ήταν ένα μικρό καράβι...

προσοχή!!!

το video που ακολουθεί 

δεν είναι κατάλληλο για "εύθραυστους" θεατές

απλώς υπέροχη!

Inger Marie Gundersen

μία αισθαντική φωνή από τη Νορβηγία

elegance

μία φωτεινή, γαλακτώδης ακουαμαρίνα

με χρυσό δέσιμο

πιασμένη σ’ έναν ασημένιο κύκλο

και περασμένη στο οστεώδες δάχτυλο μιας ηλικιωμένης

just do it!

α ρε Τάκη, ζημιάρη!

ποτέ ξανά!

δεν τους "πάω" αυτούς τους δύο... πω πω πω πω!
αλλά, τι να γίνει;
είναι η περίσταση τέτοια, βλέπεις...

άντε, πήραμε πάλι το προβάδισμα!

τα όμορφα κορίτσια μας,

με την καθοδήγηση του άξιου προπονητή, Γιώργου Μορφέση

πέτυχαν το ακατόρθωτο:

είναι η πρώτη φορά που μία ομάδα κατακτάει ταυτόχρονα

ολυμπιακό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο μετάλλιο!

η ελληνική ομάδα πόλο μόλις επέστρεψε από την Κίνα

όπου στέφθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια!

 

Άλκηστις Αβραμίδου

Σταυρούλα Αντωνάκου

Αλεξάνδρα Ασημάκη

Αγγελική Γερόλυμου

Ελένη Γούλα

Ελένη Κούβδου

Γιούλη Λαρά

Κική Λιόση

Φιλιώ Μανωλιουδάκη

Άντυ Μελιδώνη

Αντιγόνη Ρουμπέση

Χριστίνα Τσουκαλά

Ηλέκτρα Ψούνη

εύγε κόρες!!!

μας κάνατε περήφανους!!!

ευνούχοι

«Δεν είναι όλοι σε θέσιν να δεχθούν τον λόγον αυτόν, αλλ΄ εκείνοι εις τους οποίους έχει δοθεί η χάρις. Διότι υπάρχουν ευνούχοι, οι οποίοι από την κοιλιά της μητέρας τους εγεννήθηκαν έτσι. Και υπάρχουν ευνούχοι, οι οποίοι έγιναν ευνούχοι από τους ανθρώπους, και υπάρχουν ευνούχοι, οι οποίοι μόνοι τους έγιναν ευνούχοι δια την βασιλεία των ουρανών. Όποιος μπορεί να το δεχθή ας το δεχθή» (κατά Ματθαίον 19. 11-12) 

και τη φωτογραφία αλλά και το απόσπασμα που μόλις διαβάσατε 

τα βρήκα στο πολύ ενδιαφέρον blog 

alphaomega

ευχαριστώ πολύ τον συνάδελφο Nikolao F για το δάνειο

τώρα βέβαια, εγώ άλλο ήθελα να πω

δηλαδή, ξεκίνησα να γράφω εξ' αιτίας ενός στειρωμένου σκύλου

δεν πειράζει όμως,

ο Ματθαίος πρόλαβε κι έγραψε το "ζουμί"

καλύτερα έτσι!

:-) 

δωωωωωώσσσεε!!!!!!

αν ούτε εσείς τους ξέρατε ως τώρα,

(κι εγώ χάρις στον αναγνώστη vomoloxius τους έψαξα, επειδή μου ζήτησε ν’ αναφερθώ σ ’αυτούς)

να πω πως τα παλικάρια λέγονται «blues wire»

κι είναι δικά μας παιδιά

κατάδικά μας!

τα χρόνια πέρασαν,

τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν,

σχεδόν γέρασαν,

αλλά δε σταμάτησαν ποτέ

να κάνουν αυτό που γουστάρουν:

να παίζουν τις μπλουζιές τους

και να αποθεώνονται σε κάθε τους τζαμάρισμα

βλέπετε, οι μουσικές καταβολές των Ελλήνων,

κατά καλή τύχη όλων μας,

είναι εντελώς ανομοιόμορφες...

μία λέκτορας... κονσοματρίς!

Η ελκυστική κυρία της φωτογραφίας λέγεται Λιόπη Αμπατζή, έχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες και ανθρωπολογία και πλέον υπηρετεί ως λέκτορας στο τμήμα Φιλοσοφικών & Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης, παραδίδοντας μαθήματα περί φύλου και σεξουαλικότητας.

Για να φτάσει όμως στη σημερινή της θέση και να απολαύσει το κύρος που περιβάλλει τον πανεπιστημιακό θώκο, η Λιόπη πέρασε μέσα από τη νύχτα και μάλιστα είδε για τα καλά το αδυσώπητο πρόσωπο της νύχτας, αφού επί τέσσερις μήνες έκανε κονσομασιόν σε «μπαρ με γυναίκες».

Γιατί αυτό; Μα για να ολοκληρώσει τη διδακτορική διατριβή της, που στη συνέχεια δημοσιεύτηκε από τις εκδόσεις Κέδρος με τον τίτλο «ποτό για παρέα», βιβλίο το οποίο βέβαια έγινε ανάρπαστο, μιας και ήταν η πρώτη μελέτη που φώτιζε ένα από τα μεγαλύτερα ταμπού της εποχής μας.

Αυτή η πρωτότυπη δουλειά αγαπήθηκε από το ευρύ αναγνωστικό κοινό γιατί, αν και επιστημονική εργασία, διέφερε πολύ από τα συνηθισμένα συγγράμματα με τη βαρετή, «ξύλινη» γλώσσα. Τούτο ήταν μια σπαρταριστή προσωπική καταγραφή που παρείχε στον αναγνώστη πρόσβαση στον απαγορευμένο για τους πολλούς κόσμο της σχεδόν πορνείας.

Ο εξαιρετικός τρόπος που η 25χρονη τότε Λιόπη αποτύπωσε στο χαρτί την επιτόπια εθνογραφική έρευνά της στο λεγόμενο «κωλόμπαρο», το χώρο δηλαδή της εμπορευματοποιημένης ερωτικής επικοινωνίας, απέδωσε ένα βιβλίο ψυχαγωγικό, με την πλήρη έννοια αυτού του όρου.

Η ίδια, πέρσι σε συνέντευξή της στην «Ελευθεροτυπία», είπε: «Κατά βάθος δεν ξέρω ούτε γιατί διάλεξα αυτό το θέμα, ούτε γιατί δούλεψα στο μπαρ. Ξέρω, ωστόσο, πως ό,τι έκανα, το έκανα με γνήσιο ενδιαφέρον και με πάθος, και ότι οι εμπειρίες που απέκτησα δεν μεταφέρονται στο χαρτί, δεν μπαίνουν σε κουτάκια, δεν αναλύονται αλλά θα είναι πάντα μαζί μου, με όλο το μυστήριο που τις περιβάλλει».

Είθε κάθε μελλοντικός πανεπιστημιακός δάσκαλος να ψάχνει ασταμάτητα. Όχι μόνο στα βιβλία. Να ψάχνει με γνήσιο ενδιαφέρον και με πάθος και έξω στη ζωή, αλλά και βαθιά μέσα του. Κι έπειτα να γράφει τα βιβλία του απλά και ουσιαστικά. Μη μπα και κάποτε καταφέρουν τα σχολεία μας να γίνουνε καλύτερα.

κυρία Αμπατζή... τα σέβη μας!

wild wild woman!!!

αργόσχολε αναγνώστη* vomoloxius, 

τώρα το είδα το βιντεάκι σου
χτες, όπως σου έγραψα, κουτουλούσα.

θενκ γιου βρε, το κομμάτι ήταν ό,τι καλύτερο για τη στιγμή!

άσε που μοιάζουμε κιόλας με την τραγουδίστρια.

εγώ, σε αφροαμερικάνικη εκδοχή! 

αλλά, άσ 'το αυτό. 

το σημαντικότερο ήταν η ευστοχία της επιλογής.

εύγε!

όπως λέει και τ' ανέκδοτο, 

"δεν είναι ό,τι να 'ναι... είναι ό,τι πρέπει!"

:-)))

* για τους αστοιχείωτους που θα βιαστούν να βγάλουν εσφαλμένα συμπεράσματα να διευκρινίσω πως 

με τη φράση "αργόσχολε αναγνώστη" ξεκινάει ο Θερβάντες τον Δον Κιχώτη

γουρούνια!

 

Το απογευματάκι, καβάλα στο άτι μου, βρέθηκα να ρολάρω στη μεσαία λωρίδα μιας σχεδόν άδειας λεωφόρου. Οι Αθηναίοι λίγο-λίγο αυτές τις μέρες εγκαταλείπουν την πόλη για να εκδράμουν. Θέρος, βλέπετε...

Πήγαινα με καμιά ενενηνταριά χιλιόμετρα λοιπόν και άκουγα ένα απ’ τα καλύτερα κομμάτια των Pink Floyd, στη διαπασών, όπως το αγύριστο κεφάλι μου, μου επιβάλλει καιρό τώρα όταν είμαι στους δρόμους της πόλης. Και χωρίς κράνος, ομολογώ. Κάνω κι εγώ extreme games, μη νομίζετε.

Και δεν κοιτούσα στους καθρέφτες, δε χρειαζόταν εκείνη την ώρα. Απλώς απολάμβανα την αγαπημένη μελωδία και το αισθησιακό αεράκι. Και ήμουν πολύ χαρούμενη που πήγαινα εκεί που πήγαινα. Ξαφνικά, στ’ αριστερά μου εμφανίστηκαν, σαν να ξεπήδησαν μέσα από κακό όνειρο, τέσσερις αγριεμένοι «Ζητάδες», αναβάτες της «ομάδας Δίας», ή όπως σκατά τους λένε, τέλος πάντων.

Ο συνοδηγός της μηχανής που βρισκόταν ελάχιστα μπροστά από μένα έκανε μανιώδη νοήματα να κάνω δεξιά και ο οδηγός της, με έναν εγκληματικό ελιγμό, έστρεψε τη μηχανή του κατά πάνω στη δική μου, «κλείνοντάς» με, για να σταθμεύσει λίγο πιο κάτω, στην άκρη του δρόμου.

Πρέπει την ώρα εκείνη να έτρεχε με ταχύτητα εκατόν δέκα χιλιομέτρων την ώρα. Από θαύμα δε σωριαστήκαμε, τουλάχιστον τραυματισμένοι! Μη μπορώντας να κατανοήσω την πρωτοφανή λύσσα των εκπρόσωπων του νόμου και χωρίς να έχω το χρόνο, λόγω του αστραπιαίου γεγονότος, να οργιστώ με αυτό που μόλις συνέβη, σκέφτηκα μόνο «α όχι τώρα, παιδάκια!».

Το μόνο που με ενδιέφερε εμένα ήταν να φτάσω στη συνάντησή μου στην ώρα μου. Δε θα επέτρεπα να με καθυστερήσουν τέσσερις μπάτσοι. Θα γλίτωνα από δαύτους γρήγορα, ανεξαρτήτως κόστους. No matter what, εγώ θα έφευγα! Όμως, αστυνομία είναι αυτή, τι να γίνει; Άμα σε σταματήσει, κατ’ αρχήν σταματάς.

Σημειωτέον ήμουν ασυνήθιστα καλοντυμένη απόψε. Πήγαινα σ’ ένα σημαντικό (για τη δική μου λογική) ραντεβού και είχα σημαιοστολιστεί. Φορούσα ένα ανοιχτό λιλά κρουαζέ μπλουζάκι, σκούρο μπλε λεπτό υφασμάτινο παντελόνι, ξώφτερνες μαύρες γόβες με εξήμισι πόντους τακούνι και ένα ανθρακί μαντό.

Είχα περασμένη και χιαστί την καλή μου καλοκαιρινή τσάντα που είναι δίχρωμη γαλάζια-εκρού, très-chic και στ’ αυτιά μου κρέμονταν λεπτεπίλεπτα μακριά ασημένια σκουλαρίκια που κατέληγαν σε μία μπαλίτσα αιματίτη το καθένα. Ο συνδυασμός, σας βεβαιώ, ήταν καλύτερος απ’ την περιγραφή μου.

Καθώς λοιπόν μείωσα ταχύτητα, υπακούοντας και πλεύρισα, σταματώντας ακριβώς πίσω από τη δεύτερη αστυνομική μοτοσικλέτα, έκανα μία νευρική κίνηση για να βγάλω το αριστερό ακουστικό απ’ τ’ αυτί μου. Τρεις κουβέντες ήμουν διατεθειμένη να πω στη μπατσαρία και θα γινόμουνα καπνός! Κι ας μ’ έβαζαν να πληρώσω το μισό χρέος του κράτους. Μου ήταν αδιάφορο. Πάντως θα έφευγα!

Και τότε ακριβώς, τραβώντας το καλώδια του mp-3, με στυλ παρόμοιο μ’ εκείνο των νταήδων που σηκώνουν τα μανίκια τους, προετοιμαζόμενοι ν’ αρπαχτούν... το σκούρο γκρι σκουλαρίκι μου έπεσε στην άσφαλτο και λόγω χρώματος δε μπορούσα να το εντοπίσω. Και άρχισα τότε να συγχύζομαι! Αλλά τη σύγχυση που θα ’παιρνα τα επόμενα δευτερόλεπτα, δε θα μπορούσα εκείνη τη στιγμή να τη φανταστώ, ούτε κατά διάνοια.

Οι μπάτσοι δεν ενδιαφερόντουσαν τελικά για το αν εγώ φορούσα κράνος ή όχι, όπως αρχικά υπέθεσα. Διόλου. Αυτό που καταδίωκαν προηγουμένως με μανία και που τώρα βρισκόταν πια σταματημένο μπρος τους, ήταν ένα παλιό κόκκινο αυτοκίνητο.

Σηκώνοντας τα μάτια μου απ’ το δρόμο και έχοντας πια βρει το σκουλαρίκι μου (αλλά όχι και το κούμπωμά του) είδα το τελευταίο στη σειρά όργανο της τάξης να με διατάζει με σχεδόν χυδαίο τρόπο να ξεκουμπιστώ.

Είδα επίσης τον οδηγό του αυτοκινήτου, έναν σαστισμένο ξανθό άντρα, περίπου στα χρόνια μου, με συμπαθητική φυσιογνωμία, όρθιο έξω απ’ το αμάξι του και με τον δεύτερο μπάτσο να τον σκαμπιλίζει -παράλογα δυνατά- στα πλευρά, ψάχνοντας (ο βλαξ! αν δηλαδή πράγματι υποπτεύθηκε κάτι τέτοιο...) μήπως κουβαλούσε όπλο.

Ο νέος, Αλβανός κατά ενενήντα τοις εκατό, ανεχόταν αδιαμαρτύρητα τον βάρβαρο έλεγχο, παρότι ήταν προφανές πως δεν οπλοφορούσε, αφού ο δύσμοιρος φορούσε μόνο ένα γαλάζιο στενό μακό, σχεδόν κολλητά στο λιγνό κορμί του κι ένα λευκό, επίσης στενό παντελόνι. Που να το είχε κρυμμένο ο χριστιανός το όπλο;

Αλλά η πιο συγκλονιστική εικόνα ήταν αυτή του κατά πολύ γηραιότερου συνοδηγού, με την επίσης ευγενική φυσιογνωμία, ο οποίος πρέπει να ήταν ο πατέρας του οδηγού και ο οποίος, τρομοκρατημένος ο έρμος, προσπαθούσε να βγάλει τη ζώνη ασφαλείας που, μάλλον λόγω της έντασης της στιγμής και της παλαιότητας του αυτοκινήτου, έμενε επίμονα σφραγισμένη.

Αλλά και ποιος θα κατάφερνε να βγάλει τη ζώνη του σε τέτοιες συνθήκες; Έξω απ’ το ανοιχτό παράθυρό του, ο τρίτος μπάτσος –ορκίζομαι, το είδα με τα μάτια μου!- κρατούσε ένα περίστροφο στο ύψος του κροτάφου του και σε απόσταση τριάντα εκατοστών από αυτόν, ενώ ο τέταρτος, ακριβώς δίπλα στον "δήμιο", μετρούσε αντίστροφα ουρλιάζοντας, με ανοιχτές παλάμες... πέντε, τέσσερα, τρία, δύο...

Ενώ συνέχιζα ν’ ακούω την ονειρική μουσική μου απ’ το ένα μου ακουστικό, σε ντεσιμπέλ που δύσκολα ανθρώπινο αυτί μπορεί ν’ ανεχτεί, νόμιζα προς στιγμήν πως έπαιζα ως κομπάρσος σε ταινία βίας. Οι (υπ)άνθρωποι αυτοί έμοιαζαν έτοιμοι να εκτελέσουν τον πανικόβλητο ανθρωπάκο εν ψυχρώ!

Αν δεν ήταν τόσο πολύ σημαντικό για μένα να φτάσω εκεί όπου έπρεπε στην ώρα μου, θα είχα κατέβει και θα είχα γίνει μαλλιοκούβαρα με τους κυρίους αυτούς! Μάρτυς μου ο Θεός αν λέω ψέματα! Και τότε, η ταινία δε θα ’ταν πια ταινία βίας, αλλά rock αφιέρωμα.

Φαντάζεστε δύο Αλβανούς, εμφανώς άκακους υπόπτους και μία ανισόρροπη μεσήλικη μοτοσικλετίστρια να επιτίθεται στριγκλίζοντας εναντίον τεσσάρων έξαλλων, σαραντάχρονων αστυνομικών, κλωτσώντας τους με τα ψηλοτάκουνά της; Εγώ το φαντάζομαι, γιατί ξέρω πολύ καλά πως αντιδρώ σε τέτοιες καταστάσεις.

Τελικά βέβαια δεν υπερασπίστηκα τα θύματα της τρομοκρατικής αυτής επίθεσης και έφτασα στο ραντεβού μου on time και με τα δύο σκουλαρίκια μου στις θέσεις τους. Σταμάτησα βλέπετε σ’ ένα κοσμηματοπωλείο στη διαδρομή και οι εγκάρδιες πωλήτριες (όταν είσαι κομψά ντυμένη οι πωλήτριες στα ακριβά μαγαζιά είναι ιδιαίτερα εξυπηρετικές! διαπιστωμένο αυτό...) μου χάρισαν μία ασφάλεια κι έτσι μπήκα στο γραφείο όπου με περίμεναν, με τα μουντά κοσμήματά μου να κουνιούνται πέρα δώθε με χάρη, αλλά με μάτια που πετούσαν φλόγες!

Και βέβαια, έγινε αντιληπτό αμέσως πως για κάποιο λόγο «έβραζα»! Το ραντεβού μου πήγε πολύ καλά, μου πήρε όμως ώρα πολλή να ηρεμήσω τελείως. Και στην επιστροφή, ταλαιπωρήθηκα άγρια από προβληματισμούς ηθικής φύσεως.

Στάθηκα άραγε τυχερή που εξαιτίας της αποψινής συνάντησης γλίτωσα από βέβαιους μπελάδες, ίσως κι απ' αυτό ακόμα, το μοιραίο γεγονός; Οι τύποι άλλωστε ήταν εκτελεστές, ντυμένοι αστυνομικοί κι εμένα, δυστυχώς, η φύση μου θυμίζει έντονα κάτι από Αίτνα! Ελεεινός συνδυασμός. Ίσως ο χειρότερος που μπορεί να τύχει.

Ή μήπως κακώς δε ρίχτηκα στη φωτιά; Δε συμπαθώ ιδιαίτερα τους Αλβανούς, ούτε όμως έχω και τίποτα εναντίον των αστυνομικών. Ίσα-ίσα, αντιλαμβάνομαι απολύτως την αναγκαιότητα της ύπαρξής τους και τον τεράστιο βαθμό δυσκολίας και επικινδυνότητας αυτού του επαγγέλματος.

Επιπλέον, θα ήμουν ανειλικρινής αν δεν παραδεχόμουν πως θυμάμαι πολύ καθαρά, συγκεκριμένα περιστατικά που η αστυνομία μ’ έχει βοηθήσει προσωπικά, με προθυμία, με ευγένεια, ακόμα και με καλοσύνη.

Τα τέσσερα ανεγκέφαλα τέρατα που έζησα σήμερα όμως, δε θα ’πρεπε να οδηγούν μοτοσικλέτες της αστυνομίας. Θα έπρεπε να τους έχουν οδηγήσει, καιρό τώρα, στην απομόνωση! Σε μια μεγάλη, τεράστια απομόνωση, αυτοί μόνοι, μαζί με κάθε όμοιό τους, εντεταλμένο ή μη, εξουσιαστή.

βασιλικό "πέσιμο"...

all night long...

φαντάσματα...

απόψε το metro της Αθήνας 

εκτάκτως λόγω του Nabucco στο Ηρώδειο 

έμεινε ανοιχτό μέχρι τις μία τη νύχτα

κι αν τύχεις νύχτα εκεί κάτω

μπορεί εντελώς απροσδόκητα 

ν' αντιληφθείς πως 

παρά τα όσα νόμιζες

εν τέλει, σε τούτη τη ζωή

δεν είσαι εσύ ο πιο λαβωμένος επιβάτης...

Ο εικαστικός Νίκος Κεσσανλής γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1930 και πέθανε στην Αθήνα το 2004. Μαθήτευσε πλάι στους Σπυρόπουλο και Μόραλη και από το 1982 δίδαξε στην ΑΣΚΤ, στην οποία και πρυτάνευε επί μία τετραετία. Είναι διεθνώς αναγνωρισμένος ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού μοντερνισμού.

Στα πρώτα του βήματα μελέτησε τη λυρική, αφηρημένη ζωγραφική, την άμορφη τέχνη και τα μεικτά υλικά, δημιουργώντας πίνακες υψηλής εκφραστικής έντασης. Αργότερα, κυρίως από το 1951 και μετά, ασχολήθηκε με τα φωτομηχανικά έργα.

Το 1963 ίδρυσε μαζί με άλλους αξιόλογους καλλιτέχνες της εποχής τη λεγόμενη “mec-art”, ένα κίνημα που αφορούσε την αλληλεπίδραση μεταξύ ζωγραφικής και φωτογραφίας. Με απλά λόγια,  mecanical art (ελληνιστί, μηχανική τέχνη) βαφτίστηκε η μεταφορά φωτογραφικών εικόνων σε ευαισθητοποιημένο χαρτί, ή η αποτύπωση φωτογραφιών με τη χρήση της μεταξοτυπίας.

Το ωραιότερο, κατ’ εμέ, από τα έργα τέχνης που εκτίθενται στους σταθμούς του metro της Αθήνας, η «ουρά» του Νίκου Κεσσανλή, εγκαταστάθηκε στο σταθμό της Ομόνοιας με την αλλαγή της χιλιετίας.

Αυτή η μεγάλη, ασπρόγκριζη, ουρά από θολές ανθρώπινες φιγούρες διαγράφει προσωπικότητες σε στιγμές καθημερινής δράσης. Και στα δικά μου μάτια φαντάζει σαν το πιο αισθαντικό θέατρο σκιών που θα μπορούσε κανείς να αντικρίσει ποτέ.  

Η πλάγια μετατόπιση της κεντρικής εστίας του φακού κατά τη φωτογράφηση ή την εκτύπωση, κυρίαρχη τεχνική στο έργο του μεγάλου δημιουργού, εντείνει την πλαστικότητα στην έκφραση, η οποία τελικά αποκτάει εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα.  

Καθώς περνούν μπροστά απ’ την «ουρά» οι επιβάτες του πιο πολυσύχναστου metro της πρωτεύουσας, άλλοι την προσπερνούν αδιάφοροι, άλλοι κοντοστέκονται, άλλοι τη θαυμάζουν, άλλοι εξ αιτίας της συλλογίζονται... 

Και η αντίδραση του καθενός εγγράφεται σ' αυτή τη σπάνια ενόσω απλή εικαστική σύλληψη, που υπάρχει εκεί για όλους εμάς, τυπωμένη πάνω σε μουσαμάδες κι εκτεθειμένη στα εκατομμύρια των διαφορετικών αναγνώσεών μας.

Εκείνος που πενθεί βλέπει πίσω απ' το τζάμι της προθήκης της ψυχές. Ο άλλος που φοβάται, σκιές...

Για τον καθένα, η "ουρά" αφηγείται μια άλλη ιστορία και μαζί γίνεται πρόθυμα το φόντο για την προσωπική ιστορία του οποιουδήποτε τύχει εμπρός της. 

το δράκο θα ξεκάνω!

καλορίζικο βρε!!!

γιατρέ, έλα, ήρθε η ταμπέλα σου!

έλα να πεις άμα σ' αρέσει.

έλα, ξύπνα λέμε!

ξύπνα, έχεις εφημερία

α μου φαίνεται κακή αρχή κάναμε...

 

Αγαπητοί αναγνώστες,

δε φταίω εγώ αν σας φάνηκαν παράξενα τα αμέσως προηγούμενα.

Ξέρετε τι φταίει; Φταίει που στα blogs η ανάγνωση γίνεται ανάποδα, δηλαδή από το τέλος προς την αρχή. Αν λοιπόν δεν έχετε διαβάσει τις πρόσφατες αναρτήσεις "μη με λες Χάρη", "την τρέλα μου!" και "σ' αρέσει ή όχι, ο τύπος είναι rock!" (και ειδικότερα τα σχόλια σ' αυτές), προφανώς θεωρείτε τώρα πως γράφω ασυναρτησίες.

Σας βεβαιώ, δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Για να σας βάλω γρήγορα στο κλίμα, ο Πέτρου Παν. από μικρός ήθελε να γίνει γιατρός, αλλά δεν τα κατάφερε. Ως ενήλικος ζει στη σκιά του αδερφού του, ενός πετυχημένου νευρολόγου και συστήνεται στο διαδίκτυο ως γιατρός. Κατανοώντας το δράμα του, του προτείναμε να εγκαταστήσει το ιατρείο του σ' αυτό εδώ το blog κι εκείνος δέχτηκε. Απλά πράγματα.

>>>>>>>>>>>>

εεε...  βρέθηκα τυχαία μόλις τώρα σ' αυτή τη σχεδόν ξεχασμένη ανάρτηση. κι επειδή τον φίλο μου τον Παναγιώτη πολύ καιρό τώρα τον μουρλαίνω στο πείραγμα, ας αποκαταστήσω την αλήθεια... σχεδόν ένα χρόνο μετά βέβαια, δεν πειράζει. λοιπόν ο Παναγιώτης είναι πράγματι αδερφός νευρολόγου. ο ίδιος είναι οδοντίατρος. επίσης έχει χιούμορ (γι αυτό και μ' ανέχεται) κι από τα δύο αδέρφια... είναι με διαφορά ο πιο γοητευτικός. για τα κορίτσια επίσης να πω πως... είναι και ελεύθερος ;) 

vertigo

πλήρης ημερών!

ο Μιχάλης Κακογιάννης επί το έργον, στην τελική πρόβα για την παράσταση "Κοριολανός" (Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, 29.06.06)

Μου φαίνεται αιώνας κι όμως, ήταν μόλις πέντε χρόνια πριν.

Για επαγγελματικούς λόγους πέρασα ένα ζεστό, υγρό απόγευμα, στο προαύλιο ενός αθηναϊκού, δημόσιου σχολείου.

Έμεινα μέχρι αργά εκεί, μέχρι που νύχτωσε για τα καλά.

Και τον παρατηρούσα προσηλωμένη, καθώς εκείνος σκηνοθετούσε τον «Κοριολανό».

Γνώριζα ήδη πως ο Κακογιάννης ήταν ιδιότροπος χαρακτήρας! 

Τα υπόλοιπα τα ανακάλυψα εκείνες τις ώρες.

Θαύμασα το σεβασμό που έδειχνε προς τους νέους ηθοποιούς.

Χαμογέλασα με την τρυφερότητά του προς τον πρωταγωνιστή εκείνης της παράστασης, τον ταλαντούχο Βλαδίμηρο Κυριακίδη.

Σάστισα με την ακρίβεια του λόγου του, την οξυδέρκεια κάθε του παρατήρησης, την ευστοχία στις εκφράσεις, την ευελιξία, την ανεκτικότητα, τη φρεσκάδα του, παρά τα ογδόντα τέσσερά του χρόνια.

Νομίζω πως θ’ αργήσει πολύ να σβήσει το χνάρι του από τη μνήμη μου, κι ας τον έζησα μόνο μερικές ώρες.

Έφυγε σήμερα, σχεδόν ενενήντα ετών, γι’ αυτό κι έγραψα τούτες τις γραμμές.  

Όχι πως λυπάμαι για τον θάνατό του. Όχι. Έφυγε χορτασμένος ζωή. 

Αλλά πάντα δεν είναι λίγο παράξενα όταν ακούς πως κάποιος που ήξερες έστω κι ελάχιστα, μόλις αναχώρησε; Ιδίως όταν αυτός ο κάποιος ήταν μία σπουδαία μορφή...

Δε θ' αποχαιρετίσω τον μεγάλο δάσκαλο με κάτι πένθιμο. Δε νομίζω πως κάτι τέτοιο θα ταίριαζε στο ταμπεραμέντο του. Αυτό που μάλλον θα του άρεσε θα ήταν οι μουσικές του αγαπημένου του ανιψιού, Κώστα Κακογιάννη. Έτσι νομίζω. 

έτσι οι μέρες περνούν...

catch you later, sis...

Η ηλικία των εικοσιοκτώ ετών τελικά μοιάζει σημαδιακή. Σε ηλικία εικοσιοκτώ ετών έφυγε απ’ τη ζωή ο Jim Morrison. Το ίδιο και η Janis Joplin. Κι εγώ, όπως κι άλλοι που έχει τύχει και το ’χω κουβεντιάσει, για κάποιον άγνωστο λόγο πίστευα στην πρώτη νιότη μου πως θα πεθάνω πριν κλείσω τα εικοσιοκτώ. Δε συνέβη βέβαια κάτι τέτοιο. Έχω ήδη ξεπεράσει την πρόβλεψή μου κατά μία δεκαετία.

Συμπτωματικά όμως, στα εικοσιοκτώ της χρόνια έφυγε σήμερα απ’ τη ζωή μια πολύ ιδιαίτερη φιγούρα της βρετανικής μουσικής σκηνής. Η Amy Winehouse, μία εκκεντρική αρτίστα με σημαντική, διεθνή καριέρα. Ο λόγος που η Amy μας στέρησε την παρουσία της παραμένει άγνωστος. Προφανώς όμως σχετίζεται με τις ολέθριες συνήθειές της.

Ο οργανισμός της ταλαντούχου μουσικού παρότι νεαρός, ήταν πολύ επιβαρημένος. Η χρόνια κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών, οι διαταραχές στην πρόσληψη τροφής, η κατάθλιψη και η μανία αυτοκαταστροφής, της στοίχισαν σοβαρά προβλήματα υγείας και τελικά την ίδια της τη ζωή.

Εύχομαι η ταραγμένη της ψυχή να βρήκε επιτέλους ανάπαυση...

love of my life

τύφλα να 'χει ο Guetta!

Ruth Flowers - 69 ετών, DJ ηλεκτρονικής μουσικής

αραπάκια!!!

δέκα μικρά αραπάκια σε μια γειτονιά

χάθηκε το ένα πάει κι έμειναν εννιά

εννιά μικρά αραπάκια παίζανε κρυφτό

κρύφτηκε το ένα κι έμειναν οκτώ

οκτώ μικρά αραπάκια φρούτα τρων' κλεφτά

πιάστηκε το ένα κι έμειναν εφτά

εφτά μικρά αραπάκια ξύπνησαν πριν φέξει

το 'να αποκοιμήθηκε κι έμειναν τα έξι

έξι μικρά αραπάκια στην βροχή κοιμούνται

πούντιασε το ένα πάει, κι έμειναν τα πέντε

πέντε μικρά αραπάκια μπήκαν στην σειρά

έφυγε το ένα πάει και μείναν τέσσερα

τέσσερα μικρά αραπάκια πήγαν στην κυρία

κράτησε αυτή το ένα κι έμειναν τα τρία

τρία μικρά αραπάκια πάνε στο σχολείο

έμεινε το ένα πάει και μείναν μόνο δύο

δύο μικρά αραπάκια έρχονται σε μένα

κράτησα το ένα κι έμεινε μόνο ένα

ένα μικρό αραπάκι βρήκε μια γυναίκα

την παντρεύτηκε και 'κάναν αραπάκια δέκα!!!

θέρος...

μην είν΄ οι κάμποι;

τι είναι η πατρίδα μας; μην είν' οι κάμποι;

μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;

μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;

μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;

μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι

και κάθε χώρα της με τα χωριά;

κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,

κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα

αρχαία μνημεία της χρυσή στολή

που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα

μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;

όλα πατρίδα μας! κι αυτά κι εκείνα,

και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά

και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα

και κράζει μέσα μας: εμπρός παιδιά!

σκατοκέφαλα γομάρια, για πάρτη σας!

τα κουβαδάκια σου και σ' άλλη παραλία!

fantastic!

επιτέλους, είχαμε έπαρση της σημαίας χθες βράδυ...

Ήταν μια υπέροχη νύχτα η χθεσινή!

Ακόμα και μετά από μερικές ώρες ξεκούρασης, εξακολουθώ να νιώθω τα χέρια μου πρησμένα και τα μπράτσα μου πιασμένα. Βλέπετε, χειροκρότησα και χαιρέτησα 7.500 αθλητές με διανοητική αναπηρία! Ναι, ήμουν στο Καλλιμάρμαρο, στην τελετή έναρξης των Special Olympics Αθήνα 2011. Θεώρησα χρέος μου να στηρίξω αυτή την υπέροχη ιδέα κι έτσι βρέθηκα να υποδέχομαι όσο πιο εγκάρδια μπορούσα τις αποστολές που ήρθαν απ’ όλη τη γη, για να λάβουν μέρος στο παγκόσμιο αυτό γεγονός.

Ίσως το πιο όμορφο στάδιο στον κόσμο γέμισε με φίλους! Γύρω μου κάθονταν χαμογελαστοί εκπρόσωποι κάθε φυλής. Ινδοί, Αμερικανοί, Καναδοί, Σουηδοί, Αλβανοί, Σαουδάραβες... όλοι περίμεναν με λαχτάρα να δουν τους ανθρώπους τους να παρελαύνουν. Κι όταν στο τέλος βγήκε η ελληνική ομάδα, το Καλλιμάρμαρο σείστηκε από τους πανηγυρισμούς!

Θα διερωτάστε ίσως γιατί βρέθηκα εκεί. Μα βρέθηκα για τη μικρή οικονομική στήριξη που πρόσφερε η παρουσία μου στη διοργάνωση και για το σημαντικότερο όλων, το χειροκρότημα! Αυτοί οι αγώνες καθιερώθηκαν εξ αιτίας της άσβεστης φλόγας στην ψυχή μιας μεγάλης Αμερικανίδας που πλέον δε ζει, της Eunice Kennedy Shriver. Και η συνέχειά τους εξαρτάται από την πίστη των επόμενων στο δικό της όραμα. Είναι ζήτημα ψυχής.

Το μήνυμα των Special Olympics είναι πως αυτό που μετράει είναι η προσπάθεια και η συμμετοχή, πως η διαφορετικότητα είναι απλώς και μόνο αφορμή για δημιουργία. «There are only special gifts and we have to share it with the world”, μας είπε ο Stevie Wonder ανάμεσα στα τραγούδια του. «There are thousands of abilities and no disability», είχε πει λίγο πιο πριν ο πρόεδρος των Special Olympics και γιος της ιδρύτριάς τους, Timothy Shriver. Η πρόεδρος των Special Olympic Ελλάδας, Γιάννα Δεσποτοπούλου, με τη σειρά της είπε συγκινημένη: ««Ας δώσουμε τον πρώτο λόγο στο καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας». Δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο. Μήπως έχετε εσείς;

τα γλυπτά που κινούνται...

Theo Jansen

τον λένε Theo Jansen και είναι ένας 63χρονος Ολλανδός γλύπτης, 

που σαν σύγχρονος Leonardo da Vinci
μελετάει... τη δημιουργία του κόσμου!

τα γλυπτά του κινούνται με τη βοήθεια του ανέμου 

και είναι πραγματικά εντυπωσιακά. 

πάρτε μια μικρή γεύση:

ευχαριστώ πολύ τους φίλους-αναγνώστες 

που όταν αργώ με σκουντάτε με διάφορους αξιολάτρευτους τρόπους 

thanx Fani for this one :-)

τα ρέστα μου!

χῶμα ἑλληνικό, Γ. Δροσίνης

Τώρα ποὺ θὰ φύγω καὶ θὰ πάω στὰ ξένα,
καὶ θὰ ζοῦμε μῆνες, χρόνους χωρισμένοι,
ἄφησε νὰ πάρω κάτι κι ἀπὸ σένα,
γαλανὴ πατρίδα, πολυαγαπημένη.
ἄφησε μαζί μου φυλαχτὸ νὰ πάρω,
γιὰ τὴν κάθε λύπη, κάθε τί κακό,
φυλαχτὸ ἀπ' ἀρρώστεια, φυλαχτὸ ἀπὸ Χάρο,
μόνο λίγο χῶμα, χῶμα ἑλληνικό!

Χῶμα δροσισμένο μὲ νυχτιᾶς ἀγέρι,
χῶμα βαφτισμένο μὲ βροχὴ τοῦ Μάη,
χῶμα μυρισμένο ἀπ' τὸ καλοκαίρι,
χῶμα εὐλογημένο, χῶμα ποὺ γεννάει
μόνο μὲ τῆς Πούλιας τὴν οὐράνια χάρη,
μόνο μὲ τοῦ ἥλιου τὰ θερμὰ φιλιά,
τὸ μοσχάτο κλῆμα, τὸ ξανθὸ σιτάρι,
τὴ χλωρὴ τὴ δάφνη, τὴν πικρὴν ἐλιά!

Χῶμα τιμημένο, πὄχουν ἀνασκάψει
γιὰ νὰ θεμελιώσουν ἕναν Παρθενώνα,
χῶμα δοξασμένο, πὄχουν ροδοβάψει
αἵματα στὸ Σούλι καὶ στὸ Μαραθώνα,
χῶμα πόχει θάψει λείψαν' ἁγιασμένα
ἀπ' τὸ Μεσολόγγι κι ἀπὸ τὰ Ψαρά,
χῶμα ποὺ θὰ φέρνη στὸν μικρὸν ἐμένα
θάρρος, περηφάνια, δόξα καὶ χαρά!
 

Θὲ νὰ σὲ κρεμάσω φυλαχτὸ στὰ στήθια
κι ὅταν ἡ καρδιά μου φυλαχτὸ σὲ βάλη
ἀπὸ σὲ θὰ παίρνη δύναμη βοήθεια
μὴν τὴν ξεπλανέσουν ἄλλα ξένα κάλλη.
ἡ δική σου χάρη θὰ μὲ δυναμώνη
κι ὅπου κι ἂν γυρίσω κι ὅπου κι ἂν σταθῶ,
σὺ θὲ νὰ μοῦ δίνης μιὰ λαχτάρα μόνη:
Πότε στὴν Ἑλλάδα πίσω θεναρθῶ!

Κι ἂν τὸ ριζικό μου - ἔρημο καὶ μαῦρο -
μοῦ' γράψε νὰ φύγω καὶ νὰ μὴ γυρίσω,
τὸ στερνὸ συχώριο εἰς ἐσένα θάβρω,
τὸ στερνὸ φιλί μου θὲ νὰ σοῦ χαρίσω!
Ἔτσι, κι ἂν σὲ ξένα χώματα πεθάνω,
καὶ τὸ ξένο μνῆμα θάναι πιὸ γλυκὸ
σὰ θαφτῆς μαζί μου, στὴν καρδιά μου ἐπάνω,
χῶμα ἀγαπημένο, χῶμα ἑλληνικό!

καλά ξεμπερδέματα!

ένα σας λέω: μπήκε το άτιμο και μπήκε και με έκλειψη! 

ο σώζων εαυτόν Σωτήρης!

κρίση!

Σας έχω φρέσκο διάλογο, πρωινό, από το γυμναστήριο.

Βέβαια, διότι τελευταίως τα πρωινά, κατά τις οκτώ η ώρα είμεθα στο γυμναστήριο. Ποιοι είμεθα; Βασικά, η εξοχότις μου και η εξοχότις του Σαλέα, επιστήθιας φίλης παλαιόθεν (Σαλέας είναι το... καλλιτεχνικό της). Μαζί μας βεβαίως γυμνάζονται και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες, για παράδειγμα ένας γοητευτικός ψυχίατρος σε άριστη φυσική κατάσταση (!), ένας συμπαθέστατος αντιπρύτανης (νέος αλλά σε ελεεινή φυσική κατάσταση!) και διάφοροι άλλοι. Ε ακόμα δεν τους ξέρουμε και όλους εκεί πέρα μέσα...   

Το πρωί λοιπόν με τον Σαλέα περπατούσαμε (παύλα σερνόμασταν) πάνω σε διπλανούς διαδρόμους. Η φιλενάδα μου -που είχε χθες βράδυ διαβάσει την προχθεσινή ανάρτησή μου με τίτλο «αν υποψιαστώ ότι θα πάω στο μέντιουμ…»- άρχισε τα δικά της:

-          καλά ρε, τι έπαθες πάλι;

-          για ποιο απ όλα λες;

-          για αυτό με τη μαύρη φάτσα!

-          ποιο παιδί μου;

-          με τον αφρικανό πνευματιστή μωρέ

-          ααα… ναι, πλάκα είχε αυτό!

-          φανταααάσου

-          τι πράμα;

-          ε, για να σταματήσει αυτός και να σου δώσει το χαρτί...

-          ε, τι;

-          ε τι τι; άμα έδειχνες καλά δε θα σταμάταγε

-          γιατί πως δείχνω δηλαδή;

-          άστο!

-          όχι για πες

-          ε τι να πω;

-          να πεις πως δείχνω

-          ε, δεν είσαι κι όπως ήσουνα

-          όπως ήμουνα πότε;

-          παλιά

-          γιατί ρε Σαλέα, είσαι εσύ όπως ήσουνα παλιά;

-          καλά, κανείς δεν είναι όπως ήτανε παλιά

-          ε τότε;

-          αλλά δε σταματάνε μαύροι και τον καθένα στο δρόμο να του δίνουνε χαρτάκια με λύσεις στα προβλήματά του...

-          ααα... δε θα τα πάμε καλά σήμερα! τι θες να πεις ρε;

-          ε αυτooό...

-          αυτοοό θες να πεις; άμα σου ανεβάσω την ταχύτητα στο 9 και απογειωθείς μαζί με τον διάδρομο δε θα μιλάς πια, θα ψάχνεις μόνο διάδρομο προσγείωσης!

-          ε τώρα γιατί τσαντίστηκες;

-          ενώ έπρεπε να χαρώ, ε;

-          άντε βρε... δε σου ’πα, ο Μακρόπουλος με τη γυναίκα του χωρίζουν!

-          να πάνε στον αφρικανό πνευματιστή να τους τα ξαναφτιάξει!

-          μην κοροϊδεύεις!

-          άσε ρε Σαλέα, κολλημένη χίλια χρόνια με τον Μακρόπουλο...

-          γιατί; έχει πολύ ωραία φωνή!

-          τώρα θα σε φτιάξω! κύριε γυμναστά! η δεσποινίς με ενοχλεί!

-          ιιιιιιι!!!


live δεν τον ήθελες; et voila, όλος δικός σου! 

αν υποψιαστώ ότι θα πάω στο μέντιουμ...

στέκομαι μέρα μεσημέρι στην Αλεξάνδρας 

(χαμηλά, προς Πεδίο Άρεως)

κοιτάζω κάτι αποτελέσματα από ιατρικές εξετάσεις μου 

που μόλις πήρα στα χέρια μου

με πλησιάζει νεαρός αφρικανός κύριος

μου χαμογελά

ανταποδίδω το χαμόγελο

μου δίνει το χαρτάκι που θα δείτε ευθύς αμέσως

και φεύγει...

λέω να πάω παιδιά, πεθαίνω για τέτοιους διαλόγους!

αν θέλει κανείς να έρθει για παρέα... ευχαρίστως.

:-)))