26.6.11

fantastic!

επιτέλους, είχαμε έπαρση της σημαίας χθες βράδυ...

Ήταν μια υπέροχη νύχτα η χθεσινή!
Ακόμα και μετά από μερικές ώρες ξεκούρασης, εξακολουθώ να νιώθω τα χέρια μου πρησμένα και τα μπράτσα μου πιασμένα. Βλέπετε, χειροκρότησα και χαιρέτησα 7.500 αθλητές με διανοητική αναπηρία! Ναι, ήμουν στο Καλλιμάρμαρο, στην τελετή έναρξης των Special Olympics Αθήνα 2011. Θεώρησα χρέος μου να στηρίξω αυτή την υπέροχη ιδέα κι έτσι βρέθηκα να υποδέχομαι όσο πιο εγκάρδια μπορούσα τις αποστολές που ήρθαν απ’ όλη τη γη, για να λάβουν μέρος στο παγκόσμιο αυτό γεγονός.

Ίσως το πιο όμορφο στάδιο στον κόσμο γέμισε με φίλους! Γύρω μου κάθονταν χαμογελαστοί εκπρόσωποι κάθε φυλής. Ινδοί, Αμερικανοί, Καναδοί, Σουηδοί, Αλβανοί, Σαουδάραβες... όλοι περίμεναν με λαχτάρα να δουν τους ανθρώπους τους να παρελαύνουν. Κι όταν στο τέλος βγήκε η ελληνική ομάδα, το Καλλιμάρμαρο σείστηκε από τους πανηγυρισμούς!

Θα διερωτάστε ίσως γιατί βρέθηκα εκεί. Μα βρέθηκα για τη μικρή οικονομική στήριξη που πρόσφερε η παρουσία μου στη διοργάνωση και για το σημαντικότερο όλων, το χειροκρότημα! Αυτοί οι αγώνες καθιερώθηκαν εξ αιτίας της άσβεστης φλόγας στην ψυχή μιας μεγάλης Αμερικανίδας που πλέον δε ζει, της Eunice Kennedy Shriver. Και η συνέχειά τους εξαρτάται από την πίστη των επόμενων στο δικό της όραμα. Είναι ζήτημα ψυχής.

Το μήνυμα των Special Olympics είναι πως αυτό που μετράει είναι η προσπάθεια και η συμμετοχή, πως η διαφορετικότητα είναι απλώς και μόνο αφορμή για δημιουργία. «There are only special gifts and we have to share it with the world”, μας είπε ο Stevie Wonder ανάμεσα στα τραγούδια του. «There are thousands of abilities and no disability», είχε πει λίγο πιο πριν ο πρόεδρος των Special Olympics και γιος της ιδρύτριάς τους, Timothy Shriver. Η πρόεδρος των Special Olympic Ελλάδας, Γιάννα Δεσποτοπούλου, με τη σειρά της είπε συγκινημένη: ««Ας δώσουμε τον πρώτο λόγο στο καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας». Δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο. Μήπως έχετε εσείς;


20.6.11

τα γλυπτά που κινούνται...

Theo Jansen

τον λένε Theo Jansen και είναι ένας 63χρονος Ολλανδός γλύπτης, 
που σαν σύγχρονος Leonardo da Vinci
μελετάει... τη δημιουργία του κόσμου!
τα γλυπτά του κινούνται με τη βοήθεια του ανέμου 
και είναι πραγματικά εντυπωσιακά. 
πάρτε μια μικρή γεύση:


ευχαριστώ πολύ τους φίλους-αναγνώστες 
που όταν αργώ με σκουντάτε με διάφορους αξιολάτρευτους τρόπους 
thanx Fani for this one :-)

8.6.11

τα ρέστα μου!




χῶμα ἑλληνικό, Γ. Δροσίνης


Τώρα ποὺ θὰ φύγω καὶ θὰ πάω στὰ ξένα,
καὶ θὰ ζοῦμε μῆνες, χρόνους χωρισμένοι,
ἄφησε νὰ πάρω κάτι κι ἀπὸ σένα,
γαλανὴ πατρίδα, πολυαγαπημένη.
ἄφησε μαζί μου φυλαχτὸ νὰ πάρω,
γιὰ τὴν κάθε λύπη, κάθε τί κακό,
φυλαχτὸ ἀπ' ἀρρώστεια, φυλαχτὸ ἀπὸ Χάρο,
μόνο λίγο χῶμα, χῶμα ἑλληνικό!

Χῶμα δροσισμένο μὲ νυχτιᾶς ἀγέρι,
χῶμα βαφτισμένο μὲ βροχὴ τοῦ Μάη,
χῶμα μυρισμένο ἀπ' τὸ καλοκαίρι,
χῶμα εὐλογημένο, χῶμα ποὺ γεννάει
μόνο μὲ τῆς Πούλιας τὴν οὐράνια χάρη,
μόνο μὲ τοῦ ἥλιου τὰ θερμὰ φιλιά,
τὸ μοσχάτο κλῆμα, τὸ ξανθὸ σιτάρι,
τὴ χλωρὴ τὴ δάφνη, τὴν πικρὴν ἐλιά!

Χῶμα τιμημένο, πὄχουν ἀνασκάψει
γιὰ νὰ θεμελιώσουν ἕναν Παρθενώνα,
χῶμα δοξασμένο, πὄχουν ροδοβάψει
αἵματα στὸ Σούλι καὶ στὸ Μαραθώνα,
χῶμα πόχει θάψει λείψαν' ἁγιασμένα
ἀπ' τὸ Μεσολόγγι κι ἀπὸ τὰ Ψαρά,
χῶμα ποὺ θὰ φέρνη στὸν μικρὸν ἐμένα
θάρρος, περηφάνια, δόξα καὶ χαρά!
 
Θὲ νὰ σὲ κρεμάσω φυλαχτὸ στὰ στήθια
κι ὅταν ἡ καρδιά μου φυλαχτὸ σὲ βάλη
ἀπὸ σὲ θὰ παίρνη δύναμη βοήθεια
μὴν τὴν ξεπλανέσουν ἄλλα ξένα κάλλη.
ἡ δική σου χάρη θὰ μὲ δυναμώνη
κι ὅπου κι ἂν γυρίσω κι ὅπου κι ἂν σταθῶ,
σὺ θὲ νὰ μοῦ δίνης μιὰ λαχτάρα μόνη:
Πότε στὴν Ἑλλάδα πίσω θεναρθῶ!

Κι ἂν τὸ ριζικό μου - ἔρημο καὶ μαῦρο -
μοῦ' γράψε νὰ φύγω καὶ νὰ μὴ γυρίσω,
τὸ στερνὸ συχώριο εἰς ἐσένα θάβρω,
τὸ στερνὸ φιλί μου θὲ νὰ σοῦ χαρίσω!
Ἔτσι, κι ἂν σὲ ξένα χώματα πεθάνω,
καὶ τὸ ξένο μνῆμα θάναι πιὸ γλυκὸ
σὰ θαφτῆς μαζί μου, στὴν καρδιά μου ἐπάνω,
χῶμα ἀγαπημένο, χῶμα ἑλληνικό!


1.6.11

31.5.11

κρίση!



Σας έχω φρέσκο διάλογο, πρωινό, από το γυμναστήριο.
Βέβαια, διότι τελευταίως τα πρωινά, κατά τις οκτώ η ώρα είμεθα στο γυμναστήριο. Ποιοι είμεθα; Βασικά, η εξοχότις μου και η εξοχότις του Σαλέα, επιστήθιας φίλης παλαιόθεν (Σαλέας είναι το... καλλιτεχνικό της). Μαζί μας βεβαίως γυμνάζονται και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες, για παράδειγμα ένας γοητευτικός ψυχίατρος σε άριστη φυσική κατάσταση (!), ένας συμπαθέστατος αντιπρύτανης (νέος αλλά σε ελεεινή φυσική κατάσταση!) και διάφοροι άλλοι. Ε ακόμα δεν τους ξέρουμε και όλους εκεί πέρα μέσα...   

Το πρωί λοιπόν με τον Σαλέα περπατούσαμε (παύλα σερνόμασταν) πάνω σε διπλανούς διαδρόμους. Η φιλενάδα μου -που είχε χθες βράδυ διαβάσει την προχθεσινή ανάρτησή μου με τίτλο «αν υποψιαστώ ότι θα πάω στο μέντιουμ…»- άρχισε τα δικά της:

-          καλά ρε, τι έπαθες πάλι;
-          για ποιο απ όλα λες;
-          για αυτό με τη μαύρη φάτσα!
-          ποιο παιδί μου;
-          με τον αφρικανό πνευματιστή μωρέ
-          ααα… ναι, πλάκα είχε αυτό!
-          φανταααάσου
-          τι πράμα;
-          ε, για να σταματήσει αυτός και να σου δώσει το χαρτί...
-          ε, τι;
-          ε τι τι; άμα έδειχνες καλά δε θα σταμάταγε
-          γιατί πως δείχνω δηλαδή;
-          άστο!
-          όχι για πες
-          ε τι να πω;
-          να πεις πως δείχνω
-          ε, δεν είσαι κι όπως ήσουνα
-          όπως ήμουνα πότε;
-          παλιά
-          γιατί ρε Σαλέα, είσαι εσύ όπως ήσουνα παλιά;
-          καλά, κανείς δεν είναι όπως ήτανε παλιά
-          ε τότε;
-          αλλά δε σταματάνε μαύροι και τον καθένα στο δρόμο να του δίνουνε χαρτάκια με λύσεις στα προβλήματά του...
-          ααα... δε θα τα πάμε καλά σήμερα! τι θες να πεις ρε;
-          ε αυτooό...
-          αυτοοό θες να πεις; άμα σου ανεβάσω την ταχύτητα στο 9 και απογειωθείς μαζί με τον διάδρομο δε θα μιλάς πια, θα ψάχνεις μόνο διάδρομο προσγείωσης!
-          ε τώρα γιατί τσαντίστηκες;
-          ενώ έπρεπε να χαρώ, ε;
-          άντε βρε... δε σου ’πα, ο Μακρόπουλος με τη γυναίκα του χωρίζουν!
-          να πάνε στον αφρικανό πνευματιστή να τους τα ξαναφτιάξει!
-          μην κοροϊδεύεις!
-          άσε ρε Σαλέα, κολλημένη χίλια χρόνια με τον Μακρόπουλο...
-          γιατί; έχει πολύ ωραία φωνή!
-          τώρα θα σε φτιάξω! κύριε γυμναστά! η δεσποινίς με ενοχλεί!
-          ιιιιιιι!!!


live δεν τον ήθελες; et voila, όλος δικός σου! 

30.5.11

αν υποψιαστώ ότι θα πάω στο μέντιουμ...




στέκομαι μέρα μεσημέρι στην Αλεξάνδρας 
(χαμηλά, προς Πεδίο Άρεως)
κοιτάζω κάτι αποτελέσματα από ιατρικές εξετάσεις μου 
που μόλις πήρα στα χέρια μου
με πλησιάζει νεαρός αφρικανός κύριος
μου χαμογελά
ανταποδίδω το χαμόγελο
μου δίνει το χαρτάκι που θα δείτε ευθύς αμέσως
και φεύγει...

λέω να πάω παιδιά, πεθαίνω για τέτοιους διαλόγους!
αν θέλει κανείς να έρθει για παρέα... ευχαρίστως.



28.5.11

:-)))

κωδικό όνομα "greek island"

ένα ζευγάρι γιγάντια κυάλια, έργο της Κλειώνης Μανουσάκη & η πλέον αναγνωρίσιμη σημαία στην Ιστορία, χειροποίητη & άψογα συντηρημένη


Αν περιφέρεσαι πρωινή ώρα κάπου ανάμεσα στη λεγόμενη «νεοκλασική τριλογία», δηλαδή στη Βιβλιοθήκη, την Ακαδημία και το Πανεπιστήμιο, σημαίνει βέβαια πως είσαι στο κέντρο της Αθήνας. Και αν τυχόν, έτσι καθώς στέκεις στον ομφαλό της πρωτεύουσας, σου περισσεύει λίγος χρόνος ανάμεσα στις υποχρεώσεις σου, μπορείς να τον ξοδέψεις με πάμπολλους διαφορετικούς τρόπους. Να προτείνω έναν; Θα πω για κάτι που έκανα εγώ προχθές το πρωί και μ’ άρεσε πολύ, ίσως μάλιστα το επαναλάβω κάποια ώρα.

Να τι έκανα λοιπόν: Καθώς στεκόμουν στα σκαλιά έξω απ’ την Πρυτανεία αποφάσισα να διασχίσω το δρόμο. Δεν πήγα για καφέ, ούτε για βόλτα στις βιτρίνες στον ήλιο. Διάλεξα κάτι διαφορετικό. Μπήκα στην είσοδο που βρίσκεται στον πεζόδρομο της Κοραή στον αριθμό 4 και κατέβηκα κάτω, στα έγκατα του κτιρίου της ΕΘΝΙΚΗΣ ασφαλιστικής.

Είχα μάθει για την ομαδική καλλιτεχνική έκθεση «greek island» που τελείωνε χθες και είπα να την προλάβω. Κατέβηκα λοιπόν δυο-δυο τα σκαλιά κι εξαφανίστηκα μέσα στα αντιαεροπορικά καταφύγια αυτού του κτιρίου που αρχικά λειτουργούσε ως οικία αλλά που περιήλθε στην ιδιοκτησία της εταιρίας το 1894.

Το 1941 όμως τα υπόγεια αυτά άλλαξαν χρήση. Οι Γερμανοί κατακτητές τα επέταξαν για να τα χρησιμοποιήσουν ως κρατητήρια της Κομμαντατούρ. Σ’ αυτά τα δεσμωτήρια φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και πιθανώς απεβίωσαν ήρωες της Κατοχής.

Οι μαρτυρίες τους, χαραγμένες σε τοίχους και πόρτες, είναι συγκλονιστικές! Οι χώροι των δύο υπογείων της Κοραή κυριολεκτικά πάλλονται από ενέργεια, ακόμα και σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά. Το κτίριο ορθώς έχει συντηρηθεί και έχει χαριστεί σ’ όλους τους Έλληνες, γιατί οι μνήμες αυτές είναι μνήμες του έθνους.

Τις κρίσιμες μέρες που διανύουμε, μια βόλτα σ’ αυτά τα υπόγεια είναι ίσως πιο χρήσιμη από ποτέ. Κατεβαίνοντας εκεί κάτω, επιστρέφεις ύστερα αλλιώς στην πολύβουη Αθήνα. Μ’ άλλο κουράγιο κι άλλη πίστη...


πληροφορίες σχετικά με το κτίριο και τις ώρες επίσκεψης: http://www.korai4.gr/


"Greek island", για όποιον απορεί για τον τίτλο του post, λεγόταν η έκθεση που διήρκησε ένα μήνα. Αυτό το όνομα υπήρξε συνθηματική ονομασία μυστικού καταφυγίου του Αμερικανικού Κογκρέσου. 
Που κολλάει τώρα αυτό ούτε εγώ το κατάλαβα. Τέλος πάντων.

Επίσης να πω πως δεν πειράζει καθόλου που τελείωσε πια η έκθεση. Δε νομίζω πως υπάρχει παρέμβαση ικανή να προσθέσει κάτι σ' αυτή την κιβωτό. Τα υπόγεια της Κοραή 4 είναι τα ίδια έργα τέχνης και μάλιστα ανυπολόγιστης αξίας!

το κτίριο της ΕΘΝΙΚΗΣ ασφαλιστικής, Κοραή 4 Αθήνα

η είσοδος του υπογείου

ιδού ποιος έκοψε την κορδέλα του χώρου ιστορικής μνήμης

video-art στα πλαίσια του "greek island"

γλυπτό από χαρτί στους διαδρόμους του υπογείου

χάραγμα στον τοίχο του 15χρονου τότε κρατούμενου Θεόφιλου

ο χώρος κράτησης των ανδρών

πορτραίτο χαραγμένο από κρατούμενο στον τοίχο

...

"monument of obsession & disorder" του Κων/νου Πάτσιου, γλυπτό δέντρο από φελιζόλ με φωτεινό το σύμβολο του Ισραήλ

μικροί ήρωες: ο Αλέξανδρος ήταν 16 ετών, ο Νικόλαος 17 & ο Κώστας 14!

παρεμβάσεις των σύγχρονων καλλιτεχνών στον ιστορικό χώρο

όλα για την πατρίδα!


19.5.11

Λομογραφία: μη φοβάσαι, δεν πονάει!


art by Marina Nalbanti

Κοιτώντας πριν λίγο ένα διαφημιστικό της Ελληνικής Λομογραφικής Κοινότητας για μία έκθεση που εκείνη διοργανώνει, σκέφτηκα... «τρελοί αυτοί δε θα ’ναι, λεπροί δε θα ’ναι, λοβοτομημένοι δε θα ’ναι, μάλλον κάποια αίρεση είναι».
Και βέβαια τους έψαξα στο ίντερνετ να δω από που κρατάει η σκούφια τους. Τελικά, οι άνθρωποι είναι φωτογράφοι. Lomographs αποκαλούν τις φωτογραφίες τους, μάλλον ως σύνθετη λέξη που προκύπτει από το Lomo, της ρωσικής φωτογραφικής μηχανής  «Automat Lomo Kompact»  και το –graphs που είναι η κατάληξη του photographs.
Οι φωτογραφίες αυτές μόνο στημένες δεν είναι. Είναι πρόχειρες, απίθανες, ασυνήθιστες, ιδιόρρυθμες λήψεις που καταλήγουν σ’ ένα ολοζώντανο αποτέλεσμα που λίγο απέχει απ’ τις φωτογραφίες που όλοι μας κατά καιρούς τραβάμε.

Οι Lomographs όμως, σε αντίθεση με τις δικές μας αποτυχημένες ή μη απόπειρες που ζουν μες στο συρτάρι, εκτίθενται σε events και shows σε όλο τον κόσμο, με μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό αλλά και από διασημότητες, όπως ο David Byrne ή η Laurie Anderson. Άμα έχεις καλό PR…

Τώρα, για να γίνεις μέλος της ελληνικής κοινότητας θα πρέπει να δρας γρήγορα με την κάμερά σου, να μην κολλάς στους φωτογραφικούς κανόνες, τα πρέπει και τα μη, να είσαι παρατηρητικός και επικοινωνιακός.

Δέκα πραγματάκια πρέπει όλο-όλο να θυμάσαι:
1.      να έχεις πάντα την κάμερα μαζί σου
2.      να τη χρησιμοποιείς μέρα και νύχτα
3.      να θεωρείς τη Λομογραφία μέρος της ζωής σου και όχι παρένθεση σ’ αυτή
4.      να πειραματίζεσαι με ασυνήθιστες γωνίες λήψης
5.      να φωτογραφίζεις όσο πιο κοντά στο αντικείμενο γίνεται
6.      να κλικάρεις χωρίς πολλές σκέψεις
7.      να είσαι γρήγορος
8.      να  μη σε απασχολεί από πριν το τι έχει αποτυπώσει η κάμερά σου
9.      ούτε μετά να σε απασχολεί αυτό
10.  ξέχνα τους κανόνες

Ίσως να χρειάζονται μερικά ακόμα διαδικαστικά για να γίνει ένας ενδιαφερόμενος μέλος αυτής της κοινότητας. Να πω την αλήθεια δεν το ’ψαξα. Στην ιστοσελίδα της ΕΛΚ υπάρχουν όμως στοιχεία επικοινωνίας για περαιτέρω πληροφορίες.

Αλλά και στην προσεχή έκθεση (1-5 Ιουνίου 2011) με τίτλο «Lomography turns on the time machine», που θα φιλοξενηθεί από τον χώρο τέχνης & δράσης «βρυσάκι» (Βρυσακίου 17, Πλάκα) φαντάζομαι θα μπορέσει κανείς να λάβει περισσότερες πληροφορίες.

Γιατί, δεν ακούγεται άσχημο σε μία από τις επόμενες εκθέσεις της κοινότητας να υπάρχουν και δικές σου φωτογραφίες. Άσχημο ακούγεται; 

art by Soulai

art by Kazolea

art by M. Xrysoxoou

art by Maraton

art by Margalia

art by Zisis

art by Marina Nalbanti







15.5.11

έχω εξιτήριο από την Art-Athina!


το εξιτήριό μου από την Art-Athina 2011, έργο της Έλενας Προβατά

 

αυτά τα events για μένα είναι σημεία συνάντησης
είναι αφορμές για να βρεθώ στον ίδιο χώρο
μαζί μ’ άλλα περίεργα τυπάκια
να τ’ ακουμπήσω τυχαία στο μπράτσο
να τα ’χω μπροστά μου στην ουρά στα εκδοτήρια
να τα κοιτώ να περιφέρονται
να τ΄ ακούσω να γελούν ή να σχολιάζουν
ή να δημιουργούν επί τόπου
να καμαρώσω κάποια απ’ αυτά
λαμπερά και απαστράπτοντα
ή κάποια άλλα κάπως αλλόκοτα
μέσα στα αντισυμβατικά τους ρούχα
να αισθανθώ με λίγα λόγια
πως η τέχνη δεν υπάρχει απλώς
στη φαντασία μου
αλλά πως είναι εκεί έξω
ολοζώντανη
πως πάλλεται και μάχεται κάθε στιγμή
για να επιβιώσει
και να μείνει ανυπότακτη
κι ελεύθερη
όπως της πρέπει
κι όπως τη θέλουμε...


προσωπογραφία της Λυδίας Στατήρη

Art-Athina 2011, κλειστό Π. Φαλήρου (γήπεδο TaeKwonDo) 12-15.05.11

 
ελαιογραφία του Andrew Gifford

το υπέροχο, χειροποίητο περίπτερο της δικιάς μας "Athens Voice"

πορτραίτο του Νίκου Ασλανίδη

ο σκατζόχοιρος του Κωστή Γεωργίου (κι ένας επισκέπτης της έκθεσης)

ένα από τα εκπληκτικά ζωγραφικά κολάζ του Josh Dorman 

o "μάγος της fantasy art", ψηφιακός καλλιτέχνης Άγγελος Αγιοστρατίτης με το ευφάνταστο portfolio της artAZ

ένας από τους "κατανυκτικούς" πίνακες του Γιώργου Ρόρρη

ένας καλλιτέχνης της ζωής! ο ηλικιωμένος που έσπρωχνε -μάλλον στα χαμένα- ένα άδειο καροτσάκι για δίδυμα ήταν πλήρως εναρμονισμένος με το δρώμενο & απολάμβανε τα έργα τέχνης γύρω του - απλώς υπέροχος!
πίνακας του Αχιλλέα Ραζή
love at first sight! αυτό το φέσι θέλησα να το αποκτήσω, αλλά... αλλά!
"οι απέναντι", έργο του καθηγητή της Α.Σ.Κ.Τ. Άγγελου Αντωνόπουλου (το φέσι & το κάδρο, όχι ο κύριος), πωλείται προς 6.000 €, αν και ο γκαλερίστας μου είπε πως θα μπορούσαμε να το πάρουμε μισό-μισό!!! τι να εννοούσε;
μερικοί από τους Εν Φλω, τους φοιτητές της Α.Σ.Κ.Τ. στη Φλώρινα που δημιουργούσαν και έδιναν δωρεάν σε κάθε επισκέπτη το εξιτήριό του πριν φύγει! το πιο ωραίο στγμιότυπο της έκθεσης! μπράβο παιδιά!!!

14.5.11

ο Παρασκευάς & ο Σβατσενίγκας

ο "Παρασκευάς", έργο μαθήτριας β' λυκείου (ονόματα δε λέμε!), με στυλό, μέσα στο βιβλίο των Λατινικών (τα συχαρίκια είναι γραμμένα από τη διπλανή της)


σχολείο
ατελείωτες ώρες παράδοσης
Αρχαία, Λατινικά...
κι έξω άνοιξη...
πλήξη, ανία, βαρεμάρα!


ο "Σβαρτσενίγκα", έργο με μολύβι, πάνω στο θρανίο (το όνομά του σημαίνει μαύρος Σβαρτσενέγκερ,  είναι σύνθετη λέξη που προέρχεται από το Σβαρτσενέγκερ & το nigga, το οποίο στην αμερικανική αργκό σημαίνει "μαύρος")


κύριοι του ΚΤΕΛ, ντροπή!




Θυμάστε ένα παλιό τραγούδι του Χρήστου του Κυριαζή που ’λεγε «θα ’ρθω να σε πάρω με μια μπλε λιμουζίνα απ’ τη στάση του ΚΤΕΛ»; Ωραίο κομματάκι, ποπάκι, ξεφεύγει απ’ το κλαψιάρικο ύφος του γνωστού αοιδού. Το ’ψαξα να το βάλω εδώ αλλά δυστυχώς δεν το βρήκα.

Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι πως με το ΚΤΕΛ σπανίως ταξιδεύουν νεαρές φιλενάδες εύπορων κυρίων, τις οποίες παραλαμβάνουν κατόπιν πολυτελείς λιμουζίνες.  Το ΚΤΕΛ είναι μέσο μεταφοράς του λαού. Μ’ αυτό ταξιδεύει κατά βάσει ο μεροκαματιάρης, ο φοιτητής, ο συνταξιούχος... με δυο λόγια η φτωχολογιά. 

Ας πούμε πως κάποιος θέλει να πάει στη Σαλονίκη. Θα πρέπει να διαλέξει τον τρόπο. Ανάλογα με το ποιος είναι, δηλαδή με το πόσα φράγκα έχει μέσα η τσέπη του, μπορεί να προσγειωθεί στη συμπρωτεύουσα με την Ολυμπιακή και να ’ναι «του κουτιού», ή να φτάσει ιδρωμένος και πιασμένος με το λεωφορείο. Συμφωνούμε μέχρι εδώ;

Ωραία. Επίσης, το ΚΤΕΛ είναι ένας πολύ δημοφιλής και σχετικά οικονομικός τρόπος μεταφοράς δεμάτων στο εσωτερικό της χώρας. Ποια μάνα που το παιδί της είναι μακριά της δεν έχει κάποτε στείλει με το ΚΤΕΛ ένα δέμα με χρειαζούμενα, με φαγάκι μαγειρεμένο απ’ τα χεράκια της, ίσως και με λίγο χαρτζιλίκι;

Και βέβαια για να πάρει κανείς το ΚΤΕΛ στην ώρα του ή για να φτάσει το δέμα όταν πρέπει, χρειάζονται πληροφορίες, έτσι δεν είναι; Αν πάρουμε την περίπτωση της μάνας που θέλει για πρώτη φορά να στείλει ένα δέμα στο παιδί της με ευπαθή φαγώσιμα. Θα πρέπει εκείνη να μάθει τα δρομολόγια του ΚΤΕΛ, να μάθει επίσης μέχρι τι ώρα μπορεί να πάει το δέμα της στο σταθμό, τι ώρα φθάνουν τα λεωφορεία στον προορισμό τους, αν θα πληρώσει βάσει όγκου ή βάρους, αν γίνονται δεκτά δέματα και την Κυριακή κτλ.   

Αυτά όλα σε πόσα λεπτά τηλεφωνικού διαλόγου με τον υπάλληλο της εταιρίας λέτε πως αντιστοιχούν; Πέντε λεπτά; Μπορεί και περισσότερο. Και αυτές οι πληροφορίες μέχρι πρότινος δίνονταν εντελώς δωρεάν, είτε ηλεκτρονικά, είτε με μία μόνο απλή αστική χρέωση. Τα πράγματα όμως άλλαξαν! Και άλλαξαν σε μία εποχή που ο χαμηλόμισθος (στην καλύτερη περίπτωση, αν όχι άνεργος ή άπορος) πελάτης των  ΚΤΕΛ «πονάει» οικονομικά!

Η ιστοσελίδα των ΚΤΕΛ διέκοψε την παροχή δωρεάν πληροφόρησης των δρομολογίων των λεωφορείων τους. Επιπλέον, υπάρχει και ειρωνεία στο θέμα! Σε συγκεκριμένη υποσελίδα  της ιστοσελίδας των ΚΤΕΛ, ο επισκέπτης καλείται να «κατεβάσει» pdf αρχεία με τα δρομολόγια. Κι ενώ κάθε λογικός άνθρωπος περιμένει να λάβει στον υπολογιστή του τα δρομολόγια των λεωφορείων, αυτό που λαμβάνει είναι μόνο η υπενθύμιση για το που πρέπει να καλέσει για να τα μάθει και πόσο θα χρεωθεί γι’ αυτό! Εκπληκτικό;  

Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το ότι το μόνο τηλέφωνο στο οποίο μπορεί το κοινό να καλεί, δηλαδή το νούμερο 14505 χρεώνει τις πληροφορίες που παρέχει και μάλιστα αδρά! Η κλήση από σταθερό τηλέφωνο, με ελάχιστη χρέωση τα 30 δευτερόλεπτα, κοστίζει 0,68 €/λεπτό, ενώ αν η κλήση πραγματοποιείται από κινητό τηλέφωνο το κόστος εκτοξεύεται στα 1,15 €/λεπτό.

Οι άνθρωποι χρεώνουν τις πληροφορίες για τις υπηρεσίες που οι ίδιοι παρέχουν! Και τις χρεώνουν πανάκριβα! Ανήκουστο κι όμως αληθινό! Μην το χαρακτηρίσετε «έξυπνο marketing», σας παρακαλώ δηλαδή. Αυτή η τακτική είναι απλώς απαράδεκτη! Για οποιαδήποτε εταιρία, πόσο μάλλον για έναν κατ’ ευφημισμό «κοινωφελή οργανισμό».

Για να δούμε όμως, ποιοι είναι οι κύριοι που τα κάνουν αυτά ανενόχλητοι; Κατ΄ αρχάς η λέξη ΚΤΕΛ είναι το ακρωνύμιο των λέξεων «Κοινά Ταμεία Εισπράξεων Λεωφορείων». Σήμερα, λειτουργούν στην Ελλάδα 61 ΚΤΕΛ, ως ανώνυμες εταιρίες οι οποίες καταμετρούν στο στόλο τους περίπου 4,5 χιλιάδες λεωφορεία, συνολικά. Οι εταιρίες αυτές απέκτησαν τη νομική μορφή των ανώνυμων εταιριών το 2003, είχαν όμως δημιουργηθεί με τον νόμο 2119 του 1952, αν και τα λεωφορεία του είδους ταξίδευαν στους ελληνικούς δρόμους ήδη από το 1927, τότε που πρωτοδημιουργήθηκε ο πρόδρομος των ΚΤΕΛ, δηλαδή οι «Κοινές Διευθύνσεις Αστικών και Υπεραστικών Λεωφορείων».

Συμπέρασμα; Το ΚΤΕΛ, που κακώς πολλοί από εμάς θεωρούμε ότι είναι δημόσιο μέσο μεταφοράς, είναι ιδιωτικό. Και οι ιδιώτες-επιχειρηματίες που βρίσκονται πίσω από τα οχήματα αυτά είχαν τη φαεινή ιδέα να τα κονομήσουν λίγο ακόμα, ή μάλλον πολύ ακόμα, σε βάρος των πελατών τους, οι οποίοι φυσικά δεν διαλέγουν τα ΚΤΕΛ επειδή είναι καλύτερα από τον ανταγωνισμό, αλλά επειδή αυτά έχουν 84 χρόνια τώρα το μονοπώλιο! 

Στην ιστοσελίδα των ΚΤΕΛ υπάρχει ένας σύνδεσμος με τίτλο "νομοθεσία των ΚΤΕΛ", ο οποίος όμως οδηγεί σε μία σελίδα που λέει "Oops! This page appears broken". Broken κατά λάθος; Broken εξ' επίτηδες; Επιφυλάσσομαι! Πάντως, τα ΚΤΕΛ πληροφορίες ή που δε δίνουν ή που τις μοσχοπουλάνε!

Α, επί τη ευκαιρία, οι ιδιότυποι αυτοί "κοινωφελείς οργανισμοί" παύλα ιδιωτικές ανώνυμες εταιρίες, εποπτεύονται από τον υπουργό μεταφορών και τον νομάρχη της κάθε έδρας τους. Βγάλε άκρη τώρα. Και φυσικά να μην κουβεντιάσουμε για το "δόντι" που πρέπει να υπάρχει ώστε να διατηρείται ακόμα στις μέρες μας ένα μονοπώλιο. Αφήστε το καλύτερα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο κι αυτό βεβαίως ισχύει και για τη διεφθαρμένη τούτη χώρα, όπως σωστά την αποκάλεσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός!

Όταν κάποιος κάνει ό,τι του καπνίσει στην Ελλαδίτσα, όπως κι οπουδήποτε αλλού, πάει να πει πως οι παραπάνω κάνουν τα στραβά μάτια και πως οι παρακάτω δεν μπορούν να αντιδράσουν.

Ή μήπως μπορούν;