the weight

"Οι άνθρωποι υποφέρουμε εξαιτίας της οπτικής μας προς τα πράγματα. Τη στιγμή όμως που απελευθερωνόμαστε από την ολέθρια οπτική, αυτομάτως η οδύνη παύει."

Thich Nhat Hanh (Βιετναμέζος Δάσκαλος, γεν. 1926)

Nathan & Eva Leach

kite

κάθε τέτοιο μωρό πουλιέται προς 60.000 $

υπογράφουμε για να σταματήσει η εμπορία ελεφάντων: Human Society International

στήλη

για τους φίλους, Alfie

οι νεαροί διασωθέντες πιγκουίνοι, με τα πουλοβεράκια τους, βρίσκονται στην Αυστραλία

ομοίως και ο δημιουργός τους, Alfred Date, 

που στα 109 του μάλλον είναι ο γηραιότερος άνθρωπος στη μακρινή ήπειρο

και όντας σε γηροκομείο, συνεχίζει την αγαπημένη του ασχολία... το πλέξιμο.

;)

να το δω κι ας πεθάνω! :-D

αυτό ακριβώς!

12 μυστικές αλήθειες για τη δημιουργική σκέψη

Το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν γκουρού της δημιουργικότητας, τον Αμερικανό Michael Michalko. Κατά τη γνώμη μου, αυτός ο δωδεκάλογος είναι απ’ τα πιο όμορφα, πιο διδακτικά και πιο χρήσιμα κείμενα που έχουν γραφτεί ποτέ.

Στα ελληνικά μεταφράστηκε από τη χαρισματική Θεσσαλονικιά δασκάλα και συγγραφέα, Άννα Παππά. Στο δικό της ιστολόγιο άλλωστε το εντόπισα, εν μέσω άλλων αξιόλογων κειμένων. Και αποφάσισα να το δανειστώ, για να βοηθήσω να διαβαστεί απ’ όσο το δυνατόν περισσότερους Έλληνες.

1. Είσαι δημιουργικός! Ο καλλιτέχνης δεν είναι κάποιο ειδικό άτομο. Ο κάθε ένας από εμάς είναι ένα ξεχωριστό είδος καλλιτέχνη. Ο καθένας μας γεννήθηκε για να σκέπτεται δημιουργικά και αυθόρμητα. Η μόνη διαφορά μεταξύ ενός δημιουργικού ανθρώπου και ενός μη δημιουργικού είναι μια μικρή δοξασία: Οι δημιουργικοί πιστεύουν ότι όντως είναι δημιουργικοί. Αντίθετα, αυτοί που νομίζουν ότι δεν είναι δημιουργικοί, τελικά, δεν είναι δημιουργικοί. Από τη στιγμή που θα πιστέψεις στον εαυτό σου αρχίζεις να αναζητάς τις δεξιότητες που χρειάζεσαι ώστε να εκφράσεις την ταυτότητά σου και τα πιστεύω σου. Να γιατί αυτοί που πιστεύουν ότι είναι δημιουργικοί, τελικά γίνονται δημιουργικοί. Αν όμως πιστεύεις ότι δεν είσαι δημιουργικός δεν υπάρχει λόγος να διδαχθείς και να μάθεις πώς θα γίνεις δημιουργικός, απλά γιατί δεν πρόκειται να γίνεις. Στην πραγματικότητα, πιστεύοντας ότι δεν είσαι δημιουργικός απαλλάσσεις τον εαυτό σου από την προσπάθεια ή τη δοκιμασία για κάτι καινούριο. Όταν κάποιος σου λέει ότι δεν είναι δημιουργικός, τότε μιλάς με κάποιον που δεν έχει ενδιαφέρον και ούτε θα κάνει κάποια προσπάθεια να γίνει.

2. Η δημιουργική σκέψη είναι (ήδη) έργο. Πρέπει να διακατέχεσαι από πάθος και αποφασιστικότητα για να βρεις τον τρόπο της πραγματοποίησης νέων και διαφορετικών ιδεών. Μετά πρέπει να έχεις υπομονή και εγκαρτέρηση απέναντι σε κάθε εμπόδιο. Οι μεγαλοφυΐες εργάζονται σκληρά και με πάθος για να πραγματοποιήσουν απίστευτο αριθμό ιδεών, οι περισσότερες από τις οποίες είναι κακές. Πράγματι, περισσότερα κακά ποιήματα γράφτηκαν από μεγάλους ποιητές, παρά από μικρούς. Ο Edison υλοποίησε 3,000 διαφορετικές ιδέες για συσκευές φωτισμού προτού τις αξιολογήσει για την πρακτικότητα και την ωφελιμότητά τους. Ο Mozart, στη διάρκεια της σύντομης ζωής του, συνέθεσε περισσότερα από 600 μουσικά έργα, μεταξύ των οποίων 41 συμφωνίες και κάπου 40 όπερες και (θρησκευτικές) λειτουργίες. Ο Rembrandt παρήγαγε γύρω στους 650 πίνακες και 2,000 άλλα σχέδια, ενώ ο Picasso μας άφησε περισσότερες από 20,000 δημιουργίες κι ο Shakespeare 154 σονέτα. Μερικά ήταν αριστουργήματα, μερικά δεν ήταν καλύτερα από αυτά που οι υπόλοιποι σύγχρονοί του θα μπορούσαν να γράψουν, και μερικά ήταν απλώς κακά.

3. Κάνε τις κινήσεις που θα σε κάνουν δημιουργό. Όταν παράγεις ιδέες ενεργοποιείς αδρανείς, μέχρι εκείνη την ώρα, νευρικές συνάψεις που γυρίζουν τον εγκέφαλό σου από το off στο on. Όταν συλλαμβάνεις ιδέες αναγκάζεις τον εγκέφαλό σου να αυξήσει την επικοινωνία μεταξύ των νευρώνων του. Όσο πιο πολύ προσπαθείς να συλλάβεις καινούριες ιδέες τόσο πιο δραστήριος γίνεται ο εγκέφαλός σου και τόσο πιο δραστήριος γίνεσαι κι εσύ. Αν θέλεις να γίνεις καλλιτέχνης και αυτό που κάνεις είναι να ζωγραφίζεις έναν πίνακα κάθε μέρα, τελικά θα γίνεις καλλιτέχνης. Πιθανόν να μην γίνεις ένας Vincent Van Gogh, θα γίνεις όμως πολύ πιο σπουδαίους καλλιτέχνης από κάποιον που δεν προσπάθησε ποτέ.

4. Ο εγκέφαλός σου δεν είναι computer. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα δυναμικό σύστημα, το οποίο συνεχώς εξελίσσει τα πρωτόκολλα λειτουργίας του αντί να υπολογίζει στατικά, όπως κάνει το κομπιούτερ. Ο εγκέφαλός μας εξελίσσεται και ανατροφοδοτείται με την ενέργεια που παράγεται από τις εμπειρίες του, πραγματικές ή φανταστικές. Μπορούμε λοιπόν να αποκομίσουμε εμπειρία, απλά δημιουργώντας την με την φαντασία μας. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ μιας πραγματικής εμπειρίας και μιας εμπειρίας που φαντασιώθηκε ζωηρά και με λεπτομέρειες. Αυτή η ανακάλυψη είναι που κατέστησε ικανό τον Albert Einstein να επινοήσει, μέσα από πειράματα με σενάρια καθαρής φαντασίας, τις επαναστατικές θεωρίες σχετικά με το σύμπαν και τον χρόνο. Μια μέρα, για παράδειγμα, φαντασιώθηκε ότι είναι ερωτευμένος. Δύο εβδομάδες μετά φαντασιώθηκε μία συνάντηση με τη γυναίκα που ερωτεύτηκε. Αυτό τον οδήγησε στη σύλληψη της θεωρίας της αναιτιότητας, (ότι δηλ. δεν υπάρχει προφανής αιτία για κάθε τι που συμβαίνει). Η ίδια διαδικασία (της επεξεργασίας των εμπειριών) ήταν που επέτρεψε και στον Walt Disney να δώσει ζωή στις φαντασιώσεις του.

5. Δεν υπάρχει καμία σωστή απάντηση! Η πραγματικότητα είναι διφορούμενη. Ο Αριστοτέλης είπε ότι η πραγματικότητα είναι είτε Α, είτε Β. Δεν μπορεί να είναι και τα δύο. Ο ουρανός είτε είναι μπλε, είτε δεν είναι. Αυτός όμως ο τρόπος σκέψης, μαύρο-άσπρο, δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα, αφού ο ουρανός έχει ένα δισεκατομμύριο διαφορετικές αποχρώσεις του μπλε. Οι φυσικοί ανακάλυψαν ότι το φως μπορεί να είναι είτε σωματίδιο, είτε κύμα ανάλογα με τον παρατηρητή. Το μόνο βέβαιο στη ζωή είναι η αβεβαιότητά της. Όταν προσπαθεί κανείς να βρει νέες ιδέες, καλό είναι να μην τις κρίνει καθώς αυτές έρχονται. Τίποτα δεν σκοτώνει την δημιουργικότητα πιο γρήγορα από την αυτοκριτική των ιδεών τη στιγμή της δημιουργίας τους. Ας σκεφτόμαστε λοιπόν ότι όλες τις ιδέες μας είναι πραγματοποιήσιμες και ας φτιάχνουμε όσες περισσότερες μπορούμε, προτού αποφασίσουμε ποια θα διαλέξουμε. Ο κόσμος δεν είναι ούτε λευκό ούτε μαύρο. Ούτε γκρι.

6. Η πρώτη καλή ιδέα δεν αρκεί. Χρειάζεται επίμονη προσπάθεια να βρεθεί μία καλύτερη. Ύστερα, συνεχίζει κανείς έως ότου βρει μία ακόμη πιο καλή. Το 1862, ο Phillip Reis παρουσίασε την εφεύρεσή του η οποία μπορούσε να διαβιβάσει μουσική δια μέσου σύρματος. Και ήθελε λίγες μέρες μόνο για να τη βελτιώσει σε τηλέφωνο, που θα μπορούσε να διαβιβάσει ομιλία. Στη Γερμανία, οι ειδικοί στην επικοινωνία προσπάθησαν να τον αποτρέψουν να κάνει τις απαραίτητες βελτιώσεις, ισχυριζόμενοι ότι ο τηλέγραφος ήταν ήδη πολύ καλός (και επομένως δεν χρειαζόντουσαν τηλέφωνα) και πως κανένας δεν θα αγόραζε ούτε θα χρησιμοποιούσε ποτέ τηλέφωνο. Δέκα χρόνια μετά, ο Alexander Graham Bell κατοχύρωσε την ευρεσιτεχνία του τηλεφώνου. Ο Spenser Silver τελειοποίησε μια νέα κόλλα για την εταιρία 3Μ, η οποία κολλά χαρτιά που όμως μπορούν εύκολα να αποκολληθούν. Αρχικά πωλήθηκε σαν κόλλα χαρτιού αλλά δεν είχε εμπορική επιτυχία. Ο Silver όμως δεν πτοήθηκε. Κάποια μέρα ο Arthur Fry, επίσης υπάλληλος της 3M, έψελνε στην εκκλησιαστική χορωδία, όταν ο σελιδοδείκτης του έπεσε από το υμνολόγιο. Ο Fry επικάλυψε τον σελιδοδείκτη με την κόλλα του Silver και ανακάλυψε ότι ο σελιδοδείκτης παρέμενε στη θέση του αλλά και απομακρυνόταν εύκολα χωρίς να καταστρέφει τη σελίδα. Έτσι γεννήθηκαν τα αυτοκόλλητα χαρτάκια που γράφουμε τις σημειώσεις μας. Ο Thomas Edison πάλι, προσπαθούσε αδιάλειπτα να συνδυάσει μία ιδέα του με μία άλλη. Έτσι γεφύρωσε τη μεταφορά του ήχου με την καταγραφή του ήχου. Γεφύρωσε δηλαδή το τηλέφωνο με τον φωνογράφο και τις κινούμενες εικόνες, επινοώντας τον κινηματογράφο.

7. Να το περιμένεις ότι οι ειδικοί θα είναι αρνητικοί. Όσο πιο ειδικός γίνεται κάποιος, τόσο περισσότερο ο νους του στενεύει. Και τόσο περισσότερο παγιώνεται η πεποίθησή του ότι είναι ο απόλυτος γνώστης του θέματος. Συμπίπτει κάτι με ό,τι οι σπεσιαλίστες θεωρούν σωστό; Εάν δεν συμπίπτει, θα ξοδέψουν πολύ χρόνο για να αποδείξουν και να εξηγήσουν ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει αλλά κι αν γίνει, ότι δε θα λειτουργήσει. Το πιο πιθανό είναι πως δεν θα ψάξουν για τρόπους που θα το κάνουν να δουλέψει, διότι αν τελικά δουλέψει θα αποκαλύψει πως αυτό που οι ίδιοι θεωρούσαν ως απόλυτο, τελικά δεν είναι. Για τον ίδιο λόγο όταν ο Fred Smith δημιούργησε το 1971 την ταχυμεταφορική εταιρία Federal Express, κάδε ειδήμων της εποχής στις κατ΄ οίκον παραδώσεις προφήτεψε ότι η επιχείρησή του ήταν εκ των προτέρων καταδικασμένη. Η εταιρία του βέβαια, το 2013 έκανε τζίρο 45 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

8. Εμπιστέψου το ένστικτό σου. Μην αφήσεις τον εαυτό σου να χάσει ποτέ το κουράγιο του. Ο Albert Einstein είχε αποβληθεί από το σχολείο του διότι η συμπεριφορά του επιδρούσε αρνητικά στους συμμαθητές του. Αργότερα, απέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο και έπρεπε για έναν ολόκληρο χρόνο, να παρακολουθήσει φροντιστήριο ώστε να γίνει τελικά δεκτός. Και ήταν ο μόνος στην τάξη του που δεν ανέλαβε θέση βοηθού καθηγητή, διότι κανένας καθηγητής δεν τον ήθελε για βοηθό του. Ένας καθηγητής του μάλιστα, είπε ότι ο Einstein ήταν το «πιο τεμπέλικο σκυλί» που είχε ποτέ το πανεπιστήμιο. Οι γονείς του Beethoven είχαν πει ότι ήταν υπερβολικά χαζός για να γίνει συνθέτης μουσικής. Οι συνάδελφοι του Charles Darwin, του πασίγνωστου Δαρβίνου, τον αποκαλούσαν τρελό. Όταν τελειοποιούσε τη θεωρία της Εξέλιξης των Ειδών, έλεγαν ότι αυτά που κάνει δεν είναι παρά πειράματα ενός παλαβού. Ο Walt Disney απολύθηκε από την πρώτη του δουλειά, σε μια εφημερίδα, με την αιτιολογία ότι «στερείται φαντασίας». Ο Thomas Edison, που έλαβε μόνο δύο έτη τυπικής εκπαίδευσης, ήταν τελείως κωφός από το ένα του αυτί και βαρήκοος από το άλλο. Από την πρώτη του δουλειά ως παιδί που μοιράζει εφημερίδες, απολύθηκε. Αργότερα απολύθηκε και από τη δουλειά του ως τηλεγραφητής. Παρ’ όλα αυτά, έγινε ο μεγαλύτερος εφευρέτης στην ιστορία της Αμερικής.

9. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωφέλιμο από την αποτυχία. Όποτε προσπαθείς να κάνεις κάτι και δεν πετυχαίνει… δεν αποτυγχάνεις! Διότι έτσι εντοπίζεις τι είναι αυτό που δεν δουλεύει. Να διερωτάσαι πάντα: «τι έχω διδαχτεί από αυτό που δεν λειτουργεί;». «Μπορεί αυτό να εξηγήσει κάτι που ακόμα δεν άρχισα να εξηγώ;» «Τι ανακάλυψα πριν ακόμα αρχίσω να ανακαλύπτω;» Κάθε φορά που κάποιος σου λέει ότι «δεν έκανε ποτέ λάθος» να ξέρεις ότι μιλάς με κάποιον που δεν προσπάθησε ποτέ για τίποτα καινούριο.

10. Δεν βλέπεις τα πράγματα όπως είναι, τα βλέπεις όπως εσύ είσαι. Όλες ανεξαιρέτως οι καταστάσεις και οι εμπειρίες είναι ουδέτερες, δεν έχουν νόημα. Εσύ τους δίνεις νόημα, ανάλογα με τον τρόπο που τις ερμηνεύεις. Αν είσαι παπάς, βλέπεις μάλλον τη μαρτυρία του Θεού παντού. Αν είσαι άθεος βλέπεις παντού την απουσία του Θεού. Η ΙΒΜ κάποτε δήλωσε ότι κανείς στον κόσμο δεν επρόκειτο να έχει προσωπικό υπολογιστή και ότι δεν θα υπήρχε αγοραστικό ενδιαφέρον. Οι Bill Gates και Steve Jobs όμως, που και οι δύο εγκατέλειψαν τις σπουδές τους, είδαν την απουσία των ηλεκτρονικών υπολογιστών σαν μία τεράστια ευκαιρία. Κάποτε, ένας βοηθός του Thomas Edison τον προσέγγισε τη στιγμή που ήταν απασχολημένος με το νήμα ενός λαμπτήρα. Ο βοηθός τον ρώτησε γιατί δεν τα παρατά, αφού στο κάτω-κάτω, όπως του είπε, είχε ήδη αποτύχει 5,000 φορές. Ο Edison τον κοίταξε στα μάτια και του απάντησε πως δεν καταλάβαινε τι εννοούσε με τη λέξη αποτυχία, μιας και είχε ήδη επινοήσει 5,000 πράγματα που δεν λειτουργούσαν. Με δυο λόγια, δομούμε την πραγματικότητά μας βάσει του πώς επιλέγουμε να ερμηνεύσουμε τις εμπειρίες μας.

11. Να προσεγγίζεις το πρόβλημα με τους δικούς του όρους. Μην εμπιστεύεσαι την πρώτη σου προσέγγιση σε ένα πρόβλημα, αν είναι διαποτισμένη με τον συνήθη τρόπο που σκέπτεσαι. Πάντα να βλέπεις το πρόβλημα με πολλαπλές οπτικές. Να θυμάσαι πάντοτε ότι το ζητούμενο είναι η εύρεση μιας οπτικής που δεν βρήκε άλλος ως τώρα. Ψάξε για εναλλακτικές λύσεις. Γράψε την ουσία του προβλήματος με διάφορους τρόπους και με διαφορετικές λέξεις. Παίξε έναν άλλο ρόλο, για παράδειγμα, πως θα το έβλεπε κάποιος άλλος, πως θα το έβλεπε ο Jay Leno, ο Pablo Picasso ή ο George Patton. Ζωγράφισε μια εικόνα του προβλήματος, κάνε ένα μοντέλο, ένα καλούπι. Κάνε έναν περίπατο και ψάξε για πράγματα που μεταφορικά θα μπορούσαν να υποδυθούν τον ρόλο του προβλήματος και ρίξε γέφυρες ανάμεσα στα πράγματα αυτά και το πρόβλημα. Ζήτησε από φίλους και ξένους να σου πουν πώς αυτοί βλέπουν το πρόβλημα. Ρώτησε ένα παιδί. Πως θα μπορούσε ένα δεκάχρονο να το λύσει; Ρώτησε έναν γέροντα. Φαντάσου ότι εσύ  είσαι το πρόβλημα. Όταν αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, τα πράγματα που βλέπεις αλλάζουν.

12. Σκέψου αντισυμβατικά. Οι δημιουργικές ιδιοφυίες δεν σκέφτονται αναλυτικά και λογικά. Οι συμβατικοί, λογικοί, αναλυτικοί σκεπτικιστές αποκλείουν όλες τις πληροφορίες που δεν έχουν σχέση με το πρόβλημα. Επιδιώκουν μεθόδους που περιορίζουν τις δυνατότητες. Οι δημιουργικές ιδιοφυίες όμως, είναι σκεπτικιστές χωρίς περιορισμούς. Πράγμα που σημαίνει ότι ψάχνουν για μεθόδους που περιλαμβάνουν τα πάντα, ακόμη και πράγματα που μοιάζουν αντικρουόμενα και τελείως άσχετα. Η δημιουργία σχέσεων και δεσμών μεταξύ άσχετων και ανόμοιων θεμάτων είναι μια απόδειξη του πως τα μυαλά μπορούν και γεννούν ποικίλα πρότυπα σκέψης. Στη συνέχεια, τα νέα πρότυπα οδηγούν σε νέους δεσμούς, ικανούς να εστιάζουν στην πληροφορία με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικές δυνατότητες διάκρισης των επιμέρους χαρακτηριστικών αυτού στο οποίο εστίασαν. Να πως δημιουργούνται πρωτότυπες και αληθινά μυθιστορηματικές ιδέες. Ο Albert Einstein κάποτε έκανε την περίφημη παρατήρηση: Η φαντασία είναι πιο σπουδαία από τη γνώση. Και ενώ η γνώση περιορίζεται σε όσα γνωρίζουμε και κατανοούμε, η φαντασία αγκαλιάζει ολόκληρο τον κόσμο και μαζί, όλα αυτά που κάποτε θα γνωρίσουμε και θα κατανοήσουμε.

ανοιξιάτικες ιστορίες

preview / παραγγελία του βιβλίου

η σκατόφατσα ροκάρει ακόμα!

αυτοσχέδια σπιτάκια για ν' αντέξουν τ' αδέσποτα στην παγωνιά

Με τον χιονιά, τα αδέσποτα γατιά και σκυλιά δεν χρειάζονται μονάχα φαί και νερό. Τώρα κινδυνεύουν κυριολεκτικά να πεθάνουν απ’ το κρύο!

Εμείς λοιπόν που νοιαζόμαστε για τα ζώα των δρόμων, ας σώσουμε όσες ζωές μπορούμε, αφιερώνοντας λίγο χρόνο, με υλικά που υπάρχουν μάλλον σε κάθε σπίτι ή που βρίσκονται εύκολα με μια γρήγορη αναζήτηση.

Σχεδόν ανέξοδα, μόνο με την αγάπη και το μεράκι μας, κάποια χαρτόκουτα ή καλάθια, τυλιγμένα με λίγο νάυλον (καλύτερα ακόμα με φυσαλίδα για τα εύθραυστα, αν μας βρίσκεται), έστω και μεμβράνη απ’ αυτή που χρησιμοποιούμε για τα τρόφιμα ή σακούλες από το σούπερ μάρκετ, κομμάτια από παλιά χαλιά, κουβέρτες, φθαρμένα μάλλινα πουλόβερ… με λίγα λόγια οτιδήποτε ζεστό που μπορεί να προφυλάξει από το δριμύ ψύχος, τον αγέρα, τη βροχή, το χιόνι, την υγρασία, το κρύο που πριονίζει στους δρόμους το ξημέρωμα… μπορούν να γίνουν φωλίτσες για τα ζώα της γειτονιάς.

Αφού φτιάξουμε τις φωλιές, θα πρέπει να τις τοποθετήσουμε σε κατά το δυνατόν απάγκια σημεία. Ιδανικά, σε μέρη όπου δεν βρέχονται, π.χ. σε κάποιο υπόστεγο, πλυσταριό κτλ.  

Οποιοδήποτε ζώο, γνωστό ή άγνωστο, μόνιμος κάτοικος της περιοχής μας ή περαστικό, σε ένα τέτοιο κατάλυμα μπορεί στ’ αλήθεια να σωθεί! Κι αν προβλέψουμε να βάλουμε μέσα στα σπιτάκια που θα φτιάξουμε και λίγη ξηρή τροφή… οι πιθανότητες να επιζήσουν τα αδέσποτά μας πολλαπλασιάζονται!

Θα χρειαστεί μόνο να κάνουμε κάθε τόσο έναν μικρό επανέλεγχο. Γιατί πάντοτε εκεί πέρα έξω καραδοκούν «καλοθελητές», που μπορεί να πετάξουν ή να καταστρέψουν σκοπίμως τα σπιτάκια μας. Επιπλέον, ρίχνοντας μια ματιά μπορεί να διαπιστώσουμε πως κάτι χρειάζεται επισκευή ή και αντικατάσταση. Και βέβαια, θα πρέπει να φροντίζουμε να υπάρχει πάντοτε φαγητό μέσα στις μικρές μας «κιβωτούς».  

Είναι ίσως λίγο κούραση και μια έννοια παραπάνω, δεν είναι όμως πολύ σημαντική αυτή η προσπάθεια;; Κι αν έχουμε πιτσιρίκια στο σπίτι… αυτή θα είναι μια εξαιρετική αφορμή για δημιουργικό, βαθιά εκπαιδευτικό παιχνίδι.

Καλή χρονιά σε όλους, δίποδους και τετράποδους…

<3

πηγή: pet therapy

ακόμα και μια μαύρη σακούλα (κήπου, που είναι πιο ανθεκτικές απ' αυτές των σκουπιδιών ή δύο μαύρες σκουπιδιών μαζί), μπορούν να γίνουν "καλαθάκια" για τα πιο μικρόσωμα ζώα, με ελάχιστο κόπο, μόνο με λίγη εφημερίδα κομματιασμένη, αν δεν υπάρχει κάτι καλύτερο.

περισσότερες οδηγίες: Softening & Healing 

χριστουγενννιάτικος δείπνος

Vivek Vilasini - Last Supper

κάπου στην Πλάκα προ ημερών...

photo: Ageliki Gianopoulou

λουλούδι του δάσους

the element of surprise

pic: Visual Alchemy

θέλει μαγκιά η αλλαγή!

Ο Στιούαρτ Μιλ είχε, προ αμνημονεύτων, εντοπίσει στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία τρεις κινδύνους: την ενδεχόμενη ανικανότητα των εκλεγμένων, τη νομοθεσία που θεσπίζεται παγίως υπέρ της άρχουσας τάξης, και την πολιτική απαιδευσία της κοινής γνώμης.

Το ’πε όλο, νομίζω. Κι η μεγαλύτερη εκ των τριών, εννοείται πως είναι η απειλή που αφορά τη λεγόμενη «γενική βούληση», όπως την είχε βαφτίσει πριν τον Μιλ, ο Ρουσσώ,. Διότι το υπόβαθρό της τούτης, που σήμερα πια τη λέμε συνήθως «λαϊκή βούληση», η κοινή γνώμη δηλαδή, όσο κι αν σχηματίζεται υποσυνείδητα και κατά τρόπο λανθάνοντα, δεν παύει να αντλεί από τη νόηση.

Γι αυτό κι αφ’ ενός, είναι σχεδόν απίθανο να συγκροτείται τελείως καθαρή από εξαναγκασμούς κομματικούς, συνδικαλιστικούς, εν γένει ιδιοτελείς. Αφ’ ετέρου, καθορίζεται όχι μόνο από τα μικροαστικά συμφέροντα, αλλά επί της ουσίας, από την αντιληπτική και τη γενικότερη διανοητική ικανότητα του λαού.

Αμόρφωτος λαός σημαίνει αναπόφευκτα, άθλια πολιτική ηγεσία. Διότι η πολιτική ακολουθεί κανόνες παρόμοιους μ’ αυτούς της αγοράς. Η καταναλωτική απαίτηση δεν είναι που ορίζει το προϊόν;

Και στην αγορά της πολιτικής, προϊόν είναι, ας πούμε, οι πολιτικοί και πελάτες (αναφορικά με τις κάλπες, τουλάχιστον) οι ψηφοφόροι. Τι λόγος υπάρχει λοιπόν ν’ αναβαθμιστεί το προϊόν όσο καταναλώνεται ευρέως, εξασφαλίζοντας τα πολυπόθητα κέρδη;

Ο εγγράμματος πλην αμόρφωτος ελληνικός λαός, που πριν δύο δεκαετίες κατέκλυζε κατά εκατομμύρια την πλατεία Συντάγματος, αποθεώνοντας το εκάστοτε πρόσωπο λάτρευε, εναλλάξ της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, τι απέγινε;

Μορφώθηκε μήπως; Τι; Επειδή πλέον αποφοιτά από ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα κι όχι όπως παλιά, απ’ τα γυμνάσια; Ή μήπως απέκτησε στο πέρασμα του χρόνου πολιτική συνείδηση;

Και τότε, μία κάθε φορά ανάξια αξιωματική αντιπολίτευση δεν επευφημούσαμε; Και τότε σε προφανέστατα ψευδείς υποσχέσεις δεν εναποθέταμε τις ελπίδες μας για τη σωτηρία του τόπου; Άλλαξε κάτι που εμένα μου διαφεύγει; Θα μπορούσε να έχει αλλάξει. Δόξα τω Θεώ, μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή. Έχει όμως αλλάξει;

θηλυκή δύναμη

photo: Giorgos Vitsaropoulos

σκι σε χαραμάδα...

do it anyway, love is a risk.

Νίκη!!!

Νίκος Ρωμανός... άξιος!!!

Ο Νίκος Ρωμανός στο δωμάτιο-κελί όπου κρατείται τις τελευταίες μέρες στο νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς

Ο Νίκος Ρωμανός μέσα απ' τη φυλακή, με τη βοήθεια των συντρόφων του, των αλληλέγγυων εντός κι εκτός μάντρας, και με την ηθική στήριξη των απανταχού σκεπτόμενων, σήμερα κατάφερε ενάντια στις προβλέψεις και νίκησε το Σύστημα!!!

Μετά από έναν μήνα απεργία πείνας και έχοντας ήδη ξεκινήσει και απεργία δίψας, ο νεαρός φυλακισμένος είναι εξαντλημένος αλλά περήφανος, αφού εξασφάλισε όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για όλους ανεξαιρέτως τους φοιτητές κρατούμενους το δικαίωμα σε εκπαιδευτικές άδειες. 

Αυτό το μικροσκοπικό αλλά ανεκτίμητο κομματάκι Ελευθερίας, που αφορά εξίσου τον κόσμο της Φυλακής με ολόκληρο τον κόσμο του Αγώνα, το χρωστάμε στον Νικόλα! 

Άξιος λοιπόν!

 

Donate Hair - Donate Love

«Donate Hair - Donate Love» είναι το σύνθημα της εκστρατείας που ξεκίνησε η 24χρονη Μελίνα Κωνσταντινίδου, σπουδάστρια μαγειρικής στη Θεσσαλονίκη, απευθυνόμενη σε γυναίκες και άντρες με μακριά μαλλιά.

Όποια ή όποιος λοιπόν σκέφτεται να κουρευτεί και απ’ το κόψιμο των μαλλιών του αναμένονται να προκύψουν 20 εκατοστά τριχών, μπορεί να τις δωρίσει για να γίνουν περούκες που θα δοθούν δωρεάν σε παιδιά με αλωπεκία ή σε παιδιά με καρκίνο, τα οποία έχουν χάσει τα μαλλιά τους εξαιτίας χημειοθεραπειών.

Μια εξαιρετική ιδέα αλληλεγγύης, ιδανική για κάθε ευαίσθητη, μακρυμαλλούσσα ψυχή!

Όλες οι αναγκαίες πληροφορίες για την όμορφη προσπάθεια, υπάρχουν στο σχετικό άρθρο της Έλενας Μπούλια στο mama 365

 

δάσκαλος, ο ορισμός!

 

 

Ο Νίκος ήταν μαθητής μου στο Γυμνάσιο Λύκειο που λειτουργεί εντός του Ειδικού Καταστήματος Κράτησης Νέων Αυλώνα. Όλοι παρακολουθούμε και μετράμε με αγωνία τις ημέρες απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού, με αίτημα την φοίτησή του στην ανώτατη σχολή στην οποία εισήχθη.

 

Η επιτυχία του όμως δεν έχει ολοκληρωθεί, αφού μέχρι σήμερα δεν του έχει δοθεί η απαιτούμενη άδεια, προκειμένου να παρακολουθεί μαζί με τους συμφοιτητές του τα μαθήματα της σχολής του.

 

Επειδή η παιδεία προσφέρεται στους ναούς της, τα σχολεία.

 

Επειδή η εκπαίδευση στις φυλακές έχει ανάγκη από δημιουργικά κίνητρα, για να λειτουργήσει ως παράδειγμα στους επόμενους μαθητές.

 

Επειδή είναι υγεία για μια κοινωνία, να διαθέτει νέους οι οποίοι αγωνίζονται.

 

Επειδή η παιδεία είναι αναφαίρετο δικαίωμα, γιατί αποδεδειγμένα βοηθά στην ανάπτυξη και την ολοκλήρωση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του ανθρώπου.

 

Και επειδή ο Νίκος Ρωμανός, διεκδικεί με κίνδυνο της ζωής του τα παραπάνω δικαιώματα,

 

απευθύνω ανοιχτή πρόταση-έκκληση, αποκλειστικά ως δάσκαλος, για να του δοθεί η δυνατότητα με τη  φυσική παρουσία του, να παρακολουθεί τα μαθήματα και τα εργαστήρια, με την συνοδεία μου.

 

Ας αφήσουμε την ιδιαίτερη σχέση  του δάσκαλου με τον μαθητή του να λύσει το πρόβλημα.

 

Ας επιτρέψουμε την εμπιστοσύνη του δάσκαλου προς τον μαθητή του και την εμπιστοσύνη του μαθητή προς τον δάσκαλό του, να εγγυηθούν την επιστροφή του Νίκου Ρωμανού στη Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού.

 

Μετά από είκοσι (20) χρόνια στην εκπαίδευση νέων στη φυλακή, μπορώ να εγγυηθώ μια ''επιστροφή''.

 

Είναι μια λύση εφικτή, γιατί και στο παρελθόν έχω συνοδεύσει επιτυχώς μαθητή μου, με ποινή μεγαλύτερη από αυτή του Νίκου. Είναι μια λύση χωρίς νικητές και ηττημένους. Είναι μια λύση από την οποία όλοι μας έχουμε να μάθουμε πολλά.

 

Πέτρος Δαμιανός,

διευθυντής του Γυμνασίου-Λυκείου

του Ειδικού Καταστήματος Κράτησης Νέων Αυλώνα



anti

 

       Πιο σιχαμένο πράμα απ' τον Νόμο, νομίζω δεν υπάρχει! Όσο αναπόφευκτος κι αν είναι, είναι και  άλλο τόσο ρυπαρός! Διότι είναι συνώνυμος της υποκρισίας! Κι όποιος πει όχι, λέω πως ψεύδεται ασύστολα, ή έστω δε σκαμπάζει τι σημαίνει Νόμος.
       Μιλώντας συγκεκριμένα για τον πρωταγωνιστή των ημερών, τον μικρό Νικόλα, τον "τρομομπόμπιρα που μας έχει ζαλίσει γιατί δεν τρώει το φαί του", να τι αναφέρει το σχέδιο του νέου σωφρονιστικού κώδικα που, αντί να πάω να κοιμηθώ σαν άνθρωπος, εγώ μόλις κατέβασα απ' το ράφι, στις πέντε το ξημέρωμα.
       Είναι υπογεγραμμένο αυτό το σχέδιο από την Αθανασία Συκιώτου. Η έκδοση είναι περσινή, της Νομικής Βιβλιοθήκης. Και το όλο σχέδιο, υποτίθεται πως αποσκοπεί στην "εξορθολογοποίηση του σωφρονιστικού μας συστήματος".
       Ενώ λοιπόν δικαιούται το αγόρι εκπαιδευτικών αδειών βάσει του άρθρου 58 (βλ. σελ. 149), μία εκ των προϋποθέσεων για τη χορήγησή τους ορίζεται από το άρθρο 55 (βλ. σελ. 147). Αυτή, συνοψίζεται στη φράση: "Εκτιμάται ότι δεν υπάρχει κίνδυνος τελέσεως, κατά τη διάρκεια της άδειας, νέων εγκλημάτων".
       Από ποιον εκτιμάται; Ιδού ένα καλό ερώτημα. Απαντιέται φυσικά κι αυτό στο εν λόγω εγχειρίδιο. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 70 (βλ. σελ. 159), που αφορά τα πειθαρχικά όργανα. Ποιοι λοιπόν συνιστούν τα περίφημα πειθαρχικά όργανα; Πρόκειται για τριανδρία. Είναι ο αρμόδιος δικαστής, ο οποίος και προεδρεύει του πειθαρχικού συμβουλίου, ο διευθυντής της φυλακής και ο παλαιότερος κοινωνικός λειτουργός της φυλακής όπου κρατείται ο αιτών.
       Αυτοί, δεσμώτες εξίσου και οι τρεις του ανελέητου Συστήματος, έχουνε κάθε λόγο να θέλουν να κοιμούνται ήσυχοι πως θα έχουν και την επαύριο τη δουλειά τους, αφ' ότου δηλαδή ο πιτσιρικάς -του οποίου την εκπαιδευτική άδεια καλούνται επίμονα πλέον από μια μερίδα πολιτών να υπογράψουν- την κάνει μ' ελαφρά πηδηματάκια και ξεφτιλίσει κι αυτός, με τον δικό του τρόπο, ολόκληρο το ξεφτιλισμένο σωφρονιστικό σύστημα. Οπότε... εκπαιδευτική άδεια γιοκ!
       Προφανέστατα, δεν είναι το καρδιοχτύπι τριών μοναχά τεχνοκρατών που έφερε τα πράγματα στα άκρα. Είπα ήδη, είναι υπόλογοι κι οι τρείς, με ό,τι αυτό σημαίνει. Και θα μου πεις τώρα εσύ: "ναι μαντάμ, αλλά δεν ακούγεται κομμάτι λογικό άμα ένας είναι επίφοβος, να μην τον αφήνουνε να κάνει βόλτες δεξιά-αριστερά;". Πολύ λογικό! Θα ήταν, πράγματι. Αν κι όλα τα υπόλοιπα ήτανε λογικά. Έλα όμως που δεν είναι!
       Γιατί λοιπόν ένα παράλογο ηχεί ξάφνου παράλογο μέσα στην κοινωνία του άκρατου παραλογισμού; Οι σκεπτόμενοι, όλοι σχεδόν απ' όσο ξέρω, συγκλίνουν στο ότι ζούμε ζωές ξέχειλες από παραλογισμό. Μόνο οι ηλίθιοι κι οι μπουκωμένοι πλούτο διακρίνουν λογική γύρω τους κι αρμονία. Το τι απ' όσα συμβαίνουν μέσα τους είναι λογικό και τι όχι, απλώς το προσπερνώ, για να μην ευθυμήσω νυχτιάτικα και χάσω έτσι τον ειρμό μου.
       Όσο για τον κόσμο της φυλακής, αυτός νοηματοδοτείται, διαιωνίζεται και λειτουργεί στις γνωστές συνθήκες απανθρωπίας, επειδή έτσι προστάζει ο έξω κόσμος. Ο κατ' ευφημισμόν λεγόμενος "φυσιολογικός". Η φυλακή, όπως γνωρίζουν ακόμα και τα μικρά παιδάκια, δεν είναι αυτόνομη δομή. Δε φύτρωσε από το πουθενά. Είναι σπόρος κακός που η κοινωνία έσπειρε και καλλιεργεί συστημικά και συστηματικά. Γιατί αυτό συμφέρει. Απλά.
       Η μάντρα της φυλακής είναι το όριο που χωρίζει τους δηλωμένους ως ηθικούς απ' τους ανήθικους. Υποτίθεται. Γιατί ηθική, αποδεδειγμένα, είναι μονάχα ό,τι συμφέρει κάθε φορά τον φερόμενο ως ηθικό. Της όποιας ηθικής τυγχάνει να εκπροσωπεί. Του όποιου συμφέροντος, μ' άλλα λόγια.
       Δεν είναι κάτι περισσότερο απ' αυτό η ηθική, που τόσο εμετικά υμνείται απ' όσους συστήνονται ως ηθικά στοιχεία. Εν ολίγοις, η ηθική είναι -κατά τη γνώμη μου πάντα- μια υποκρισία και τίποτε άλλο. Ένα ευτελές τέχνασμα, στο οποίο θεμελιώνεται η εικονική πραγματικότητα που λέγεται κοινωνική ευταξία.
       Και που άλλοι το αντιλαμβάνονται ως τη φωνή του Θεού, άλλοι ως τους απαρέγκλιτους κανόνες της νομιμότητας, άλλοι ως τις ανυπέρβλητες διδαχές που δέχθηκαν στην πρώιμη νιότη τους υπό μορφή πλύσης εγκεφάλου είτε από γονείς είτε από δασκάλους κι άλλοι, ως την ήδη από καιρό συμπαγή μες στο μυαλό τους ιδεολογία (πόθεν; δεν ενθυμούνται, πως άρα ν' αναρωτηθούν;), ή ακόμα χειρότερα, ως αγαθότητα. Άλλο ψεύδος τούτο!
       Απ' το οποίο βεβαίως προέρχεται και το περιβόητο "οι Κακοί είναι στη φυλακή". Αυτό στην προέκτασή του, σημαίνει πως εκτός φυλακής είμαστε οι Καλοί. Και ως Καλοί, προστατευόμαστε απ' τον Νόμο. Μια τέτοια σκέψη όμως, μπέσα τώρα, τι είναι αν όχι αφελής;
       Οπότε, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν πως η ηθική είναι προϊόν ευφυΐας, αφού διαφυλάττει τα συμφέροντα των ηθικών (ο Θεός να τους κάνει, μιας και η ηθική είναι τελείως αυθαίρετη έννοια), πόσο παράλογο μοιάζει το επιχείρημα, κατόπιν του προηγούμενου συλλογισμού, πως η ηθική είναι συνώνυμη της ανθρώπινης βλακείας;
       Κι αν ήτανε μονάχα πρόβλημα βλακείας η όλη μπούρδα περί ηθικής, τα πράγματα δε θα 'τανε και τόσο τραγικά, ίσως και να βρισκότανε μια λύση. Δεν είναι όμως μόνο ζήτημα βλακείας. Είναι, σε μεγάλο βαθμό ζήτημα φόβου. Φόβου για όσα οι πολλοί δεν είναι σε θέση να επιτύχουν, αφού δεν έχουνε τα κότσια, ανάμεικτου με τον μέγα φόβο της απώλειας των όποιων κεκτημένων.
       Κεκτημένων σε πρακτικό επίπεδο, εννοείται. Διότι, δεν διακυβεύονται στους φόβους οι μεγάλες ιδέες. Αυτές, η Ιστορία έχει κατ' επανάληψη αποδείξει, πως γίνονται πράξεις μόνο όταν οι φόβοι παραμερίζονται. Κατά τα λοιπά, οι φόβοι τις μεγάλες ιδέες τις υπονομεύουν. Τα μόνα που εξυπηρετούν οι φόβοι είναι τα μικροσυμφέροντα του καθενός ξεχωριστά, κι όλων μαζί ως κοινωνία.
       Αυτά είναι που, φαινομενικά τουλάχιστον, θεμελιώνονται απ΄ τον Νόμο: τα μικροσυμφέροντα. Ή τα μεγαλύτερα συμφέροντα. Οι επιδιώξεις του κάθε αξιοθρήνητου, του κάθε κακομοίρη, του κάθε μεροκαματιάρη φουκαρά. Αλλά κι οι επιδιώξεις του κάθε κονομημένου, λιγότερο, πιο πολύ, ή πάρα πολύ. Αλλά και πράγματα ομοίως ποταπά. Η ησυχία του κάθε νοικοκύρη, ας πούμε, που ξέρει μόνο να "κοιτάει τη δουλειά του", όπως πέτυχαν να του καρφώσουν στο μυαλό πως είναι το σωστό.
       Και κάπου εδώ, ξαναγυρνάω στην αρχή της σκέψης μου. Στον μόνο χαρακτηρισμό δηλαδή, που κατά την άποψή μου, αρμόζει στον Νόμο. Άλλωστε, απ 'όπου κι αν το πιάσω το ζήτημα, όσο κι αν το 'χω παιδέψει στο κεφάλι μου τα τελευταία χρόνια, πάντα στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγω.
       Πως ή εμένα η κρίση μου δε λειτουργεί διόλου σωστά, ή ο Νόμος είναι ό,τι πιο βρωμερό επινοήθηκε ποτέ. Αναγκαίος, προφανέστατα. Όπως ο υπόνομος στην πόλη. Το ίδιο όμως ελεεινός. Θα έλεγα, ίσως και λίγο παραπάνω.

 

υπογράφουμε για μια ανάσα Ελευθερίας...

 

όποιος το νιώθει, μπορεί πολύ εύκολα να υπογράψει εδώ:

AVAAZ.org ΨΗΦΙΣΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ για Νίκο Ρωμανό

πετάει η μάγισσα;

© Iiu Susiraja

βία

πηγή: ΑΝΤΙ-ΥΛΗ blog

άλλο το νόμιμο κι άλλο το δίκαιο!

Παρότι δεν συνηθίζω να αναδημοσιεύω άρθρα τρίτων, εκτάκτως σήμερα, λόγω της επικαιρότητας, παραθέτω αυτούσιο, το ακόλουθο κείμενο που υπογράφει ο Αυγουστίνος Ζενάκος και που δημοσιεύτηκε λίγο νωρίτερα στο UNFOLLOW.

Και διευκρινίζω πως δεν πρεσβεύω την Αριστερά, ούτε σχετίζομαι με τον αναρχικό χώρο, ούτε βεβαίως πιστεύω πως ο Τσίπρας είναι ικανός να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο. Το δίκαιο όμως είναι δίκαιο. Κι όποτε άνθρωποι αδικούνται, ιδίως όταν αδικούνται από τον Νόμο, τα επιμέρους πολιτικά φρονήματα, είναι ήσσονος σημασίας.

Η πολιτεία χρωστάει στον Νίκο Ρωμανό.

Δεν χρωστάει ο Νίκος Ρωμανός στην πολιτεία.

Όπως είναι γνωστό, ο Νίκος Ρωμανός βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 10 Νοεμβρίου. Του συμπαραστέκεται ο Γιάννης Μιχαηλίδης, κι αυτός καταδικασμένος για τη ληστεία στο Βελβεντό. Ο Ηρακλής Κωστάρης διέκοψε χθες τη δική του απεργία πείνας, για λόγους που εκθέτει σε ανακοίνωσή του. Όλα δείχνουν πως ο Ν. Ρωμανός δεν έχει σκοπό να διακόψει τη δική του απεργία, ενώ σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η κατάσταση της υγείας του είναι πολύ άσχημη…

Έχουν υπάρξει διάφορες προσπάθειες νομικής αιτιολόγησης του γιατί το αίτημα του Ν. Ρωμανού να του επιτραπεί να παρακολουθήσει τη σχολή του πρέπει να γίνει δεκτό. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, το ζήτημα δεν είναι αυτό. Δεν είναι το ζήτημα διότι δεν πιστεύω ότι η στάση της πολιτείας και του δικαστικού σώματος απέναντι στον Ν. Ρωμανό οφείλεται σε κάποιου είδους κενό νομικής κατανόησης του αιτήματός του. Αλήθεια, το πιστεύει κανένας;

Προφανώς και η νομική αιτιολόγηση πρέπει να υπάρξει. Ακόμη περισσότερο, πρέπει να υπάρξει μια νέα κυβέρνηση που θα καταργήσει μεμιάς όλες τις νομοθεσίες που καταστρατηγούν τη δημοκρατία, από τον «τρομονόμο» ως τις φυλακές «Γ” τύπου». Αλλά το πρώτιστο επιχείρημα πρέπει να είναι πολιτικό και να συναρτάται με το πνεύμα της δικαιοσύνης όπως πρέπει να κατοικεί στην καρδιά της δημοκρατίας, μιας δημοκρατίας που διαρκώς μετράει πρώτα και κυρίως τις δικές της ευθύνες και αποτυχίες, μιας δημοκρατίας που αναστοχάζεται συνεχώς τα όριά της, τους αποκλεισμούς της και τους μονοδρόμους της, μιας δημοκρατίας διευρυνόμενης και ζωντανής.

Δεν πιστεύω λοιπόν ότι η πολιτεία θα έπρεπε να ικανοποιήσει το αίτημα του Ν. Ρωμανού επειδή αυτό είναι το νόμιμο. Αλλά επειδή αυτό είναι το δίκαιο.

Επιπρόσθετα, όμως, μ’ όλο που ούτε αναρχικός είμαι ούτε βλέπω έστω με συμπάθεια τις αναρχικές ιδέες κι ακόμη λιγότερο τον «ένοπλο αγώνα» σε τούτη τη συγκυρία, θα πω αυτό που ακόμη και στην Αριστερά, δυστυχώς, ελάχιστοι λένε: Η πολιτεία χρωστάει στον Νίκο Ρωμανό. Δεν χρωστάει ο Νίκος Ρωμανός στην πολιτεία.

Ένας νέος άνθρωπος, ένα παιδί τότε, που είδε τον καλύτερό του φίλο, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, να πεθαίνει στα χέρια του, δολοφονημένος εν ψυχρώ από αστυνομικό, δεν είναι ούτε απρόσμενο ούτε παράξενο να αντιδράσει με τον τρόπο που αντέδρασε ο Ν. Ρωμανός. Πόσο μάλλον που έχουμε εικόνα, από την σύντομη παρουσία του στη δίκη Κορκονέα-Σαραλιώτη, για το βαθύ του τραύμα, το οποίο τον οδήγησε να διακόψει την ως τότε ζωή του. Έχει απόλυτο δίκιο ο πατέρας του Α. Γρηγορόπουλου που είχε δηλώσει πως ο Ν. Ρωμανός ήταν το δεύτερο θύμα των Κορκονέα και Σαραλιώτη. Κι όταν έπεσε στα χέρια του νόμου, τι έκαναν οι εκπρόσωποι του νόμου, οι συνάδελφοι του δολοφόνου του καλύτερού του φίλου; Τον βασάνισαν.

Μια ζωντανή δημοκρατία θα τα τοποθετούσε όλα αυτά στο κέντρο της αντιμετώπισής της, όχι στο περιθώριο. Θα προσέφερε στον Ν. Ρωμανό βοήθεια για να σκεφτεί πως η δίκαιη οργή του δεν οδηγεί με μια λιγότερο ή περισσότερο περίπλοκη συνεπαγωγή στα όπλα και στη ληστεία· πως υπάρχουν λόγοι που αυτό είναι λάθος πέρα από την ψευδεπίγραφη «νομιμότητα» τούτου του κράτους· πως οι λόγοι που αυτό είναι λάθος κατοικούν ακριβώς στις έννοιες της ελευθερίας και της χειραφέτησης που τον εμπνέουν. Αλλά μια ζωντανή δημοκρατία δεν θα τιμωρούσε ούτε με μια μέρα φυλακή τον Ν. Ρωμανό. Ούτε με μια ώρα.

Αντιθέτως, θα επέβαλε τη μεγαλύτερη δυνατή ποινή στους βασανιστές του. Και στους ηθικούς αυτουργούς των βασανισμών, την αστυνομική ηγεσία και τον υπουργό Ν. Δένδια, που συγκάλυψαν για μια ακόμη φορά τα γεγονότα. Ναι, σε μια χώρα όπου η αστυνομία σκοτώνει παιδιά, σε μια χώρα όπου η αστυνομία βασανίζει, όποιος πιστεύει ότι το θέμα που πρέπει πρωτίστως να συζητήσουμε είναι η βία που άσκησε ο Ρωμανός είναι είτε χαλασμένος είτε συνειδητός εχθρός της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Το είχαμε υποστηρίξει αυτό μαχητικά τον καιρό εκείνων των γεγονότων, όταν πολλοί μας έψεξαν για το εξώφυλλό μας, κι εξακολουθούμε να το υποστηρίζουμε.

Κι αν νομίζει κανείς ότι όλα αυτά που υποστηρίζω περιορίζονται μόνο στον Ν. Ρωμανό, κάνει λάθος. Μπορεί η περίπτωσή του να διευκολύνει, επειδή τη διακρίνει αφενός το έντονο υπόβαθρο της σχέσης με τον Α. Γρηγορόπουλο, αφετέρου η αντιδιαστολή της άρνησης των ληστών του Βελβεντού να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους με τον βασανισμό τους από την αστυνομία· αλλά πρόκειται απλώς για διευκόλυνση.

Όλη η υπόθεση με τη «νέα τρομοκρατία» και τους «Πυρήνες της Φωτιάς», αυτό το σκοτεινό και βρωμερό παιχνίδι της κυβέρνησης, των υπηρεσιών, της αστυνομίας και των δικαστικών με την χειραγώγηση της κοινής γνώμης και της δικαιοσύνης, αποτελεί κόλαφο για τη δημοκρατία.

Αντιδημοκρατικοί νόμοι, δίκες φρονημάτων, απουσία στοιχείων, αποτυπώματα που ξεφυτρώνουν από δω κι από κει, αναξιόπιστοι αντιτρομοκρατικάριοι, βασανισμοί, εξοντωτικές ποινές, διαστροφή της διαδικασίας, δίκες παρωδία. Από τη μία η ολοκληρωτική χάλκευση του πραγματικού μεγέθους της απειλής για την κοινωνία, από την άλλη η ολοκληρωτική τύφλωση ως προς τις ευθύνες της πολιτείας για το γεγονός ότι όχι μόνο αυτή η οργή είναι γέννημα των δικών της εγκλημάτων αλλά και ότι αυτή η δράση αναπτύσσεται σε συνομιλία με την καταστολή της, με θρυαλλίδα τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου και τον Δεκέμβρη του 2008: η ελληνική πολιτεία έχει κατασκευάσει τη «νέα τρομοκρατία» από κάθε άποψη.

Κι αν εδώ δεν είναι τόσο εύκολο να πει κανείς τι θα έπρεπε να γίνει σε τελική ανάλυση με τους κατηγορούμενους όσο είναι στην περίπτωση του Ν. Ρωμανού, το βέβαιο είναι ότι δεν θα έπρεπε να γίνεται αυτό που γίνεται. Τις παρακολουθούμε λοιπόν στενά αυτές τις δίκες και θα φροντίσουμε να καταγραφούν ως η προσβολή στη δημοκρατία που είναι. Διότι, όχι, δεν αληθεύει ότι η δημοκρατία απλώς υψώνει ένα όριο στη βία που στρέφεται εναντίον της αλλά αντιθέτως η αλήθεια είναι ότι οφείλει στην ίδια την οικοδόμηση αυτού του ορίου να εντάσσει διαρκώς τη δική της ευθύνη, το δικό της έλλειμμα και τον αναστοχασμό της πάνω στη δική της καταστατική ή και συγκυριακή βία.

Τέλος, ελπίζω ότι δεν υπάρχουν αυτοί, είτε στους παρακρατικούς θύλακες είτε στις τάξεις των φωτισμένων σαμαρικών μυαλών, οι οποίοι τρίβουν τα χέρια τους διότι πιστεύουν πως εδώ θα βρουν την εστία ανάφλεξης που δεν τους χάρισαν οι διαδηλωτές το τριήμερο της 17ης Νοεμβρίου. Ελπίζω ότι το σενάριο πρόκλησης αναταραχής που εξύφαιναν ορισμένοι το τελευταίο διάστημα δεν ήρθε να συναντήσει αναπάντεχα το αίτημά τους να πάρουν τη ρεβάνς για τον Δεκέμβρη του 2008, γεννώντας τη συνθήκη εκείνη που διαμιάς περισώζει τη χρεωκοπημένη κυβέρνηση και εμβληματοποιεί το δόγμα της αυταρχικής «νομιμότητας» της Ελλάδας της κρίσης. Ελπίζω ότι δεν είδαν κάποιοι ως θεόσταλτο δώρο για τα σχέδιά τους την πιθανότητα αυτός ο νέος άνθρωπος να πεθάνει διεκδικώντας την ίδια του την ανθρωπιά.

altra cosa

«Τρέλα, θα έλεγα πιο σωστά, είναι να “έχεις” υπερηφάνως αυτό ακριβώς που “δεν έχεις”. Το ίδιο, παρεμπιπτόντως, είναι κι η αγάπη, μα δεν πρόκειται να τυραννήσω περισσότερο τον αναγνώστη.»

Μάριος Μαρκίδης 

Έμμονες Ιδέες

εκδ. ύψιλον, 1990

σελ. 94

εν αρχή ην ο φόβος!

Πολλά απ’ τα παράδοξα που συμβαίνουν σε τούτη τη χώρα, εξηγούνται πολύ εύκολα. Η έννοια της Δημοκρατίας, για παράδειγμα, συνοψίζεται στο κοινοβούλιο των ημερών μας στο απλοϊκό: «όποιος εκφράσει οποιαδήποτε διαφωνία με την επίσημη γραμμή του κόμματος, διαγράφεται πάραυτα!».

Η λογική του κοπαδιού είναι πανταχού παρούσα. Κι είναι όλα άσπρα ή μαύρα. Μ’ άλλα λόγια, αυτό που επικρατεί είναι ο φόβος. Μυρίζεις τον φόβο από μακριά, τον μυρίζεις σε κάθε τι που γίνεται, λέγεται ή γράφεται. Με τον εθνικό διχασμό να κρατεί καλά, είμαστε όλοι χωρισμένοι σε αριστερούς και δεξιούς (έως ακροδεξιούς).

Αυτό είναι λοιπόν και το κριτήριο. Μη τυχόν και γράψω ή πω κάτι που κοντράρει τους «δικούς» μου. Κι ακόμα χειρότερα, μην πω οτιδήποτε που ίσως εγείρει αμφιβολίες για το που ανήκω πολιτικά. Ό,τι π.χ. κι αν κάνουν οι της Αριστεράς, αν είμαι αριστερός, είναι αυτομάτως καλό και δίκαιο. Και τούμπα, αν είμαι δεξιός (ή φασιστόμουτρο), ό,τι κάνει η κυβέρνηση κι οι φίλοι της, είναι θεάρεστο.

Μόνο που δεν πάει έτσι! Αυτές στην πραγματικότητα είναι λύσεις κατάλληλες για πολίτες ανήμπορους στο μυαλό. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ειδικά, τη νιώθεις πανεύκολα την ανημποριά που πλανάται.

Ανημποριά να ανεχτώ μια άποψη διαφορετική απ’ τη δική μου. Ανημποριά να μιλήσω πολιτισμένα μ’ ανθρώπους άγνωστους. Ανημποριά να εκφράσω μία θέση που ενδεχομένως να σχολιαστεί αρνητικά απ’ όσους με στηρίζουν στην πραγματική ζωή. Ανημποριά ακόμα και να γίνω λίγο πιο γενναιόδωρη με τα likes που πατώ.

Μονάχα μίζερες, μικροπρεπείς, μικροαστικές στρατηγικές διακρίνει κανείς, αν παρατηρήσει έστω κι ελάχιστα αυτά που διαδραματίζονται στη δημόσια σφαίρα του εγχώριου web. Στρατηγικές της ευτέλειας δηλαδή, βαφτισμένες ως «συμπεριφορές σοβαρών και ώριμων». Ή αλλιώς, σαφείς προσωπικές τοποθετήσεις, πλήρως συμμορφωμένες με τις γενικές αρχές του ενός ή του άλλου εκ των δύο χονδροειδών πολιτικών κύκλων.

Κάπως έτσι, το ωφέλιμο απ’ τη μπαρούφα, ορίζεται εν τέλει όχι από μένα, αλλά έξω από μένα. Εγώ έχω απλώς να διαλέξω τίνος τις μπαρούφες με συμφέρει να πρεσβεύω. Ασφαλής λύση, ε; Πολιτική δράση με τίτλο «αβάδιστα», ή μάλλον «αμάσητα».Τι εγκρίνω και τι όχι… κάτσε μισό λεπτό να δω τι λένε οι άλλοι. Και προς Θεού, μην τους θυμώσω. Μιλώ, αν μη τι άλλο, για να γίνομαι αρεστή.

well... what brings you to Ohio?

μικρές διορθωτικές σε στυλ Αμελί...

what is the importance of heritage, Greg?

στάσου, μόρια!