηση αποφυλάκισής του. Όποιος επιθυμεί να κάνει το ίδιο, δεν έχει παρά να ακολουθήσει το σύνδεσμο που οδηγεί στη σχετική σελίδα της PEN, της διεθνούς οργάνωσης που μάχεται υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης: GoPetition   

 

δια βίου μάθηση...

home!

φωτο: rethink Athens

παρά λίγο!

Αυτός είναι ο Ραφαέλ, τρόφιμος στις φυλακές Σερές, στην πολιτεία Γκοϊάς της κεντρικής Βραζιλίας. Την προηγούμενη Τετάρτη, βάλθηκε να αποδράσει μαζί με τους τρεις συγκρατούμενούς του. Οι τέσσερίς τους, ξήλωσαν μία μεταλλική ράβδο από τα ντους και έσκαψαν μια τρύπα στον τοίχο του κελιού τους, ο οποίος τους χώριζε απ’ τον έξω κόσμο. Χώθηκε λοιπόν ο πρώτος απ’ την παρέα στο πέρασμα και «έγινε λαγός»! 

Ο εικοσιοκτάχρονος Ραφαέλ όμως που προσπάθησε να μιμηθεί τον προηγούμενο, δεν τα πήγε το ίδιο καλά. Τα εκατό κιλά του, πιθανότατα χρήσιμα σε πλείστες άλλες περιστάσεις στη ζωή του πίσω από τα κάγκελα, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν τον βοήθησαν διόλου. Ο Ραφαέλ... σφήνωσε!

Οι δύο άλλοι που περίμεναν πίσω του να βγουν, έκαναν διάφορες απόπειρες να τον ξεσφηνώσουν και στοιχηματίζω πως κάποια ώρα τους είχε πιάσει και τους τρεις νευρικό γέλιο. Και το περιστατικό θα ήταν πράγματι αστείο και μόνο, αν ο Ραφαέλ δεν είχε καταλήξει αμετακίνητος, με σπασμένα πλευρά και τραυματισμένα έντερα, να πονάει τόσο ώστε να φωνάζει βοήθεια.

Οι εκφράσεις στα πρόσωπα των φρουρών που άκουσαν τις φωνές του... τα λένε όλα! Και ο τρόπος που τον αντιμετώπισαν, φαίνεται ανθρώπινος. Σε αντίθεση με τα περισσότερα αμερικανικά διαδικτυακά έντυπα που εγώ είδα, τα οποία στόλισαν τον εύσωμο Βραζιλιάνο κρατούμενο με πλήθος διόλου κολακευτικών κοσμητικών επιθέτων. Ομολογώ πως απόρησα με την καταφρόνια που διέκρινα και γι αυτό διάβασα κάμποσα σχετικά δημοσιεύματα, καταλήγοντας πως τα δικά μας ενημερωτικά μέσα είναι ασυγκρίτως πιο πολιτισμένα! 

 

Ο δύστυχος Ραφαέλ τελικά απεγκλωβίστηκε μετά από πολύωρη προσπάθεια των σωφρονιστικών υπαλλήλων αλλά και της πυροσβεστικής που κλήθηκε να βοηθήσει. Βέβαια, το «απεγκλωβίστηκε» μάλλον δεν είναι η καταλληλότερη περιγραφή, μιας και μετά από λίγες μέρες νοσηλείας στο νοσοκομείο, ο επίδοξος δραπέτης οδηγήθηκε ξανά στη φυλακή, ταπεινωμένος και φαντάζομαι όχι πάλι σε κελί με εξωτερικό τοίχο.  

 

για πάρτη της... έχω δει ουκ ολίγες χαζομάρες!

sharks patrol these waters!

το πρώτο που θα κάνεις... θα πατήσεις το replay!

thanx Fani :-)

Steve the Greek

Παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα του ανθρώπου σήμερα. Σχήμα οξύμωρο δηλαδή, τόσο που δε θα επεκταθώ. Κι έλεγα το πρωί «για να δούμε τι έχει να λέει ο καλύτερός μου φίλος για την επέτειο». Το Google εννοούσα βέβαια. Καιρό τώρα το συστήνω ως τον καλύτερό μου φίλο. Δε λέω ψέματα. Είναι. Και με διαφορά. Το Google λοιπόν βεβαίως σημαιοστολίστηκε και πάλι σήμερα. Γιορτάζει όμως τα... 197^α γενέθλια της Άντας Λάβλεϊς, κατάλαβες...  τρέχα γύρευε! 

Τη δέκατη τέταρτη φορά λοιπόν (ή δέκατη πέμπτη, δε θυμάμαι ακριβώς, γιατί εγώ μπαινοβγαίνω στο Google ολημερίς) που με πιάσανε τα γέλια βλέποντας τον σημερινό εορτασμό του Google για τα βαρυσήμαντα γενέθλια, σκέφτηκα «κάτσε ρε ’συ, πίσω απ’ αυτό, με στοίχημα υπάρχει ένα πολύ έξυπνο αγόρι!». Και φυσικά, βάλθηκα να το βρω αυτό το αγόρι που "ξέχασε" τη σημερινή γιορτή. Και... οποία αγαλλίαση! Το αγόρι δεν είναι μόνο έξυπνο, είναι κι όμορφο! (μεταξύ μας, κι αυτό εντολές εκτελεί, αλλά εγώ ως γνωστόν άμα βρω έναν ωραίο σταματάω, δεν ψάχνω άλλο)

Είναι λοιπόν ο σαραντάχρονος τυπάκος της φωτογραφίας, που μεγάλωσε στο Βανκούβερ, σήμερα ζει με τη γυναίκα και τους δυο γιους του σ’ ένα οικολογικό σπίτι στο Μπράιτον και εργάζεται στο Λονδίνο, ως ο δημιουργικός διευθυντής του Google, για Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική.

Αλλά τα ευχάριστα δε σταματούν εδώ. Το παλικάρι λέγεται Στέφανος Βρανάκης, λέει εύστοχα πράματα, όπως για παράδειγμα πως «δεν υπάρχει κανένα νόημα στον επαναπροσδιορισμό του brand name της Ελλάδας, αν δεν έχουμε πρώτα συμφωνήσει σ’ έναν κοινό σκοπό ως έθνος», κατάγεται απ’ τα Σφακιά και σκέφτεται σε λίγα χρόνια να εγκατασταθεί με την οικογένειά του στην Κρήτη. 

Με δυο λόγια, το εύστροφο ομορφόπαιδο που ηγείται της g creative lab σε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή, είναι Έλληνας. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί η στιφάδα που νιώθω όλη μέρα σήμερα στο στόμα για την παγκόσμια ανύπαρκτη γιορτή, σταθμίστηκε από λίγη εθνική υπερηφάνεια. 

happy bla bla day!

τέρατα;

Το ζήλεψα και το απέκτησα. Και είμαι πολύ περήφανη για την επιλογή μου! Το βιβλίο της Αναστασίας Τεντοκάλη «τα παρεξηγημένα τέρατα της ελληνικής μυθολογίας» με την αξιόλογη εικονογράφηση της ομάδας BEETROOT, μας έρχεται από τη Σαλονίκη, τη μαγική πόλη στην οποία ζουν οι δημιουργοί.

Και σκοπό έχει να ρίξει φως στους σκοτεινούς μύθους μας. Εγώ συμβαίνει να εκτιμώ βαθιά το ψέμα. Έχει τις δικές του χάρες. Φορές μάλιστα, όχι η χρήση του, αλλά η πίστη σ’ ένα ψέμα, αποδεικνύεται σωτήρια. Ταυτόχρονα όμως, η αποκάλυψη της αλήθειας μου προκαλεί ρίγη ηδονής. Ιδίως όταν πρόκειται για παρεξηγημένα πλάσματα.

Τα «διαφορετικά πλάσματα», όπως τα χαρακτηρίζει η Αναστασία στην εισαγωγή αυτού της του βιβλίου. Για τα οποία εξηγεί πως «τα είδαμε με συμπάθεια, σαν παρεξηγημένα όντα που η περιθωριοποίησή τους τα εξώθησε στο παραβατικό και αλυσιδωτά πλέον στη φυσική τους εξόντωση. Που τελικά ήταν άδικη». 

Ξεφυλλίζοντας λοιπόν αυτή την έκδοση, είδα «με άλλο μάτι» τον Κέρβερο αλλά και τον Κύκλωπα, τη Χίμαιρα, το Μινώταυρο, τις Σειρήνες, τον Πάνα, τη Μέδουσα, τους Κένταυρους, τη Σφίγγα, τη Λερναία Ύδρα, τις Στυμφαλίδες Όρνιθες, τη Σκύλλα με τη Χάρυβδη, την Έχιδνα... Επιπλέον, εμπνεύστηκα και για τη δική μου δουλειά.

Προφανώς, είναι ένα παιδικό βιβλίο αυτό. Και δεν έχει κείμενα, μόνο ποιηματάκια. Η γνώση όμως, όπως έχω γράψει επανειλημμένα, προέρχεται από οπουδήποτε. Τώρα, όποιος δεν καταδέχεται να διαβάζει παρά βαρύγδουπα κατεβατά θεωρίας των κλασικών εκδοτικών οίκων, τι να πω; Έχει τη συμπάθειά μου.

Ας αγοράσει το βιβλίο για κάνα παιδάκι στο περιβάλλον του. Τουλάχιστον, θα επωφεληθεί αυτό. Όχι μόνο γιατί θα απολαύσει χιούμορ καλής ποιότητας. Κυρίως, γιατί με αφορμή ετούτο το ανάγνωσμα, θα παρακινηθεί το μικρό να αναζητάει εκείνο για το οποίο πολλοί μεγάλοι αδιαφορούν. Την αλήθεια, πίσω απ’ τα φαινόμενα.

Αναστασία, συγχώρα με, ένα κομματάκι σου μόνο δανείζομαι: 
«Γι αυτό προτείνω φίλοι μου να αποκαταστήσω
του Κέρβερου το όνομα, αδριάντα να του στήσω,
ως σύμβολο τιμιότητας και λίγης χαζομάρας
μιας και ως εργαζόμενο, τον βγάλαν «ο τρομάρας» 

το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Mangel-Wurzel

parkour

Αν υπήρχε σχολείο για παράνομους, το παρκούρ, μετά βεβαιότητος δηλαδή, θα ήταν στα μαθήματα κορμού. Γιατί μέσα στ’ άλλα που πρέπει κανείς να ξέρει για να βγει στο επάγγελμα, είναι και πώς να την κάνει, την κρίσιμη στιγμή. Αλλιώς, καταλήγει αργά ή γρήγορα, είτε να κοιμάται τον αιώνιο ύπνο, είτε να κοιμάται κάθε βράδυ μόνος, σ’ ένα κρεβατάκι στενό, κρύο και άβολο. Διότι καλή η μαγκιά, μη λέμε, δεν αρκεί όμως. Χρειάζεται και τεχνική. Ε πως; 

Αλλά και για τον οποιονδήποτε το παρκούρ είναι χρήσιμο. Δεν ξέρεις ποτέ ποιος θα στην πέσει, πότε και για ποιο λόγο. Κακό δεν είναι να μπορείς να ελίσσεσαι. Must για τους πιτσιρικάδες λοιπόν το άθλημα. Κι είναι και τζάμπα, μέρες που ζούμε. Ταράτσα άλλωστε όλοι έχουμε σπίτι μας. Τώρα, άμα είναι ψηλά, το ξεκινάς με το μαλακό. Πηδάς πρώτα ένα βαρέλι, που λέει ο λόγος. Μετά πηδάς, ξέρω ’γω, δυο βαρέλια. Ε και κάποια ώρα, κάποιος απ’ τους γείτονες θα κοψοχολιαστεί που θα σε δει να κάνεις το μεγάλο άλμα, πάνω απ’ το κενό. 

Οπότε, στην καλή περίπτωση που το ΕΚΑΒ ούτε αυτόν θα πάρει με έμφραγμα, ούτε θα ξεκολλήσει εσένα απ’ τον ακάλυπτο... συνεχίζεις την άλλη μέρα με τον ίδιο ενθουσιασμό. Έτσι. Σταδιακά. Και μετά, άμα μάθεις και γίνεις καλός, θα βάζεις κόσμο να σε κυνηγάει για πλάκα, να κάνεις φιγούρα. Και που ξέρεις; Μια μέρα μπορεί το παρκούρ να σε ξελασπώσει στ’ αλήθεια. Μάθε τέχνη κι άστηνε, δε λέει; Ε, εδώ μιλάμε για την τέχνη της φυγής. 

Χρήσιμο πράμα άρα, ό,τι κι αν θες να γίνεις άμα μεγαλώσεις. Ψιλοεπικίνδυνο μεν, χρήσιμο δε. Αλλά πρόσεχε, δε μπορείς να τρως κοψίδια, να πίνεις ολημερίς μπυρόνια εναλλάξ με άλλα πράματα "κακά" και μετά να έχεις την απαίτηση να κάνεις και τον αίλουρο. Α, όλα κι όλα! Αν δηλαδή είσαι παιδί των καταχρήσεων, ξέχνα το! Το παρκούρ απαιτεί καθημερινή εξάσκηση και κυρίως αυτοπειθαρχία. 

Βαστάει άλλωστε από τις πολεμικές τέχνες. Συγκεκριμένα από ένα είδος που επινόησε ο Μπρους-Λη. Δεν κάνω πλάκα. Ο εμπνευστής του εν λόγω extreme-sport, ο Γαλλο-Βιετναμέζος Ρέιμοντ Μπελ -πατέρας και μέντορας του Δαβίδ Μπελ, ο οποίος και το καθιέρωσε στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1980- ήταν συνομήλικος με τον διάσημο Κινέζο αθλητή-ηθοποιό και θαυμαστής του. 

Ο Λη θεωρείται ιδρυτής του "τζιτ κουν ντο", που είναι ταυτόχρονα ένα υβριδικό σύστημα πολεμικών τεχνών και ένας ολόκληρος τρόπος ζωής. Θα μπορούσε κανείς να πει πως πρόκειται για ένα είδος φιλοσοφίας και έχει αμέτρητα κοινά με το παρκούρ. Αλλά ας αφήσω στην άκρη τα θεωρητικά και τεχνικά ζητήματα. Αυτά δεν έχουν και τόση σημασία. Οι ενδιαφερόμενοι νέοι (ε ναι, στους νέους απευθύνεται το σπορ, εμείς της μεγαλύτερης ηλικίας είναι προτιμότερο να μάθουμε μπριτζ) θα ανακαλύψουν πολύ εύκολα στο «δίχτυ» όλα όσα χρειάζεται να ξέρουν, για να πηδάνε όπως πρέπει. Να πηδάνε, λέγοντας... με την καλή έννοια! 

undercover

ραντεβού το αλλο Σάββατο, στις 3 το μεσημέρι

το Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου, στις 3 μμ

έξω απ' τη Βουλή των Ελλήνων

θα συγκεντρωθούμε όσοι είμαστε ενάντιοι

στον ρατσισμό, φασισμό, νεο-ναζισμό

ή όπως αλλιώς λέγεται

η απειλή που κορδώνεται σήμερα στη χώρα μας

με τη συναίνεση μεγάλης μερίδας του λαού

και την ανοχή του επίσημου κράτους

σκοπός είναι να διαμαρτυρηθούμε

περπατώντας σιωπηλά ως την Ακρόπολη

σε μια (ελπίζουμε) αναίμακτη, ειρηνική πορεία

περισσότερες πληροφορίες: EGAM

happy together... :-)

ο Michael Restrepo και η Maria Garcia

είναι ένα αγαπημένο interracial ζευγάρι

ζουν στην πατρίδα τους, την Κολομβία

και τα τελευταία είκοσι χρόνια κατοικούν μέσα σ' έναν βόθρο

 

οι δυο τους και τα δύο σκυλιά τους

το σπίτι τους είναι μια καμαρούλα δύο επί τρία,

ακριβώς όπως το λέει το τραγούδι

και μέρες που 'ναι... ετοιμάζονται βέβαια κι αυτοί

να γιορτάσουν τη γέννηση του Χριστού...

και νόμιζα το πιο σουρεάλ δέντρο το 'χα εγώ...

η διανομή άρχισε!

τα φτιαγμένα ειδικά για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα
καραμελάκια της Apivita
"παστίλιες για τον πόνο του άλλου"

είναι στ' αλήθεια υπέροχα!

μέλι και θυμάρι σε τέλεια ισορροπία...

και χωρίς ίχνος ζάχαρης, άρα κατάλληλα για όλους

κάθε κουτάκι με 6 καραμέλες, κοστίζει μόνο 1,6 ευρώ

περίπου δηλαδή όσο ένα κοινό πακέτο τσίχλες
-

πολλοί φαρμακοποιοί βέβαια δεν τα έχουν καν ακουστά

κι αυτό γιατί οι ίδιοι 

δεν κερδίζουν απ' αυτή την πώληση απολύτως τίποτα

τους τα ζητάτε όμως και σας τα φέρνουν

όσο γι αυτούς που θέλουν να απολαύσουν πολλά χαμόγελα, 

ολόκληρη η συσκευασία περιέχει 48 κουτάκια

και το βέβαιο είναι πως κανένα δε θα πάει χαμένο...

:-)

ο χάρτης με τα σημεία διανομής
περισσότερες πληροφορίες: ΓΙΑΤΡΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

τώρα είμαστε κομπλέ!

jazz!

για τη μουσμουλιά μας λέω
ε τζαζ, διότι ποιο νορμάλ φυτό ανθίζει στο καταχείμωνο;

τώρα θα μου πεις... τη διάλεξα αυτήν εδώ, δε μου 'τυχε 

οπότε, σιγά μην ήτανε νορμάλ... σωστά!

;)

μπγκντ!!!

an officer and a gentleman!

Larry, 25 ετών, αστυνομικός στη Ν. Υόρκη

Ο εικονιζόμενος νεαρός είναι πλέον γνωστός στο διαδίκτυο ως "αξιωματικός και τζέντλεμαν". Ο λόγος; Κάτι που έκανε ο Lawrence de Primo (για τους φίλους, Larry) μια παγωμένη νύχτα πριν δυο βδομάδες, εν ώρα υπηρεσίας. Κανείς δε θα ήξερε για το περιστατικό, αν το βράδυ της 14^ης Νοεμβρίου, μια κοπέλα από την Αριζόνα, η Jennifer Foster, που έκανε τουρισμό στη Ν. Υόρκη μαζί με τον σύζυγό της, δεν είχε τη λαμπρή ιδέα να απαθανατίσει το στιγμιότυπο με την κάμερα του κινητού της και δεν είχε εν συνεχεία φροντίσει να στείλει τη φωτογραφία μαζί με ένα συγχαρητήριο μήνυμα, στη σελίδα της νεοϋρκέζικης αστυνομίας στο facebook. 

Αυτό που συγκίνησε τόσο τη Jennifer ήταν τα λόγια που άκουσε να λέει ο Larry σε έναν κυριολεκτικά ξεπαγιασμένο, ξυπόλυτο άστεγο: «Έχω για σένα ισοθερμικές κάλτσες κι ένα ζευγάρι μπότες παντός καιρού. Ας τα βάλουμε, θα σε φροντίσουν». Ύστερα, χωρίς να έχει αντιληφθεί πως κάποιος τον παρακολουθούσε, γονάτισε για να βοηθήσει τον ξυλιασμένο άγνωστο να φορέσει ό,τι του είχε μόλις αγοράσει από το μαγαζί ακριβώς πίσω του. Αργότερα, που το θέμα πήρε διαστάσεις, ο ωραίος τυπάκος είπε στους δημοσιογράφους: «εγώ φορούσα δύο ζευγάρια κάλτσες και πάλι τα πόδια μου ήταν παγωμένα... ένιωσα απλώς πως έπρεπε να τον βοηθήσω... δε σκέφτηκα καθόλου τα χρήματα».

Η φωτογραφία της Jennifer, μέσα σε δύο μόλις μέρες είχε ήδη μισό εκατομμύριο “like”. Πλέον, η καλοσύνη του Larry έχει κάνει το γύρο του κόσμου...

15422

  
  Καλώντας το πενταψήφιο νούμερο 15422,

  μπορεί ο καθένας να έρθει σε επαφή

  με τον «Κόμβο Αλληλοβοήθειας Πολιτών»

  του Δήμου Αθηναίων,

  για να δωρίσει καινούργια

  ή μεταχειρισμένα αλλά σε καλή κατάσταση

  χρηστικά αντικείμενα

  που ο ίδιος δε χρειάζεται,

  σε συμπολίτες μας που τα έχουν ανάγκη. 

τα πορτραίτα της αλήθειας

Dennis (φορέας του HIV 18 χρόνια) & Lorenzo (φορέας 4 χρόνια)

 

Μέρα που 'ναι σήμερα, φυσικά δε θα μπορούσα να μη γράψω εδώ δυο λόγια για το AIDS, την πιο τρομακτική ασθένεια των καιρών μας. Αυτά τα τέσσερα γράμματα μαζί, προκαλούν κυριολεκτικά τον τρόμο. Γι αυτό και διάφοροι μύθοι έχουν πλεχθεί γύρω τους.

Για παράδειγμα, πως αφορά σχεδόν αποκλειστικά τις gay κοινότητες και τους transsexuals, πως είναι μάλλον απίθανο να κολλήσει κανείς την "πρώτη φορά", πως όποιος είναι φορέας, "φταίει!", πως ελάχιστη ζωή απομένει στους οροθετικούς μετά τη διάγνωση και πως όποιος λάβει το άσχημο νέο, αυτομάτως... "πέφτει να πεθάνει".

Η 38χρονη Αμερικανίδα φωτογράφος Jo Ann Santangelo, μελέτησε επί ένα χρόνο τη ζωή φορέων του ιού HIV, στην πατρίδα της και χρησιμοποίησε τον φακό της για κάτι πολύ-πολύ χρήσιμο, για να διαδώσει την αλήθεια. 

Κι η αλήθεια είναι πως το AIDS μας αφορά όλους εξίσου, πως ο ιός μεταδίδεται ακόμα και με μία και μοναδική σεξουαλική επαφή, πως η ζωή μετά τη διάγνωση... απλώς συνεχίζεται με όλα τα ωραία και τ' άσχημά της και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις συνεχίζεται για κάμποσες δεκαετίες. Κυρίως όμως, η αλήθεια είναι πως δεν έχει την παραμικρή σημασία το "ποιος φταίει", αλλά το "τώρα τι κάνουμε για να βοηθήσουμε;".

Οι άνθρωποι φυσικά, θα συνεχίσουν και μετά τα δικά της πορτραίτα να είναι στενόμυαλοι και βάναυσοι με τους οροθετικούς ασθενείς. Η Jo όμως προσπάθησε κι αυτό είναι που μετράει τελικά.

πηγή: LIFO

Gina, transsexual - πρώην εκδιδόμενη (φορέας 21 χρόνια)

Chris, ετεροφυλόφιλος (φορέας 25 χρόνια)

Dave, ομοφυλόφιλος, κόλλησε κατά την πρώτη του σεξουαλική επαφή (φορέας 25 χρόνια)

Clara, θύμα ξυλοδαρμού και βιασμού από άγνωστο οροθετικό άνδρα (φορέας 15 χρόνια)

Phillip, του μετέφερε τον ιό η σύζυγός του, η οποία και δολοφονήθηκε λίγο μετά το διαζύγιό τους, οπότε ο Phillip όντας οροθετικός μεγάλωσε τα δυο τους παιδιά μόνος του (φορέας 24 χρόνια)