Ελλάς, εν έτει 2012

φωτο: Nectar Patram Anis

«είμαι Σκορπιός, με Ταύρο ταιριάζω;»

φωτο: Stickers for the Masses

 

Η λεζάντα στο γραφικό που προηγήθηκε, σίγουρα είναι αστεία. Και είναι αστείο που είναι αστεία, γιατί είναι αστεία επειδή αντανακλά την τραγικότητα των ημερών. Δεν εννοώ εδώ την οικονομική ύφεση, αλλά τα σύνοδά της φαινόμενα, ιδίως την προφανέστατη, γενικευμένη κρίση στις ανθρώπινες αξίες.

Ας δούμε όμως λίγο, πως έχουν τα πράγματα σήμερα στη χώρα μας. Κατ’ αρχάς, είναι γεγονός πως η οικονομική δυσπραγία, πάντα και παντού, αποκαλύπτει, επιτείνει, και σε ένα βαθμό προκαλεί ποικίλες διαταραχές ηθικού περιεχομένου. Η ανέχεια επηρεάζει αρνητικά κάθε σύστημα, ασχέτως αν αυτό λέγεται μονάδα, ζεύγος, οικογένεια, ή ολόκληρη κοινότητα, ό,τι δηλαδή συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, στα επιμέρους, άρα και στο σύνολό της.

Και βέβαια, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν πεισματικά να αγνοούν την πραγματικότητα, τα παραδείγματα πρωτοφανούς αναλγησίας από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης, είναι πλέον αναρίθμητα. Η κοινωνική μέριμνα, πρώτιστη ευθύνη της πολιτείας στις προηγμένες χώρες, σήμερα εδώ μοιάζει ανύπαρκτη. Τελικός αποδέκτης των από δεκαετίες συσσωρευμένων σφαλμάτων, ποιος άλλος; Ο απλός, ανυπεράσπιστος πολίτης. Στον λαό φυσικά έχει κληρώσει να καθαρίσει τώρα τον κόπρο του Αυγείου. Άλλος για να κάνει τη βρωμοδουλειά, δεν υπάρχει.

Παρ’ όλα αυτά, δεν εννοώ κατά κανένα τρόπο να αθωώσω τον νεοέλληνα. Προσωπικά, τσακώνομαι συχνά – πυκνά με διάφορους, κατά βάσει νέους, μορφωμένους ανθρώπους, για τα εγχώρια κοινωνικά ζητήματα των ημερών μας. Άλλοτε για την εξοργιστική απόφαση να καταργηθούν οι δομές που υπάγονται στο «Ψυχαργώς», άλλοτε για τις απειλές που δεχόμαστε κάθε τόσο πως θα κλείσουν κάποια απ’ τα δημόσια νοσοκομεία μας, άλλοτε για τους πάσχοντες από σοβαρά νοσήματα που τρομοκρατούνται πως θα σταματήσει η χορήγηση των φαρμάκων τους και άλλοτε για θέματα ελάσσονος ίσως σημασίας, όπως αυτό το πρόσφατο με την παύση λειτουργίας του περιβόητου 184.

Και καθώς τσακώνομαι, απορώ, παρατηρώντας τον ασύλληπτο τρόπο με τον οποίο οι συγκεκριμένοι συνομιλητές μου τα δέχονται όλα άκριτα! Άλλωστε, ο συνδυασμός παθητικότητας, αδιαφορίας, απουσίας αλληλεγγύης και παντελούς έλλειψης κοινωνικής συνοχής, αποτελεί και το βασικό επιχείρημα της πρόγνωσης των διεθνών αναλυτών πως οι Έλληνες δεν πρόκειται να επαναστατήσουμε, ό,τι κι αν συμβεί, όσο κι αν τα πράγματα ζορίσουν το επόμενο διάστημα.

Ας προχωρήσω όμως σε μία σύντομη ανάλυση του τι ακριβώς συμβαίνει με την  τηλεφωνική γραμμή του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. (εθνικού οργανισμού παροχής υπηρεσιών υγείας). Είναι άλλωστε μια εξαιρετική περιπτωσιολογική μελέτη, μία μόνο από τις αμέτρητες περικοπές που υπομένουμε τελευταίως κι έτσι η συλλογιστική αυτής της υπόθεσης φωτίζει έμμεσα και πλήθος άλλων. Κοινό χαρακτηριστικό βέβαια σε όλα τα αντίστοιχα παραδείγματα απώλειας κεκτημένων αγαθών, η εξοικονόμηση πόρων.  

Όπως λοιπόν γνωρίζουν οι περισσότεροι, ο αριθμός 184, η τηλεφωνική γραμμή δηλαδή, μέσω της οποίας συντονιζόταν επί μία δεκαετία η διαχείριση του κύριου όγκου των παρεχόμενων από το Ι.Κ.Α. (ίδρυμα κοινωνικών ασφαλίσεων) υπηρεσιών υγείας, πλέον χρεώνεται αδρά!

Ο ασφαλισμένος, μισθωτός ή συνταξιούχος μισθωτός, μέχρι πριν μερικές μέρες χρεωνόταν 0,032 ευρώ ανά λεπτό κλήσης. Αυτό σημαίνει πως για ένα τηλεφώνημα στο 184 διάρκειας πέντε λεπτών (δεδομένης της μεγάλης αναμονής της γραμμής από τη στιγμή της ενεργοποίησης της κλήσης μέχρι τη σύνδεση με εκπρόσωπο, αυτά τα τηλεφωνήματα συχνά είχαν μεγάλη διάρκεια), πλήρωνε περίπου 15 λεπτά του ευρώ, ποσό φυσικά προσιτό για τον καθένα.

Ο Ε.Ο.Π.Υ.Υ. όμως, αντικατέστησε αιφνιδίως τον παλαιό τριψήφιο αριθμό με τέσσερις πενταψήφιους αριθμούς, τον 14900 (Newsphone Hellas), τον 14554 (BPO Α.Ε. – Vodafone Panafon AETE), τον 14784 (ΟΤΕ Α.Ε. – E-Value Α.Ε.) και τον 14884 (Call Center Hellas).

Και οι χρεώσεις έχουν αναπροσαρμοστεί ως εξής: Καλώντας το 14900, ο ασφαλισμένος πληρώνει 1,08 ευρώ ανά κλήση, από σταθερό και 1,18 ευρώ ανά λεπτό κλήσης, αν καλεί από κινητό. Ομοίως, καλώντας το 14554, η χρέωση είναι 1,107 ευρώ ανά κλήση, αν πρόκειται για κλήση από σταθερό τηλέφωνο και 1,86 ευρώ ανά κλήση, αν πρόκειται για κλήση από κινητό. Το κόστος κλήσης στο 14784 είναι 1,07 ευρώ ανά κλήση, από σταθερό και 1,18 ευρώ ανά λεπτό κλήσης, από κινητό, ενώ για να καλέσει κανείς το 14884, θα χρεωθεί 0,99 ευρώ ανά κλήση, εκτός κι αν καλέσει από κινητό, οπότε θα πληρώσει 1,18 ευρώ ανά λεπτό συνδιάλεξης.    

Πιο απλά, η πιο φθηνή γραμμή, μιλώντας από σταθερό τηλέφωνο είναι το 14884 και από κινητό τηλέφωνο (Cosmote, Wind ή Vodafone) είναι το 14554, με την προϋπόθεση πως η διάρκεια της κλήσης δεν θα ξεπεράσει σε χρόνο τα δύο λεπτά της ώρας, αλλιώς δεν διαφέρει σε τίποτα από τις άλλες τρεις εταιρίες.  

Αν το 184 είχε καταργηθεί λόγω του ομολογουμένως υπερβολικού αριθμού εισερχόμενων κλήσεων, για να τετραπλασιαστούν οι πιθανότητες να εξυπηρετηθεί ο ασφαλισμένος, όλοι θα επικροτούσαμε την πρωτοβουλία. Η αλήθεια όμως διαφέρει. Αναθέτοντας κατόπιν διαγωνισμού στις τέσσερις ιδιωτικές εταιρίες το ρόλο του τηλεφωνικού ενδιάμεσου ανάμεσα στον οργανισμό και το κοινό, οι ιθύνοντες του ΕΟΠΥΥ,  δεκαπλασίασαν το κόστος για κάθε ασφαλισμένο που χρειάζεται να κανονίσει ή να ματαιώσει ένα ήδη κανονισμένο ραντεβού του με γιατρό.

Αξίζει νομίζω να σταθούμε για λίγο στην αναπροσαρμογή της τιμής αυτής της (και προηγουμένως χρεώσιμης, αλλά μέχρι πρόσφατα σε λογικά πλαίσια) τηλεφωνικής υπηρεσίας. Πλέον λοιπόν, όποιος χρειάζεται να επισκεφτεί γιατρό του πρώην ΙΚΑ, ή να μεταθέσει ένα ήδη κανονισμένο ραντεβού του με γιατρό... θα ξεπαραδιάζεται!

Το αυτό ισχύει και για όποιον χρειάζεται απλώς να ακυρώσει ένα ήδη προγραμματισμένο ραντεβού. Δεν είναι λοιπόν δύσκολο να σκεφτεί κανείς το χάος που θα προκύπτει στα ιατρεία, τούδε κι εφεξής. Έτσι κι αλλιώς λίγοι ασφαλισμένοι είχαν την παιδεία που απαιτείται ώστε κάποιος να ειδοποιήσει πως τελικά δεν θα πάει σε μία προγραμματισμένη σε δημόσιο φορέα συνάντηση. Πόσω μάλλον τώρα, που εκτός από τον κόπο του (φαινομενικά άνευ προσωπικού κέρδους) τηλεφωνήματος, οι ασφαλισμένοι θα πρέπει να χρεώνονται κιόλας ένα όχι ευκαταφρόνητο, για τα σημερινά δεδομένα, ποσό.  

Οι αρμόδιοι του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. βεβαίως έχουν επινοήσει κάμποσα άλλα μέτρα που θα μπορούσαν χωρίς υπερβολή να θεωρηθούν τακτικές εξόντωσης των πλέον δαπανηρών για τον φορέα ασφαλισμένων. Για παράδειγμα, έχουν σταματήσει τη δωρεάν χορήγηση φαρμάκων ακόμα και σε ομάδες «υψηλού κινδύνου», καθώς και τις δωρεάν ιατρικές εξετάσεις κάθε είδους, έχουν περιορίσει ασφυκτικά τις κατηγορίες φαρμάκων που συνταγογραφούνται και βέβαια, έχουν κυριολεκτικά συρρικνώσει συντάξεις και επιδόματα.  

«Μα, πως θα τους παρέχει το μεν ή το δε, όταν δεν έχει λεφτά στα ταμεία του;», ακούω φορές να λέγεται. Και απαντώ ευθέως: «Το πως είναι δικό του πρόβλημα! Δε με νοιάζει πως! Όπως δε νοιάζει τον φορέα ούτε κατ’ ελάχιστο, αν οι ασφαλισμένοι του υποφέρουν, ταλαιπωρούνται, αν ζουν ή αν πεθαίνουν». Κάποια πράγματα, απλώς δεν είναι αποδεκτά, φίλοι μου. Δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε στην Ελλάδα του 2012 ανθρώπους να πεινάνε και να κρυώνουν στους δρόμους, να πεθαίνουν αβοήθητοι, να απελπίζονται στο σημείο του να αυτοκτονούν.

Κι όμως, τα δεχόμαστε αυτά, σαν απόλυτα λογικά, καθημερινά γεγονότα. Αυτά δεν είναι λογικά! Δεν είναι καθόλου λογικό που δε μας νοιάζει. Που απλώς κουνάμε το κεφάλι αν μάθουμε πως άλλος ένας από ’μας έσβησε άδικα κι έπειτα γυρνάμε σπίτι και αποχαυνωνόμαστε μπροστά στην τηλεόραση, τρώγοντας πίτσα ολότελα απαθείς. Αυτή η αντίδραση δεν είναι λογική, επιμένω. Είναι παράλογη, είναι απόδειξη συνενοχής. Αυτά όλα που μόλις έγραψα, είναι οι περίτρανες αποδείξεις πως είμαστε μια κοινωνία διεφθαρμένη μέχρι το κόκαλο! Έτσι νιώθω, δυστυχώς.  

Και για όποιον σπεύσει να ρωτήσει «ωραία, και τι να κάνουμε;» θα αναφέρω δύο πραγματάκια, που ως λαός δείχνουμε να αγνοούμε:

Πρώτον, κάθε μέτρο που εφαρμόζεται, ό,τι μέτρο, όσο αναγκαίο κι αν υποτίθεται πως είναι, συμβαδίζει πάντοτε με την αν(τ)οχή μας. Μ’ άλλα λόγια, αν υπάρξει ουσιαστική λαϊκή αντίδραση, οποιοδήποτε μέτρο θα αρθεί πάραυτα. Και με ακόμα διαφορετικά λόγια, ό,τι μας επιβάλλεται, μας επιβάλλεται επειδή εμείς οι πολίτες το επιτρέπουμε. Δεν είναι καμιά δική μου σοφία αυτή, για να διαπιστώσει κανείς αν ο ισχυρισμός μου είναι ορθός ή όχι, δε χρειάζεται παρά μόνο κοινή λογική, στοιχειώδης γνώση της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος και ανάκληση σχετικών γεγονότων της πρόσφατης ιστορίας.

Δεύτερον, όσοι φλέγονταν προεκλογικά από την επιθυμία να αναλάβουν την εξουσία, οφείλουν -σήμερα περισσότερο από ποτέ!- να επιτελέσουν κοινωνικό έργο. Πως; Μας νοιάζει το πως; Ας κόψουν τα κεφάλια τους οι ιθύνοντες και ας διαχειριστούν το δημόσιο χρήμα, όσο τέλος πάντων χρήμα υπάρχει, με τρόπο τέτοιο ώστε να περιφρουρήσουν τα ιερά και τα όσια σ’ αυτόν τον τόπο.

Και για να προλάβω τυχόν παρερμηνείες, δεν εννοώ φυσικά τον κλήρο, αλλά όσα σχετίζονται με τον πόνο, την αξιοπρέπεια και την ανθρώπινη ζωή. Αν αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις προκλήσεις της συγκυρίας, οι πολιτικοί και οι τεχνοκράτες τους, θα έλεγα πως πολύ κακώς κάνουν που κάθονται στις αναπαυτικές καρέκλες τους. Ας παραιτηθούν, για να αναλάβουν στη θέση τους άξιοι και κυρίως άνθρωποι. Μέχρι τότε, κι επειδή βέβαια δύσκολα απαρνιέται ο κάθε ματαιόδοξος το αξίωμά του, είναι ευθύνη όλων μας να βοηθήσουμε την πατρίδα, ο καθένας σύμφωνα με τις δυνάμεις του. Όταν το κράτος καταρρέει, αναλαμβάνουν δράση οι πολίτες. Αλλιώς, τους τρώει το σκοτάδι, όλους μαζί.  

ξέρω τι σας λέω!

 

Η ιστορία μου με τη Μαρία τη Λιώλη, την ψυχή του καλλιτεχνικού εργαστηρίου ΕΥΠΑΛΙΝΟΣ, ξεκίνησε πριν κάμποσα χρόνια. Με χαρά θυμάμαι πάντα την πρώτη μας συνάντηση, σαν μία από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις που αγαπάς τον άλλο με το που τον γνωρίζεις.

Με αφορμή λοιπόν τότε ένα project της Μαρίας... «κολλήσαμε» αμέσως! Δουλέψαμε, αλλά επίσης παίξαμε, αστειευτήκαμε, φιλοσοφήσαμε, βολτάραμε, κουβεντιάσαμε, γελάσαμε, κλάψαμε και πια, ε... νομίζω θεωρούμαστε δυο καλές φίλες.

Η Μαρία είναι πολύ γνωστή στους επιχειρησιακούς κύκλους της Αθήνας. Πολλοί είναι αυτοί που θυμούνται χαμογελώντας τα αλησμόνητα πάρτυ που κάθε τόσο διοργανώνει (δημιουργικά πάρτυ όχι σαχλαμάρες, εκδηλώσεις ασύλληπτες, κάποιες φορές παλαιότερα με χιλιάδες συμμετέχοντες) κι άλλοι τόσοι είναι αυτοί που είχαν την τύχη, οι ίδιοι ή τα παιδιά τους, να ζήσουν την εμπειρία του καλύτερου καλλιτεχνικού σχολείου στην πρωτεύουσα.

Όποιος γνωρίζει προσωπικά τη Μαρία ξέρει και που οφείλεται η επιτυχία σε όποια δουλειά υπογράφει. Είναι μία γυναίκα γεμάτη συναίσθημα, με ταλέντο, γνώση, πάθος και ακατάπαυστη παραγωγή ιδεών. Εγώ αυτό που εκτιμώ περισσότερο σε ’κείνη εκτός απ' το χαμόγελό της, είναι το ότι δεν χάνει ποτέ την πίστη, την έμπνευση και τη φινέτσα της και πως -σε αντίθεση με τους περισσότερους- είναι ανυποχώρητη σε ζητήματα ποιότητας και αισθητικής, κόντρα στη δίνη των καιρών.   

Η καινούργια χρονιά στο εναλλακτικό σχολείο της Μαρίας λοιπόν, αρχίζει σε λίγες μέρες κι ο ονειρεμένος κήπος του ΕΥΠΑΛΙΝΟΥ θ’ ανοίξει το Σάββατο, για να υποδεχτεί όλους τους φίλους σε μία απογευματινή γιορτή, που όσοι έχουμε προηγούμενη εμπειρία... την περιμένουμε πως και πως!

για περισσότερες πληροφορίες & δηλώσεις συμμετοχής: Ευπαλίνος– παιχνίδια με την Τέχνη

Α, και σε περίπτωση που είστε ενήλικος και δεν έχετε παιδάκι, μη στεναχωριέστε! Ο ΕΥΠΑΛΙΝΟΣ παίζει ευχαρίστως με παιδιά κάθε ηλικίας. Αλλιώς, πως θα τα ’ξερα εγώ όλα αυτά; :-)

ο χομπίστας!

ο αναγνώστης christoforix 

αφού μελέτησε προσεκτικά την προηγούμενη ανάρτηση 

απεφάνθη πως του θυμίζει αυτό το στιγμιότυπο.

δε διαφωνώ, υπάρχουν ομοιότητες...

όχι στον ύπνο σου, για κανονικά λέμε τώρα...

 

  η ατάκα είναι σημερινή αλλά όχι δική μου,

  είναι της φίλης μου της Ελένης.

  όσο για το τραγούδι που ακολουθεί

  είναι των Nightstalker.

  ο φίλος μου ο Κοσμάς μου το έστειλε νωρίτερα

  και μου εξήγησε πως το συγκρότημα

  ανήκει στην stoner rock,

  ένα είδος hard-rock με αργό ως μέσο τέμπο,

  γνωστή και ως “music for stoners”...

  (πως λέμε «let’s get stoned tonight»;)

  επίσης, μου είπε πως...

  τα παλικάρια είναι Έλληνες!

  βεβαίως!

  η ανάρτηση άρα είναι αφιερωμένη

  στα φιλαράκια μου

  και σε όσους... ποτίζουν στο μπαλκόνι κάτι καλό!

  ;)

κάτσε, τώρα θα μας πει ο Μήτσος...

φωτο: We are all Greeks

μάγκας, γένους θηλυκού!

Lydia Cacho, ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα

Τελικά, δεν ήταν μόνο η Φρίντα. Κάτι πρέπει να γίνεται εκεί κάτω στο Μεξικό, γιατί πολλές γυναίκες τους γεννιούνται με κότσια που θα τα ζήλευαν και οι πιο σθεναροί άντρες. Το μεγάλο καμάρι των Μεξικανών στις μέρες μας δε, ακούει στο όνομα Λυδία Κάτσο.

Βέβαια, αυτή η γυναίκα που γεννήθηκε στο Μεξικό πριν από σαράντα εννέα χρόνια, είναι κατά το ήμισυ Γαλλίδα. Η γαλλικής καταγωγής μητέρα της ήταν άλλωστε που με τη δική της δράση, τη δίδαξε από πολύ νεαρή ηλικία την αξία της ανιδιοτελούς προσφοράς. Μάλλον όμως δε θα μπορούσε να φανταστεί πως τραβολογώντας απ’ το χέρι τη μικρή Λυδία στις μεξικάνικες φτωχογειτονιές, προς χάριν τότε των δικών της αγαθοεργιών, μεγάλωνε μία σπουδαία γυναίκα που θα κατέληγε μερικά χρόνια αργότερα μία δαφνοστεφής ακτιβίστρια.  

Μέχρι να συμβούν αυτά βέβαια, μεσολάβησαν πολλά και διάφορα. Η Λυδία στάλθηκε για σπουδές στη Σορβόννη, «τρίφτηκε» στην σκληρότητα της πραγματικότητας καθώς στη διάρκεια της φοιτητικής ζωής της δούλευε ως καμαριέρα, αρρώστησε κάποια ώρα σοβαρά με νεφρική ανεπάρκεια και λίγο έλειψε να πεθάνει, διάβασε, είδε, έμαθε, έπαθε, ωρίμασε κι ύστερα άρχισε να δουλεύει, γράφοντας στήλες τέχνης και διασκέδασης, σε εφημερίδες.

Γρήγορα όμως, οι φεμινιστικές αντιλήψεις της μητέρας της που είχαν ζυμωθεί καλά μέσα της, την οδήγησαν στην ερευνητική δημοσιογραφία. Η πένα της έγινε αιχμηρή και καταπιάστηκε με το ζήτημα της βίας εναντίον των γυναικών. Κάπως έτσι, στα τριάντα έξι της χρόνια, δέχθηκε επίθεση από κάποιον άγνωστο, ο οποίος τη βίασε, φροντίζοντας μάλιστα να της σπάσει και κάμποσα κόκαλα. Και η Λυδία, μόλις συνήλθε από τα αντίποινα που είχε υποστεί, αντί να παραιτηθεί απ’ τον αγώνα της, ίδρυσε ένα καταφύγιο για κακοποιημένες γυναίκες. Αυτό συνέβη το σωτήριο έτος 2000.   

Έκτοτε, οι δημοσιεύσεις της σχετικά με θέματα κακοποίησης γυναικών, εφήβων και παιδιών εντατικοποιήθηκαν και το 2004, με το βιβλίο της «οι δαίμονες της Εδέμ», κατόρθωσε να προκαλέσει εθνικό σκάνδαλο, καθώς έριξε φως σε ό,τι πιο σκοτεινό, την παιδοφιλία και στο πως στην πατρίδα της, πολιτικοί μαζί με επιφανείς επιχειρηματίες ευθύνονταν για ένα ολόκληρο κύκλωμα εκμετάλλευσης και σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. 

Λίγο μετά την κυκλοφορία του βιβλίου, η Λυδία συνελήφθη με την κατηγορία της δυσφήμισης και φυλακίστηκε. Στη φυλακή, ξυλοκοπήθηκε αγρίως και αν δεν είχε αφεθεί ελεύθερη με εγγύηση, τα πράγματα ίσως να είχαν πάρει πολύ άσχημη τροπή. Η υπόθεσή της έφτασε στο ανώτατο δικαστήριο και η ίδια έγινε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία του Μεξικού που κατέθεσε εκεί.

Τα Ηνωμένα Έθνη, δεδομένης της έκτασης που είχε πάρει το θέμα και της φανερής απειλής ενάντια στη ζωή της, της πρόσφεραν νομική προστασία και πολιτικό άσυλο, της πρότειναν δηλαδή να εγκαταλείψει τη χώρα. Παράλληλα, η Λυδία Κάτσο, άρχισε να κατακτάει σημαντικά διεθνή βραβεία για τη δράση της. 

Το 2006, βραβεύτηκε για το δημοσιογραφικό θάρρος της με το αριστείο «Luis Francisco Ojeda», που έχει το όνομα του εβδομηντάχρονου σήμερα, απροσκύνητου Πορτορικανού δημοσιογράφου. 

Την επόμενη χρονιά, η Διεθνής Αμνηστία, στη μνήμη της μεγάλης ακτιβίστριας που αφιέρωσε τη ζωή της στους κρατούμενους συνείδησης, βράβευσε την ατρόμητη Μεξικανή δημοσιογράφο με το «Ginetta Sagan», για τον αγώνα της υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών και των παιδιών.

Μία χρονιά μετά, η UNESCO της απένειμε το βραβείο «Guillermo Cano», που φέρει το όνομα του Κολομβιανού δημοσιογράφου, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1986, έχοντας ανοίξει πόλεμο στα καρτέλ ναρκωτικών που ταλάνιζαν τη χώρα του.

Τον επόμενο χρόνο, δηλαδή το 2009,  η Λυδία Κάτσο απέσπασε και το μετάλλιο «Wallenberg» του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, τιμή που προορίζεται για ανθρωπιστές με εξαιρετική αυτοθυσία και ανυπολόγιστη προσφορά σε ανυπεράσπιστες και καταπιεσμένες υπάρξεις, αφού αντανακλά το έργο του Raoul Wallenberg, του Σουηδού διπλωμάτη, ο οποίος έσωσε δεκάδες χιλιάδες Εβραίους στη Βουδαπέστη, λίγο πριν ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος φτάσει στη λήξη του.

Το 2010, η Λυδία κέρδισε άλλη μία σημαντική τιμητική διάκριση. Της απονεμήθηκε το PEN, ένα βραβείο θάρρους που αφορά άφοβους διεθνείς συγγραφείς. Και το πιο πρόσφατο βραβείο της, το κέρδισε πέρσι, όταν τιμήθηκε με το βραβείο Ούλοφ Πάλμε, ύψους  εβδομήντα πέντε χιλιάδων δολαρίων, για το «εξαιρετικό της θάρρος στην αποκάλυψη της διαφθοράς και του εγκλήματος».

Η συγγραφέας βέβαια έχει βραβευτεί συνολικά, και για τα υπόλοιπα βιβλία που έχει γράψει, όλα τους ακτιβιστικού περιεχομένου. Στο «αναμνήσεις μιας ατιμίας», για παράδειγμα, αφηγήθηκε την άσχημη περιπέτεια που ακολούθησε τη δημοσίευση του βιβλίου της «οι δαίμονες της Εδέμ», στο «σκλάβοι της εξουσίας», καταπιάστηκε με τη σωματεμπορία και ειδικότερα με τη σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών και των κοριτσιών ανά τον κόσμο, στο «με το παιδί μου», μίλησε απερίφραστα για την κακοποίηση των παιδιών, ενώ στο «ένα τιτίβισμά μου», κοινοποίησε τις σκέψεις της για το φεμινιστικό κίνημα και τον ακτιβισμό.

Το καινούργιο της βιβλίο, με τίτλο «η ανείπωτη ιστορία της διεθνούς εμπορίας σεξ», θα βγει στη δημοσιότητα σε πέντε μόλις μέρες από σήμερα και αναμένεται συγκλονιστικό. Τι να ευχηθώ; Εύχομαι εμείς οι γυναίκες να την καμαρώνουμε πολλά χρόνια ακόμα ως άξια εκπρόσωπο του φύλου μας και βέβαια, εύχομαι... να  μην έχει το τέλος που φοβάμαι πως αργά ή γρήγορα θα έχει.

like a light bulb...

looking forward...

πηγή: ΟΝΕ

80's culture

φωτο: interesting engineering

not true, but still helpful!

 

μεγάλη η χάρη του!

έτσι ακριβώς!

σαν το παιδάκι κι εγώ...

δηλαδή κι αφρό ξυρίσματος για σκληρά γένια να διαφημίσει αυτός, 

εγώ θα πάω να τον αγοράσω, ούτε συζήτηση.

άρα... δεν ξέρω τι λεφτά του δώσανε για το σποτάκι, 

όσα κι αν του δώσανε όμως, λίγα του δώσανε!

γιατί ο Messi... είναι ο Messi.

τον βλέπεις έτσι ελαφρώς αλλήθωρο,

μ' αυτό το μουτράκι του γάλακτος

που μαρτυράει μια αγνή ψυχή

και πράγματι δυσκολεύεσαι να μαντέψεις

πως κοιτάς τον άσσο των γηπέδων.

δηλαδή, δικαιολογείται η κυρία στο διαφημιστικό

που ψάχνει να βρει που διάολο τον ξέρει. 

ούτε όνομα θυμάται, ούτε τίποτα!

το παιδάκι πάλι...

caro Andrea, grazie per la traduzione :-)

 

μια σταγόνα Ήπειρος...

Βοϊδομάτης, Ζαγόρι

"Κολυμπήθρες", Πάπιγκο

Αχέροντας, Πρέβεζα

το νησάκι της Παναγιάς, Πάργα

η λίμνη, Γιάννενα

 Άρτα, το γεφύρι

so now what?

open up!

η αποτυχία είναι πάντα το συμπέρασμα μίας στενής, άρα ανόητης, οπτικής.

η αποτυχία είναι υπερσυμπηκνωμένος φόβος. όποιος απαλλαγεί από τον φόβο, αδιαφορεί για την αποτυχία.

αυτά που θέλεις είναι τα σημαντικά κι όχι όσα φοβάσαι.

η τωρινή αποτυχία είναι πιθανότατα αυτή που θα φέρει τις μετέπειτα επιτυχίες.

η αποτυχία, σε αντίθεση με την επιτυχία, δεν παραπλανά, ή αλλιώς, η επιτυχία ναρκώνει, ενώ η αποτυχία αφυπνίζει.

για να γίνει οτιδήποτε σημαντικό, θα πρέπει να έχει έρθει η ώρα του.

αυτός που γοητεύεται απ’ τους πετυχημένους, είναι ένας βαθιά χυδαίος άνθρωπος.

η μόνη αληθινή αποτυχία είναι το να μην εκτιμάς τον εαυτό σου, αυτό όμως με σκληρή δουλειά μπορεί να αλλάξει.

το ξόρκι της αποτυχίας είναι η εντατική προσπάθεια.

η σωστή διαχείριση της αποτυχίας οδηγεί πρώτα στη γνώση κι ύστερα στην ευτυχία.

η επιτυχία δεν οδηγεί στη σοφία, η αποτυχία είναι ο μόνος δρόμος για εκεί.

η αποτυχία είναι το αποτέλεσμα μικρών ή μεγαλύτερων σφαλμάτων που επαναλαμβάνονται κάθε μέρα.

σε κάποιους ανθρώπους η αποτυχία απλώς... τους ταιριάζει περισσότερο!

όσο κι αν έχεις αποτύχει, σίγουρα κάποιοι έχουν αποτύχει καλύτερα από σένα!

είναι αδύνατον να πετύχεις οτιδήποτε, αν δεν έχεις πίστη.

 

αν δεν τα παρατήσεις μετά από μια μεγάλη αποτυχία, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα αποζημιωθείς κατόπιν με μία μεγάλη επιτυχία.

δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει αποτύχει και μάλιστα πολλές φορές στη ζωή του.

η ρίζα της αποτυχίας είναι η κατηγορία εναντίον κάποιου άλλου πως απέτυχε σε κάτι σημαντικό.

αυτός που κρίνει κάποιον ως αποτυχημένο, αγωνιά να ανακουφιστεί από το δυσάρεστο αίσθημα της αλήθειας, πως δηλαδή είναι ο ίδιος αποτυχημένος.

η δική σου αποτυχία είναι επικίνδυνη, μόνο στο βαθμό που γίνεται όπλο στα χέρια κάποιου επιτήδειου. αν όμως παρατηρήσεις προσεκτικά την τεχνική αυτού που σε επιβουλεύεται, μπορείς εύκολα να  τον αφοπλίσεις, ανεξαρτήτως της βαρύτητας της αποτυχίας σου.

κάθε αποτυχία προσφέρει δύο επιλογές: να παραιτηθείς, ή να παλέψεις ξανά και να νικήσεις.

το τίμημα της αποτυχίας είναι μεγάλο, γι αυτό οι αποτυχίες καταχωρούνται στις ουσιαστικότερες εμπειρίες στη ζωή. όποιος άρα αποφεύγει τις αποτυχίες, αποφεύγει την ουσία των πραγμάτων.

η αληθινή αγάπη δε λογαριάζει τις αποτυχίες, απλώς τις παραβλέπει και πολύ γρήγορα τις ξεχνά. 

ποια ελγίνεια μου λες...

πηγή: artAZ

εικαστική παρέμβαση του Ai Weiwei

σε υδρία της εποχής της δυναστείας των Χαν (206 π.Χ. - 220 μ.Χ.)

masterpiece

σε δύο άντρες που μάλωναν βλακωδώς, μία γυναίκα πρότεινε μια μονομαχία...

όποιος θα ΄πινε τη μεγαλύτερη γουλιά με μια αναπνοή...

θα κέρδιζε έναν χορό μαζί της...

αυτό το τανγκό όμως έμελλε να το αξιωθεί μία γυναίκα...

η νίκη της ήταν καθαρή...

κανείς δεν την αμφισβήτησε...

η νικήτρια θα απολάμβανε το έπαθλό της, όπως της έπρεπε...

οι ρόλοι ήταν γραφτό να αλλάξουν τη νύχτα εκείνη...

και να αλλάξουν ξανά...

στα μάτια των αρσενικών φαινόταν ανάκατος πόθος με συναίνεση...

αυτοί όμως στεκόντουσαν παράμερα...

γιατί βέβαια ήταν η ώρα των γυναικών...

recipe for love

φωτο: In Extremis

el color de la pasión

πάλι άκρη δεν έβγαλα...

Σήμερα, το ζώδιό μου λέει: «Αρκετά ασχοληθήκατε με τους άλλους και τα ερωτικά τους προβλήματα». Συμφωνώ! Μετά λέει: «Ήρθε η ώρα να κοιτάξετε και λίγο τον εαυτό σας, γιατί τον παραμελήσατε υπερβολικά». Συμφωνώ, από τις έντεκα το βράδυ λέω να κάνω ένα κρύο ντους κι όλο κάτι άλλο κάνω κι έχει φτάσει οκτώ το πρωί κι ακόμα να συνέλθω. Μετά όμως λέει κάτι παράξενα πράγματα: «Οι κρούσεις που σας κάνουν οι Κριοί και οι Τοξότες είναι ερωτικής φύσεως και δεν σας συμφέρει να τις αγνοήσετε». Εγώ ούτε Κριούς ξέρω, ούτε Τοξότες. Πως μου τις κάνουνε τις κρούσεις; Μαζεύονται και καλούν το πνεύμα μου; Γι αυτό δυο νύχτες τώρα κοιμάμαι ανήσυχα; Καλά αυτό. Αμ το τελευταίο που γράφει η αστρολόγος; «Δημιουργική ένταση στα επαγγελματικά - που θα σας βγάλει άραγε;». Παλαβή είναι αυτή; Ξέρει πολλούς με φόρτο εργασίας τέλη Αυγούστου, εν μέσω κρίσης;  

fly fly away...

φωτο: Χάρης Χριστόπουλος

Σάββατο σήμερα και το τηλέφωνο του σπιτιού χτύπησε απ’ το πρωί πέντε φορές μετρημένες. Τη μία δεν το σήκωσα... για το καλό μου. Την άλλη θέλανε να μου πουλήσουν ένα πράμα που δεν κατάλαβα καν τι ακριβώς ήταν και τις υπόλοιπες ήταν τρεις πιτσιρικάδες φίλοι μου, δύο κορίτσια κι ένα αγόρι, όλοι τους μες στην ταραχή εξαιτίας των αποψινών ραντεβού τους με προσώπατα.

Τα άκουσα λοιπόν και τα τρία προσεκτικά, τα συμβούλευσα εξίσου προσεκτικά, τα ευχήθηκα, και μετά την τρίτη κλήση, ομολογώ πως αισθανόμουν πια λιγάκι σαν... τον παπά της ενορίας. Όχι πως ζηλεύω δηλαδή, εμένα εδώ και χρόνια δε με βγάζεις Σάββατο βράδυ απ’ το σπίτι, παρά μόνο σε περίπτωση σεισμού. Διότι απεχθάνομαι την πολυκοσμία, όσο κι ο διάολος το λιβάνι.

Άλλωστε, πάντα πίστευα πως οι «αρπαγμένοι» απ’ τον χρόνο κακώς κάνουν και ξεμυτάνε τις νύχτες στα μπαράκια, γιατί χαλάνε το ντεκόρ. Α επί τη ευκαιρία, μην ξανακούσω κανέναν να μου πει «έλα καλέ, νέα είσαι κι εσύ». Εγώ τη νεότητα, για να εξηγούμεθα, τη μετράω ακριβώς όπως και η Γραμματεία Νέας Γενιάς, σταματάει δηλαδή στο τριακοστό έτος της ηλικίας. Αν έχω κέφια, άντε να το φτάσω μέχρι το τριακοστό πέμπτο. Ταβάνι εκεί!

Επίσης, δε βγαίνω και για έναν άλλο λόγο. Αυτοί που θέλουν να με νυχτοπερπατήσουν, δε θέλω εγώ. Κάτι άλλοι, μη λέμε ονόματα, που σ’ αυτούς όχι δεν παίζει να ’λεγα, και να ’θελαν, τους είναι τεχνικώς δύσκολο. Όχι για το Σάββατο συγκεκριμένα, μα και Δευτέρα να ’τανε, μα και Παρασκευή... διότι οι άντρες όσο ανήσυχοι κι αν είναι, άμα μετά βολευτούν κάπου, δεν το αποφασίζουν εύκολα να ξεκουνηθούν. Τέλος πάντων.

Από κάθε άποψη λοιπόν «για μέσα», βγήκα. Βεβαίως. Στον κήπο να ποτίσω. Και δεν πότισα μόνο. Κλάδεψα κιόλας, χάλασα και τα πολύ ωραία, φρεσκοβαμμένα κατακόκκινα νυχάκια μου, φύτεψα και δυο κισσούς που αν δεν το ’κανα ούτε απόψε πια θα ξεραινόντουσαν, κατάβρεξα την αυλή και μαζί μ’ αυτήν και τον Καντάφι (τον νταή της γειτονιάς, που κοιμόταν κάτω από μια περικοκλάδα και δεν τον είχα δει κι ο οποίος επειδή δέρνει όλες τις άλλες γάτες εναλλάξ, συμπεριλαμβανομένου του δικού μου, θα νομίζει τώρα πως το ’κανα επίτηδες)... όχι εντάξει, καλά ήταν, δεν έχω παράπονο.

Αλλά πολύ επανάληψη πέφτει. Κάθε Σάββατο, η ίδια ιστορία. Όλο γκάρντενιγκ, γκάρντενιγκ... άμα ήθελα ρουτίνα, θα είχα παντρευτεί. Σωστό; Συν του ότι ενδιάμεσα στο δεύτερο και τρίτο τηλεφώνημα σήμερα το απόγευμα κι ενώ ξεφύλλιζα στην τουαλέτα το “2board”, το περιοδικό του Ελ-Βενιζέλος, αναζωπυρώθηκε μια παλιά, απωθημένη επιθυμία μου.

Παραμοτέρ! Σας λέει κάτι η λέξη; Μήπως οι λέξεις «μηχανοκίνητο αλεξίπτωτο πλαγιάς», σας λένε περισσότερα; Αυτό που τρέχεις είκοσι μέτρα, φορτωμένος έναν αστείο εξοπλισμό και μετά απογειώνεσαι και κάνεις τη βόλτα σου και βλέπεις τη γη από ψηλά και μετά... δεν ξέρω, φαντάζομαι κάποιος με κάποιο τρόπο σε μαζεύει από κάπου. Ε αυτό θέλω να κάνω τα Σάββατα. Βόλτες στον ουρανό.

Κι επειδή ο άνθρωπος ό,τι θέλει μπορεί να το κάνει, αρκεί να το θέλει (αυτό να το θυμάστε, δε θα το ξαναγράψω κι είναι σημαντικό!) αδιαφορώ για τα πως τα τι και τα γιατί. Απλώς θα το κάνω με κάποιο τρόπο. Όχι δηλαδή πως σκοπεύω ν’ αγοράσω το συναρμολογούμενο αεροσκάφος. Προς Θεού. Κοστίζει άλλωστε όσο και μια χιλιάρα μηχανή. Θα νοικιάζω. Πόσο πια να τη χρεώνουνε την πτήση; Ε, τη Δευτέρα το πρωί θα ξέρουμε...

ο "αγέρας" μας πρότεινε αυτό το λίαν διαφωτιστικό βιντεάκι:

κι επειδή η αρχή είναι το ήμισι του παντός... δείτε την αρχή: 

δεν έχεις πρόβλημα ρε, πέτα!

                                         

τέλος εποχής

Ένας-ένας, οι φίλοι μαζεύονται πια απ’ τις αυγουστιάτικες αποδράσεις τους. Αυτοί που ’χουν παιδιά εκθειάζουν κάτι φρέσκα ψάρια που ’φαγαν και γκρινιάζουν για τα κουνούπια που τους κράτησαν τις μισές νύχτες άυπνους, παρά τα κατόλ. Οι νεότεροι πάλι, αφηγούνται πως επίσης έμειναν τις μισές νύχτες άυπνοι, αυτοί όμως δεν γκρινιάζουν. Νέους να λένε για κουνούπια, εγώ δεν έχω ακούσει ακόμα.

Ένας της τελευταίας συνομοταξίας, που τον ξέρω από πιτσιρικά αλλά αισίως πάτησε τα τριάντα, εμφανίστηκε το μεσημέρι σπίτι μου. Με καινούργιο τατουάζ στο μπράτσο, με δέρμα στην απόχρωση της σοκολάτας γάλακτος και όπως αποδείχθηκε μόλις έβγαλε τα μαύρα γυαλιά...  με μάτια κόκκινα σαν του βρικόλακα.

Άνοιξα κι εγώ τα χέρια μου για να υποδεχτώ τον άρτι αφιχθέντα από τας νήσους, βροντοφωνάζοντας: «Καλώς τον! Ανανεωμένος βλέπω... μαυρισμένος... χαρούμενος...ξεκούραστος...». Κι αυτός, σκύβοντας να με φιλήσει, είπε ξεψυχισμένα: «Άσε, σου λέω γύρισα από τις διακοπές άρρωστος!».

Για κάποιον άλλο, αυτό ίσως να σήμαινε πως πέρασε κάποια γριπούλα, κάποια δηλητηρίαση, κάτι τέτοιο. Για τον φίλο μου, η ερμηνεία είναι άλλη: σημαίνει πως οι μέρες που έλειψε ήταν μία κραιπάλη χωρίς σταματημό. Είμαι μαθημένη όμως εγώ στα χούγια του και δεν παραξενεύτηκα.

Όσα χρόνια τον ξέρω, τις ώρες που δε δουλεύει, το μοτίβο είναι απαράλλακτο: «γκόμενες - γκόμενες - clubbing - γκόμενες - clubbing - γυμναστήριο - γκόμενες – γκόμενες - γκόμενες – clubbing – γκόμενες» και ούτω καθεξής.

Άρα, στη διάρκεια των διακοπών, το μόνο που πρέπει να άλλαξε στις πάγιες συνήθειές του είναι το γυμναστήριο που, αν κρίνω εκ του αποτελέσματος, πρέπει να αντικαταστάθηκε από ρακέτες πλάι στο κύμα, μακροβούτια και πολύωρη καθημερινή ηλιοθεραπεία.

Κάποια ώρα βέβαια, η κουβέντα μας έφτασε στον μόνιμο προβληματισμό του το τελευταίο διάστημα: πως θα γίνει πατέρας, χωρίς να δεσμευτεί με καμία από τις υποψήφιες μανάδες του επιθυμητού μωρού. Ο φίλος μου είναι ωραίο παλικάρι κι έχει σουξέ στα κορίτσια. Οπότε, στο ζενίθ της επιτυχίας του, το καταλαβαίνω απόλυτα, του πέφτει βαρύ να θυσιάσει την ελευθερία του.

Κι ύστερα, δεν του πάει η μονογαμία αυτουνού, δεν του ταιριάζει και μάλλον δε θα του ταιριάξει και ποτέ. Είναι κλασική περίπτωση άντρα του τύπου «αυτό το κεφάλι, μυαλό δε θα βάλει». Τώρα γιατί ενώ περνάει μια χαρά ζάχαρη, του ’χει καρφωθεί να εμφανιστεί στα πιο πολύβουα απ’ τα Κυκλαδονήσια με ένα πορτ-μπεμπέ... ψυχαναλυτής δεν είμαι, αν και με τους φίλους που ’χω, στο τέλος με βλέπω να τον κατακτώ τον τίτλο.

Κάνοντας λοιπόν εξάσκηση στα της ειδικότητας, προσπάθησα να του το πάω το ζήτημα πιο ’κει, να χαλαρώσει κομμάτι ο καψερός. «Έλα βρε, έχεις άλλα δεκαπέντε χρόνια μπροστά σου να σκεφτείς για παιδί», είπα. Με λοξοκοίταξε όμως: «παιδί είπα να κάνω, όχι εγγόνι!».

Οπότε, χρησιμοποίησα κι εγώ το δεύτερο πιο εύκολο επιχείρημα: «κοίτα, η δέσμευση με μια γυναίκα είναι το λιγότερο, το παιδί είναι που στα φέρνει όλα τούμπα!». Και τότε ξαφνικά φωτίστηκε το δρακουλιάρικο βλέμμα του μικρού: «καλά λες, το παιδί είναι σαν ισόβιο σκυλί!», είπε με μάτια διάπλατα.

Αποθεραπεία εξπρές! Ξεκαρδιστήκαμε κι οι δυο με την παρομοίωση και μόλις μου ανέλυσε λίγο περισσότερο πως το σκυλί «τα τινάζει» πάνω που το ’χεις μπουχτίσει σε αντίθεση με το παιδί που έρχεται, αποφασισμένο να μείνει για πάντα, η συζήτηση σοβάρεψε και πάλι: επόμενος προορισμός του νέου... η Ίμπιζα, για ένα τρικούβερτο πάρτυ. Ποια κουνούπια; Ποια κρίση; Ποιο παιδί;

Και είμαι και σχετικά αρχάρια στο επάγγελμα... που και να εξασκηθώ... θα σώζω ζωές εγώ, ούτε συζήτηση!  

hey sis...