pet therapy

"pet therapy", ελληνιστί: "θεραπεία με τη βοήθεια ζώων"

μια συμπληρωματική θεραπευτική μέθοδος, με θεαματικά αποτελέσματα!

η αξία της θεραπείας αυτής είναι αναγνωρισμένη σ' όλα τα προηγμένα κράτη!

στην Ελλάδα όμως -προς το παρόν, τουλάχιστον- δεν εντάσσεται σε κανένα θεραπευτικό πρόγραμμα του Υπουργείου Υγείας

στον δυτικό κόσμο, κάθε φιλικό προς τον άνθρωπο ζώο (σκύλος, γάτα, ωδικό πτηνό, κουνέλι, χοιρίδιο, άλογο κτλ) χαιρετίζεται ως ένας ικανότατος θεραπευτής

ακόμα και σήμερα όμως, η επίσκεψη ενός κατοικιδίου σε ελληνικό νοσοκομείο θα προκαλέσει... υστερικές αντιδράσεις!

αυτή η μορφή θεραπείας έχει αποδειχθεί εξαιρετικά ωφέλιμη για άτομα με νοητικά προβλήματα (π.χ. αυτισμό, σύνδρομο Down κτλ), Alzheimer ή άλλες μορφές άνοιας, ψυχικά πάσχοντες, ασθενείς με AIDS, ανθρώπους με κατάθλιψη, ασθενείς με χρόνιες ή σοβαρές παθήσεις...

η συνύπαρξη με ένα ή περισσότερα ζώα ωφελεί κάθε άνθρωπο, ασθενή ή μη

ο καθένας μπορεί να ευεργετηθεί από τη σχέση του με το κατοικίδιό του

ένα ζώο μπορεί να προσφέρει στον πλέον υγιή άνθρωπο...

εξίσου με τον καταληκτικό ασθενή...

τον ηλικιωμένο...

εκείνον που ζει μόνος...

και βέβαια, το παιδί

Bruno, θεραπευτής  (αδέσποτος ημίαιμος σκύλος -  ηλικία: 18 ημερών) 

Bianca, θεραπεύτρια (αδέσποτη ημίαιμη γάτα - ηλικία: 16 ημερών)

live your myth in Greece...

 

σήμερα, όποιος περάσει παράνομα τα σύνορα...

της Βόρειας Κορέας, θα υποχρεωθεί σε δώδεκα χρόνια άμισθης, σκληρής εργασίας
του Ιράν, θα κρατηθεί  επ' αόριστον στη φυλακή

της Κίνας, θα καταχωρηθεί απευθείας στους αγνοούμενος...

της Κούβας, θα εγκλειστεί σε πολιτική φυλακή

των ΗΠΑ, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα υποστεί ξυλοδαρμό από την αστυνομία

της Σαουδικής Αραβίας, θα φυλακιστεί πάραυτα

της Βενεζουέλας, θα θεωρηθεί κατάσκοπος και θα σαπίσει σε κάποιο κελί

του Αφγανιστάν... απλώς θα «φάει» μια σφαίρα!

 
εάν όμως κάποιος περάσει παράνομα τα σύνορα της Ελλάδας, αυτομάτως δικαιούται: 

- κουπόνια συσσιτίου

- μια θέση εργασίας
- υγειονομική κάλυψη

- κοινωνική ασφάλιση
- πλήρεις κοινωνικές παροχές
- άδεια οδήγησης
- πιστωτικές κάρτες
- επιδότηση ενοικίου ή δάνειο για αγορά σπιτιού
- δωρεάν παιδεία  
- ίσως και δικαίωμα ψήφου

και μετά απ’ όλα αυτά, του δίνεται βεβαίως και ως δώρο η ελληνική ιθαγένεια! 

δεν το σκέφτηκα εγώ, μου το στείλανε, αλλά... κάπως έτσι δεν έχουν τα πράγματα; 

big bad wolf

leave the kid alone!

ύδωρ και φως

solarium

μια ανάσα αρκεί!

Πριν λίγες μέρες πρόσθεσα εδώ το κειμενάκι με τίτλο «τι κάνουμε;» ως αναμετάδοση του SOS που εξέπεμψε διαδικτυακά μια απελπισμένη νέα γυναίκα, το οποίο έφτασε σε μένα επίσης μέσω διαδικτύου, από έναν φίλο που ζει εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Τσεκάροντας προ ολίγου τα mail μου χάρηκα πολύ, γιατί στο inbox βρήκα ένα εγκάρδιο μήνυμα από την άγνωστη ως τώρα φίλη Ιφιγένεια, στο οποίο μου γράφει αναλυτικά τα νέα της, νέα διόλου δυσάρεστα!

Η οικονομική της κατάσταση προς το παρόν δεν έχει βελτιωθεί, της συμπαραστάθηκαν όμως ηθικά πολλοί άνθρωποι και μάλιστα άνθρωποι που δε γνώριζε ούτε εξ’ όψεως.

Έτσι, η κοπελιά μας, πήρε λίγο τα πάνω της και πλέον αντιμετωπίζει την πραγματικότητα αισιόδοξα. Σκέφτεται δε, μόλις καταφέρει να λύσει μερικά διαδικαστικά προβλήματα, ν’ αρχίσει να διαθέτει τα δικά της, χειροποίητα σαπούνια, για να εξασφαλίζει κατ’ αυτόν τον τρόπο τα προς το ζην για την ίδια και τους χνουδωτούς συγκατοίκους της.  

Η ανάρτηση «ανάσα» στο blog της, είναι ουσιαστικά η δημόσια ευχαριστία της Ιφιγένειας για την υποστήριξή της από τον κόσμο του ίντερνετ. Εκεί επίσης υπάρχει ο αριθμός του τραπεζικού της λογαριασμού, για όποιον θέλει και μπορεί να τη στηρίξει οικονομικά, σε τούτη τη δύσκολη στιγμή της.

Η δημοσίευση αυτή είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα! Όχι μόνο επειδή αποδεικνύει τη δύναμη του μέσου και την ομορφιά που κρύβει -ανάμεσα σε διάφορα άλλα- η ανθρώπινη ψυχή, αλλά επίσης επειδή αποτελεί μια λίαν διαφωτιστική αποτύπωση της νεοελληνικής κοινωνίας. Όσοι διαβάσουν τα σχόλια που ακολουθούν το κυρίως κείμενο, θα καταλάβουν τι εννοώ...

Αναμένουμε λοιπόν τα σαπουνάκια της Ιφιγένειας. Προσωπικά, αναμένω κι ένα πιο συστηματικό δείγμα γραφής της, γιατί συμφωνώ απόλυτα με δυο-τρεις φίλους μου, που παρατήρησαν: «καλά ε... η τύπισσα γράφει καταπληκτικά!».

Το τραγουδάκι που ακολουθεί είναι βεβαίως αφιερωμένο στην Ιφιγένεια. Μην πω τι λέει. Μεταφράστρια είναι η κοπέλα, καταλαβαίνει τα λόγια μάλλον καλύτερα από μένα.

Ξημέρωσε! Καλημέρα...

we danced with Matt :-))))))))

ενώ ο Matt έδινε οδηγίες...

στηνόταν η κάμερα...

κι αφού έδωσε το πρόσταγμα να πατηθεί το rec...

άρχισε ο χορός...

όσοι δεν ήρθαν... κακό του κεφαλιού τους!

εμείς, περάσαμε τέλεια!!!

για να καταλάβεις ποιος είναι ο Matt και γιατί χορέψαμε μαζί του, δες εδώ:
well done Matt, well done!
ΟΑΚΑ, 22.10.11, 15:00
 

μια ιστοριούλα για να χαμογελάσεις...

Ένας ηλικιωμένος Ιταλός ζούσε μόνος, σε μια πολιτεία της Αμερικής. Ήθελε να φυτέψει το μποστάνι του, όπως κάθε χρόνο, αλλά το χώμα ήταν πολύ σκληρό κι εκείνος πια ήταν αδύναμος. Ο μόνος που πάντα βοηθούσε με το σκάψιμο του κήπου ήταν ο γιος του, ο Bίνσεντ, που όμως βρισκόταν στη φυλακή. Ο γέροντας έγραψε στον γιο του, περιγράφοντας τη δυσκολία που αντιμετώπιζε:

αγαπημένε μου Βίνσεντ,

είμαι πολύ στεναχωρημένος, γιατί κατά πως φαίνεται δε θα καταφέρω φέτος να μαζέψω λαχανικά απ’ τον κήπο μας. Βλέπεις, παραείμαι γέρος για να σκάβω μποστάνια. Ξέρω βέβαια πως αν ήσουν εδώ δε θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Γιατί ξέρω πως θα χαιρόσουν πολύ αν έσκαβες εσύ το χώμα στο περιβόλι μας, όπως τότε, τις παλιές καλές μέρες.

σ’ αγαπώ,

ο πατέρας σου

Μετά από λίγες μέρες ο πατέρας έλαβε ένα γράμμα απ’ τον γιο του:

μπαμπά,

προς Θεού, μη βάλεις κανέναν να σκάψει τον κήπο!

εκεί είναι θαμμένα τα πτώματα!!!

να προσέχεις,

Βίννι

Μερικές ώρες αργότερα, συγκεκριμένα στις τέσσερις το ξημέρωμα, κατέφθασε στο σπίτι του ηλικιωμένου το FBI. Οι πράκτορες έσκαψαν όλο τον κήπο, αλλά δε βρήκαν κανένα πτώμα. Τακτοποίησαν ύστερα το χώμα που ξέθαψαν, απολογήθηκαν στον γηραιό κύριο κι έφυγαν. Είχε πια ξημερώσει για τα καλά όταν εμφανίστηκε ο ταχυδρόμος, κρατώντας ένα ακόμα γράμμα, σταλμένο απ' τη φυλακή:

μπαμπά,

νομίζω πως τώρα μπορείς να φυτέψεις τις ντομάτες σου.

κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, δε μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο.
με αγάπη,

Βίννι

get closer

το κλιπάκι που ακολουθεί είναι διαφημιστικό

της Pro Infirmis, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης,

που δραστηριοποιείται στην Ελβετία,

στηρίζοντας ανθρώπους με αναπηρίες.

ο σεβασμός προς όποιον διαφέρει

είναι βέβαια ζήτημα παιδείας.

το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τον εναγκαλισμό,

που κακώς στις μέρες μας προσφέρεται φειδωλά.

για να αντιληφθεί κανείς τη θεραπευτική του αξία

πρέπει πρωτίστως να απαλλαγεί

από μια μακρά σειρά εσφαλμένων διδαγμάτων.

οι εκλεπτυσμένες ποιότητες αναδύονται στη συνέχεια…

ο Γκαουντί, μια Βιετναμέζα και ο Κάστρο

Παλιά, τα θυμάσαι, στο Βιετνάμ ούτε που σκεφτόσουν να πατήσεις το πόδι σου. Πέφταν μπόμπες! 

Εκτός βέβαια κι αν σ’ είχαν στείλει με το ζόρι, ντυμένο στα χακί. Δηλαδή, όχι ότι τότε άλλαζε κάτι, πάλι μπόμπες έπεφταν.

Τέλος πάντων, πλέον πας, δεν έχεις πρόβλημα. 

Και αν βρεθείς τουρίστας στο Βιετνάμ, είναι σχεδόν βέβαιο πως ο δρόμος θα σε βγάλει στο Νταλάτ.

Πιθανώς αναρωτιέσαι τώρα τι είναι το Νταλάτ. 

Λογικό. Πέφτει και κομμάτι μακριά...

Θα σου πω αμέσως. 

Το Νταλάτ είναι ένας πολύ δημοφιλής βιετναμέζικος προορισμός, στα νότια της χώρας και σχετικά ψηλά, δηλαδή κάπου χίλια πεντακόσια μέτρα πάνω απ’ το νερό.

Εκεί έχει ό,τι μπορείς να φανταστείς.

Έχει κήπους με σπάνια εξωτικά λουλούδια, έχει κάτι περίεργους ναούς δικούς τους, έχει πάρκα με λίμνες μέσα, έχει καταρράκτες να δεις να τρελαθείς... και τι δεν έχει!

Πολύ ωραίο το Νταλάτ, σου λέει. Μη με ρωτάς άλλα, δεν ξέρω. Να πας να δεις κι άμα γυρίσεις πες μου κι εμένα τις εντυπώσεις σου.

Ένα πράμα μόνο ξέρω για το Νταλάτ και θα στο πω, να το έχεις κατά νου, όταν με το καλό βρεθείς σ’ αυτό το μέρος.

Λέγεται "Hang Nga Guest House & Art Gallery", αν όμως το αναζητήσεις ως "Crazy House" φαντάζομαι πως θα το βρεις πιο γρήγορα.

Πρόκειται ουσιαστικά για ένα σπίτι. Ένα σπίτι που το έχτισε η ιδιοκτήτριά του, μία αρχιτεκτόνισσα ονόματι Hang Nga, εβδομήντα ενός Μαΐων σήμερα.

Φυσικά, δεν το έχτισε τώρα. Δεν είμαι σίγουρη πότε ακριβώς το έχτισε, πάντως αρχικά το χρησιμοποίησε ως κύρια κατοικία της και αργότερα, περί τα τέλη του 1990, χρεωμένη πια ως το λαιμό, το μετέτρεψε σε ξενοδοχείο, μη μπα και βγάλει κάνα φράγκο. 

Και βέβαια, δεν το λένε τυχαία «τρελόσπιτο». 

Στις φωτογραφίες που ακολουθούν θα καταλάβεις...

Βλέποντας αυτές τις φωτο, πιθανολογώ πως θα σου γεννηθεί η απορία: «πως διάολο ξεφύτρωσε πριν από δεκαετίες ένα τέτοιο σπίτι καταμεσής της Ασίας; και μάλιστα χτισμένο από ντόπια γυναίκα!». Να εξηγήσω λοιπόν πως η Hang είναι κόρη του δεύτερου κατά σειρά προέδρου του Βιετνάμ, Truong Chinh. Διότι βέβαια, η μέση Βιετναμέζα "παλαβομάρες" τέτοιου είδους δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει. Και τον Gaudi, δεν τον γνωρίζει ούτε εξ’ ακοής. Αυτά σήμερα. Πόσο μάλλον προ εικοσιπενταετίας και βάλε. 

Η Hang άρα ήταν μία ιδιάζουσα περίπτωση ασιάτισσας μηχανικού. Γούσταρε την "τρέλα" του Ισπανού πρωτομάστορα, την ξεπατίκωσε, πρόσθεσε και λίγη απ’ τη δική της κουλτούρα, πλέρωσε ο μπαμπάς, και ιδού το αποτέλεσμα. Και να σου πω κάτι; Μπράβο της, της Hang! Γιατί αν και αντιγραφέας, χωρίς αυτήν το Νταλάτ θα ήταν λιγότερο ενδιαφέρον για τον επισκέπτη (ο οποίος φυσικά θα πληρώσει και το κατιτίς του, αν θελήσει να φωτογραφήσει το σπίτι της. Κι αν ζητήσει και να διανυκτερεύσει εκεί πέρα μέσα... ε, θα πληρώσει κάμποσο. Τα "γούστα", το 'χουμε ξαναπεί πολλές φορές, κοστίζουν).

Και να σου πω και κάτι άλλο; Η Hang ακόμα καμαρώνει που όταν ήτανε μικρή την έπαιζε στα γόνατά του ο Fidel Castro. Τώρα εγώ η κουτσομπόλα, δεδομένου του ότι η κόρη του Βιετναμέζου προέδρου γεννήθηκε μόλις δεκατέσσερα χρόνια μετά από τον διασημότερο Κουβανό της παγκόσμιας ιστορίας, σκέφτομαι διάφορα γι’ αυτό το ντιριντάχτα...

won't be weeping long...

 

ΟΑΚΑ, 22.10.11, 15:00

Οι παλιοί αναγνώστες αυτού του blog μάλλον θα θυμούνται τον Matt. Οι υπόλοιποι, μπορούν ευθείς αμέσως, χρησιμοποιώντας τον ακόλουθο σύνδεσμο, να διαβάσουν την ιστορία του, αλλά και να τον απολαύσουν επί το έργον:  

well done Matt, well done!

Λοιπόν, έχω ευχάριστα!

Ο Matt καταφθάνει στην Αθήνα και μας προσκαλεί όλους να ξεφαντώσουμε πλάι του, χορεύοντας για το καινούργιο του video.

Το σημείο συνάντησης είναι η ανατολική πλευρά του ΟΑΚΑ, ανάμεσα σε κλειστό κολυμβητήριο και κέντρο αντισφαίρισης, πολύ κοντά στην οδό Νερατζιωτίσσης.

Ο πρώτος που θα φτάσει, θα δει τον Matt να στέκεται σ’ ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύγχρονα αρχιτεκτονήματα της πρωτεύουσας, τη στοά Καλατράβα.
Oι επόμενοι, απλώς θα δουν κόσμο μαζεμένο.

Το ραντεβού έχει οριστεί για το προσεχές Σάββατο, στις τρεις το μεσημέρι.

Εμείς γουστάρουμε, οπότε θα ’μαστε εκεί! Ανεξαρτήτως καιρού...

για να το βρείτε πιο εύκολα...

Moira Kelly, επάγγελμα: ηρωίδα

Η κυρία της φωτογραφίας ονομάζεται Moira Kelly, είναι Ιρλανδή που όμως γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αυστραλία, υπήρξε μαθήτρια της Μητέρας Τερέζας και έχει βραβευτεί αρκετές φορές για το ανθρωπιστικό της έργο.

Στέλεχος, αλλά και ιδρύτρια ανθρωπιστικών οργανώσεων, η Moira έχει αφιερώσει τη ζωή της στα παιδιά που υποφέρουν, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Παιδιά-θύματα πολέμων, ανάπηρα παιδιά, παιδιά που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες, παιδιά εγκαταλελειμμένα και ανήμπορα, όλα έχουν θέση στην αγκαλιά αυτής της μάνας.

Σήμερα, η 47χρονη Moira ζει στη Μελβούρνη, ταξιδεύει σ’ όλη τη γη προσφέροντας βοήθεια και προεδρεύει της φιλανθρωπικής οργάνωσης Children First Foundation. Στο σπίτι βέβαια, την περιμένουν πάντα να γυρίσει, τα τέσσερα υιοθετημένα παιδιά της.

Οι σιαμαίες δίδυμες Trishna και Krishna, δυο μικρούλες από το Μπαγκλαντές, που διαχωρίστηκαν πρόπερσι, μετά από μία μαραθώνια χειρουργική επέμβαση και οι έφηβοι αδερφοί Ahmed και Emmanuel από το Ιράκ, που σε μικρή ηλικία παραμορφώθηκαν και ακρωτηριάστηκαν στη διάρκεια του πολέμου, από χημικά.

Αν δει κανείς τη Moira να μιλάει διακρίνει αμέσως εκτός από τις σπάνιες ποιότητές της, επίσης τη χαρά, τη γαλήνη και την πληρότητα που απολαμβάνει, κάνοντας ό,τι κάνει για τα παιδιά του κόσμου. Πρόσφατα μάλιστα γέμισε άλλη μια φορά από υπερηφάνεια, καμαρώνοντας τον Emmanuel επί σκηνής. Ο 17χρονος ανάπηρος γιος της έλαβε μέρος στο αυστραλέζικο τηλεπαιχνίδι «X factor», όπου καταχειροκροτήθηκε, συγκινώντας τους πάντες με τη γλυκύτητα, το κουράγιο και το ταλέντο του.

Στο video που ακολουθεί, βλέπουμε έναν υπέροχο νέο άνδρα να τραγουδάει γι αυτό που κατάφερε να πνίξει όλες τις παλιές πληγές του. Τι άλλο; Την αγάπη.

ΑΒ βασιλόπουλο

ΑΒ δεν είναι μόνο τα αρχικά του γνωστού,

κονομημένου απ’ το γάλα του πουλιού, Bασιλόπουλου

είναι επίσης, αντεστραμμένα,

τα αρχικά ενός 30άρη ζωγράφου απ’ το Κιλκίς,

που σπούδασε, ζει κι εργάζεται στη Σαλονίκη

και που, αντικρίζοντας τα έργα του, μας κάνει ν’ αναρωτιόμαστε:

 τι βλέπουμε; ζωγραφική ή μήπως γλυπτική;

βασιλόπουλο λοιπόν κι αυτό,

στο ευρύχωρο σύμπαν της ονειροφαντασίας

αν και στον πεζό τούτο κόσμο,

έχει απλά καταχωρηθεί ως Αβραμίδης Βασίλης

τι κάνουμε;

έχω ένα φιλαράκι κάπου στην ενδοχώρα, 

ευαίσθητη ψυχή, όπως όλοι οι δικοί μου άνθρωποι, 

ο οποίος μου έστειλε προ ολίγου το ακόλουθο link:

ΤΥΠΟΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ

ρωτώντας με: «τι κάνουμε;».

το κείμενο αυτό είναι μια κραυγή για βοήθεια 

από μία συνομήλική μου, συνάδελφο blogger, 

μεταφράστρια στο επάγγελμα,
άνεργη όμως καθότι θύμα της οικονομικής κρίσης, 

που αντιμετωπίζει πλέον άμεσο πρόβλημα επιβίωσης.

επαναλαμβάνω λοιπόν το ερώτημα του φίλου μου: 

τι κάνουμε;

you get a dictionary...

Rio

Λοιπόν, αυτός δεξιά είναι ο Blue, ένας σπάνιος γαλάζιος παπαγάλος που βρέθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο για λόγους αναπαραγωγής. Διότι βεβαίως δεν είμαστε το μόνο είδος στον πλανήτη που ταλαιπωρείται τόσο πολύ για το ζευγάρωμα. Ο φουκαράς ο Blue, που λες, έφτασε στη Βραζιλία ανήξερος όσον αφορά το πέταγμα, καθότι εξωτικό πτηνό μεν, κατοικίδιο που πέρασε όλη του τη ζωή μέσα σε κλουβί δε. Και σίγουρα, το να είσαι πουλί αλλά να μην πετάς... συνεπάγεται μπελάδες! Πάρε μια γεύση.

Τώρα, αν θες να δεις και την υπόλοιπη ταινία κάτω από τ' αστέρια, για να καμαρώσεις αυτόν τον παπαγάλο και να ταυτιστείς μαζί του, πρέπει ή να κατέβεις αύριο-μεθαύριο στα δυτικά προάστεια ή να εκδράμεις στην ανατολική αττική. Η Ραφήνα είναι μια ωραία λύση. Παραλιακό θερινό σινεμαδάκι, μια χαρά! Δε φαντάζομαι να βαριέσαι τις βόλτες. Πάρε λοιπόν την καλή, τον καλό, τον κακό, τον άσχημο, όποιον έχεις πρόχειρο τέλος πάντων, και βουρ! 

Πως; Δε βλέπεις καρτούν; Ααα... θα σε μαλώσω!

καθαρή, διάφανη μέρα

 
  Φαίνεται ὁ ἄνεμος
  πού ἀκινητεῖ μέ τή μορφή βουνοῦ
  κεῖ κατά τά δυτικά.
  Κι ἡ θάλασσα
  μέ τά φτερά διπλωμένα,
  πολύ χαμηλά, κάτω ἀπό τό παράθυρο.

  Σοῦ ‘ρχεται νά πετάξεις ψηλά
  κι ἀπό κεῖ νά μοιράσεις δωρεάν τήν ψυχή σου.
  Ὑστερα νά κατεβεῖς καί, θαρραλέα,
  νά καταλάβεις τή θέση στόν τάφο πού σοῦ ἀνήκει.

  Οδυσσέας, 1984

beauties

look beyond appearance

Παραπληγία ονομάζεται μια διαταραχή στην κινητική ή αισθητηριακή λειτουργία των κάτω άκρων, που οφείλεται σε βλάβη του νωτιαίου μυελού ή σε εκ γενετής πάθηση. Αυτό στην πράξη σημαίνει πως οι παραπληγικοί, σε αντίθεση με τους τετραπληγικούς, χρησιμοποιούν τα χέρια τους κανονικά για να κάνουν ό,τι θέλουν. Ας πούμε, για να κάνουν τέχνη.

Μια τέτοια ακριβώς περίπτωση είναι η μπάντα Staff Benda Bilili. Μου έγραψε γι’ αυτούς ένας συνάδελφος blogger, σχολιάζοντας μια προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο η θάλασσα μέσα μου. Ο Athanassios Ghikas ready to fly like an Eagle, μου εξήγησε πως οι Staff Benda Bilili είναι ένα μουσικό σχήμα με παραπληγικούς καλλιτέχνες.

Κατάγονται όλοι τους από την κεντρική Αφρική, πιο συγκεκριμένα από το Βελγικό Κονγκό, που παλιότερα το λέγαμε Ζαΐρ. Εξ ου και το σοκολατί τους χρώμα. Παίζουν μάλιστα μια μουσική νωχελική, που θυμίζει κουβανέζικα ακούσματα. Κι έχουν αυτή τη μοναδική ικανότητα που μόνο οι νότιοι έχουν, να τραγουδούν κι εσύ ν’ ακούς κάτι σαν «δε βαριέσαι, αδερφέ... η ζωή είναι γλυκιά μ’ όλα της τα βάσανα».

Αντίθετα με ότι ίσως θα περίμενε κανείς, στο παίξιμο των Staff Benda Bilili δεν υπάρχει λύπη, παρά μόνο ίσως ένας υπαινιγμός της. Άλλοτε σε ρυθμούς ρούμπας, άλλοτε rhythm & blues ή funky, οι ανάπηροι αυτοί μουσικοί γκρουβάρουν ασταμάτητα. Και το ότι είναι καθηλωμένοι στα αμαξίδιά τους δεν τους εμποδίζει να χορεύουν, όποτε κάνουν κέφι.

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στην Κινσάσα, την πρωτεύουσα του Κονγκό. Εκεί, τα μέλη του ζούσαν στη μαύρη φτώχεια. Γι’ αυτό και τα λόγια των τραγουδιών τους είναι λόγια σοφά και συχνά συμβουλεύουν με μια δόση ειρωνείας τους ανθρώπους που ζουν στους δρόμους.

Και βέβαια, το όνομα της μπάντας τους, που σημαίνει «κοίτα πέρα απ’ την εμφάνιση», είναι από μόνο του ένα μάθημα ουσίας. Ψάξε πέρα απ’ αυτό που φαίνεται, είναι το μήνυμα από τη μαύρη ήπειρο. Μη στέκεσαι στην επιφάνεια, βούτα κάτω απ’ αυτήν. Δες τι πράγματι είναι αυτό που βλέπεις, όχι πως δείχνει. Κάπως έτσι. Δηλαδή, κάπως έτσι το νιώθω εγώ. 

κατάνυξη

βοήθειά μας!