15.3.14
σπιτικό ice-tea σε αμέτρητες παραλλαγές...
Είναι πολλοί αυτοί που αντιπαθούν το κρύο τσάι. Και δεν έχουν άδικο! Αν δηλαδή μιλάμε για εκείνες τις χημικές αηδίες που πουλάνε στο σούπερ μάρκετ. Αν όμως πρόκειται για παγωμένο τσάι που φτιάχνει κανείς μόνος του, πανεύκολα και απόλυτα φυσικά, σε όποια γεύση του αρέσει, τότε το πράγμα αλλάζει. Όλες οι ποικιλίες δίνουν πρόθυμα τις ουσίες τους και στην κρύα εκδοχή, αρκεί να χρησιμοποιηθεί μεγαλύτερη ποσότητα απ' αυτή που χρειάζεται για το καυτό νερό. Μόνο που κάποιες καταλήγουν απόλυτα διαυγείς, ενώ άλλες πιο θολές, όλες όμως θα είναι μυρωδάτες και εύγευστες. Διαλέγουμε άρα το τσάι που μας αρέσει, με ό,τι πρόσθετο του ταιριάζει (μπαχάρια, καρπούς... αυτό το ψάξιμο είναι μια πολύ ωραία περιπέτεια!) ή, ακόμα καλύτερα, προτιμάμε τα ευλογημένα βότανα της ελληνικής υπαίθρου.
Και το μόνο που χρειάζεται ύστερα είναι... κάμποσο μούλιασμα. Ένα μισάωρο ή και παραπάνω, αναλόγως, αν η ποικιλία μας είναι σκούρα, λευκή ή πράσινη. Σε κάθε περίπτωση, θα καταλάβουμε πότε το κρύο τσάι μας είναι έτοιμο απ' το χρώμα που θα πάρει το νερό. Μετά, βάζουμε απλώς την
κανατούλα μας στο ψυγείο και για τις επόμενες δυο μέρες, απολαμβάνουμε το υγιεινό αναψυκτικό μας,
παρέα με την οικογένεια ή την παρέα. Αγνό, θεσπέσιο και επιπλέον οικονομικό παγωμένο τσάι, σε όσες διαφορετικές εκδοχές βάζει ο νους. Ο καιρός ανοίγει, ας αρχίσουμε άρα τα
πειράματά μας, ώστε το καλοκαίρι να μας βρει έμπειρους. Άλλωστε, τι είναι η ζωή; Μια συλλογή από πειράματα δεν είναι;
14.3.14
Myrtillo Café στο Ν Ηράκλειο: καφές απ' τα χεράκια εκλεκτών ψυχών
κόκκινα μύρτιλλα
Το «μύρτιλλο»
μοιάζει ίσως μ’ ένα συνηθισμένο café, αλλά δεν είναι. Η διαφορετικότητά του έγκειται στο ότι είναι στελεχωμένο
από νέους που βρέθηκαν στο περιθώριο της κοινωνίας, εξαιτίας κάποιας ιδιαιτερότητας στην υγεία τους.
Σύνδρομο Asperger,
δηλαδή αυτισμός που όμως επιτρέπει στα άτομα να παραμένουν απόλυτα λειτουργικά,
κατάθλιψη και κώφωση είναι τρεις μόνο απ’ αυτές. Οι εργαζόμενοι στο «μύρτιλλο» τυπικά
είναι άτομα με ειδικές ανάγκες, ουσιαστικά όμως είναι νέα παιδιά με ειδικές
ικανότητες.
Αρχηγός της ομάδας, η γυναίκα που
εμπνεύστηκε τη δημιουργία αυτού του πρωτοποριακού για τα ελληνικά δεδομένα χώρου,
η φιλόλογος Γεωργία Βαμβουνάκη, που είναι και μητέρα ενός εκ των υπαλλήλων του «μύρτιλλου».Οι
μαθησιακές δυσκολίες του γιου της, του Δαμιανού και το γεγονός πως μητέρα και
γιος αντιμετώπισαν μια περίοδο το πρόβλημα στην προηγμένη σε τέτοια ζητήματα
Σκωτία (μιας και ο πατέρας του Δαμιανού είναι Σκώτος), ήταν ο συνδυασμός που συν
τω χρόνω γέννησε την ιδέα για τη δημιουργία ενός καφέ «εκλεκτών ψυχών».
Το «μύρτιλλο» λοιπόν στήθηκε μόλις
πριν λίγους μήνες, χάρις σε δωρεές ιδιωτών και τη στήριξη του κοινωφελούς ιδρύματος
ΤΙΜΑ. Και είναι ένας πρότυπος χώρος συνάντησης, όπου κανείς μπορεί να χαλαρώσει, να επικοινωνήσει
και να γευτεί τον καφέ του ή χειροποίητες λιχουδιές. Πέραν αυτών, το καινούργιο μαγαζί έδωσε
δουλειά σε ευάλωτα νεαρά άτομα, που όπως εξήγησαν στην Αλεξάνδρα Τζαβέλλα της Ελευθεροτυπίας, αντιμετώπιζαν
προηγουμένως μεγάλα εμπόδια στις προσπάθειές τους να βρουν δουλειά, όπως άλλωστε
όλα τα ΑΜεΑ στην Ελλάδα, ιδίως στις μέρες της κρίσης.
Σ’ αυτό
το καλογραμμένο και συγκινητικό δημοσίευμα, νομίζω πως η πιο όμορφη φράση που διάβασα είναι η εξής: «Οι καρέκλες σ' αυτό το
μαγαζί λειτουργούν σαν φορτιστές αισιοδοξίας. Φεύγοντας, οι υπάλληλοι σε
ραντίζουν με ευχές». Με τις ευχές των υποστηρικτών και των πελατών του λοιπόν, με τις δικές μου ευχές και, όπως είναι βέβαιο, με τις ευχές χιλιάδων άλλων ανθρώπων,
το Myrtillo Café θα ευημερήσει και επιπλέον θα γίνει παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς άλλους επιχειρηματίες, όλων των ειδικοτήτων.
13.3.14
χλωρά σκόρδα, αυγά, βολβοί & μανιτάρια καστανά
Αν θέλεις ένα γεύμα με ουσία, αυτά τα υλικά που δείχνουν ταπεινά, νομίζω πως θα σε ικανοποιήσουνε και με το παραπάνω. Τα φρέσκα σκόρδα τα βρίσκεις εύκολα στην αγορά τέτοια εποχή και είναι υπέροχα! Η γεύση τους είναι πολύ πιο φίνα από εκείνη των ξερών, όμως δεν υστερούν σε ευεργετικές ιδιότητες. Και για να τα κάνεις ομελέτα, αρκεί να τα σωτάρεις σε λίγο ελαιόλαδο και να τα περιχύσεις έπειτα με χτυπημένα αυγά. Αν τύχει να έχεις και λίγα μανιτάρια, σώταρέ τα κι αυτά μαζί, το αποτέλεσμα θα σε δικαιώσει. Εγώ για τρία αυγά θα ψιλοκόψω, φαντάσου, πέντε σκόρδα κι άλλα τόσα μανιτάρια. Εσύ, αν θες λιγότερο σκόρδο, βάλε τρία, ας πούμε.
Όσο για τους βολβούς, γίνονται εξαίσια σαλάτα. Μόνο θυμήσου να τους μουλιάσεις από την προηγουμένη και να τους αλλάξεις πέντε-έξι φορές νερό, για να φύγει η έντονη πικρίλα. Μη δοκιμάσεις να τους βράσεις αν δεν τους ξεπικρίσεις πρώτα, δε θα τρώγονται. Μην κοιτάς τη φωτογραφία, εγώ έχω άλλους, ήδη βρασμένους. Ωστόσο, η πίκρα τους είναι θαυματουργή για τον οργανισμό. Οι Κρητικοί, τους λένε ασκορδουλάκους τους βολβούς, τους κάνουνε τουρσί και τους μεταχειρίζονται σαν φάρμακο (και σαν μεζεκλίκι για τις τσικουδιές τους, ασφαλώς). Πρόσεχε μόνο μην τους παραβράσεις, πρέπει να "στέκονται". Μετά, άμα κρυώσουν, λούσε τους με παρθένο λάδι και καλό ξύδι, πασπάλισέ τους με γνήσιο θαλασσινό αλάτι κι η σαλάτα σου είναι έτοιμη.
Και να θυμάσαι: τα μυστικά για να απολαμβάνεις γεύσεις ονειρεμένες, είναι τρία: να τρως μονάχα άριστης ποιότητας αγνά φαγιά (ελπίζω να κατάλαβες), πριν φας να έχεις μοχθήσει κι η σκέψη σου να είναι καθαρή σαν το γυαλί.
Άντε, πάω κι εγώ να μαγειρέψω...
12.3.14
11.3.14
περί ευθύνης άρθρωσης δημόσιου Λόγου
Η γελοιογραφία του ΚΥΡ είναι εξαιρετική! Πέραν της πλάκας όμως, το θέμα με το βιβλίο του "Λουκά" αποδείχθηκε σοβαρότερο απ' όσο άντεχε η σοβαροφάνειά μας. Και για να μην παρερμηνευθεί η άποψή μου για το ζήτημα, παραθέτω αυτούσιο το ακόλουθο άρθρο, ένα άρθρο που ομολογώ το ζήλεψα!
Δεν το έγραψα βέβαια εγώ, καθώς τα πράγματα συνέβησαν ως εξής: Όταν προ ημερών κυκλοφόρησε το βιβλίο που τόσο τάραξε την εγχώρια πνευματική πενία αφ' ενός, την υποκρισία/σκοπιμότητα αφ' ετέρου, ξεκίνησα να γράφω δυο λόγια σχετικά. Μετά διέκοψα για να κάνω κάτι άλλο κι ύστερα τυχαίως διάβασα το κείμενο του Αυγουστίνου Ζενάκου, που δημοσίευσε το UNFOLLOW εκείνη τη μέρα, δηλαδή στις 6 Μαρτίου. Οπότε, εγκατέλειψα αυτό που είχα αρχίσει. Δεν είχε νόημα, αφού κάποιος άλλος είχε ήδη γράψει για το θέμα όσα περίπου ήθελα να πω, και μάλλον πολύ καλύτερα απ' ό,τι εγώ θα τα κατάφερνα.
Παρότι λοιπόν δεν συνηθίζω να αναδημοσιεύω γραπτά άλλων (αν πρόκειται για σχολιασμούς της επικαιρότητας), στη συγκεκριμένη περίπτωση κάνω μία από τις πολύ λίγες εξαιρέσεις στον κανόνα μου. Γιατί το εν λόγω άρθρο δεν είναι μόνο υπόδειγμα γραφής, αλλά επιπλέον εκφράζει και τη δική μου απάντηση στο ερώτημα "έπραξαν καλώς ο εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη, που κυκλοφόρησε το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα και ο Νίκος Γιαννόπουλος που το προλόγισε;".
Το μόνο στο οποίο διαφωνώ με τον συντάκτη, και θα ήθελα να σταθώ σ' αυτό, είναι η τελευταία του φράση. Όχι, δεν είναι μόνο ευθύνη της Αριστεράς η διατύπωση ικανού δημόσιου Λόγου. Αλίμονο αν ήταν! Είναι ευθύνη όλων ανεξαιρέτως. Η πολιτική δράση δεν έχει κομματική απόχρωση, αυτή είναι μία διαδεδομένη στρέβλωση και τίποτα περισσότερο.
Άρα, δεν είναι επιτρεπτό σε καμία απολύτως παράταξη να οικειοποιείται το αποτελεσματικότερο ίσως μέσο κινητοποίησης των πολιτών, τον Λόγο που εκφέρεται δημόσια. Αντιλαμβάνομαι προφανώς τον τόνο του Αυγουστίνου Ζενάκου, ωστόσο κρίνω σκόπιμο να διατηρήσω την απόστασή μου από αυτή του τη διατύπωση. Κατά τα λοιπά, τον συγχαίρω κι από 'δώ για το εξαίσιο άρθρο του.
Απλώς να προσθέσω κάτι τελευταίο, μιας και στην Ελλάδα, δυστυχώς, ακόμα πρέπει να εξηγούνται τα αυτονόητα. Κι αυτό είναι το ότι η θέση υπέρ της έκδοσης του βιβλίου του Δημήτρη Κουφοντίνα δεν συνεπάγεται ούτε κατά διάνοια πως ασπάζεται κανείς τις ιδέες, πόσω μάλλον τη δράση των τρομοκρατών. Ούτε πως αναιρείται έστω και κατ' ελάχιστο ο σεβασμός για τα θύματα της βίας καθώς και για τα κοντινά τους πρόσωπα.
ΤΡΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ
του Αυγουστίνου Ζενάκου
UNFOLLOW, 06.03.2014
x
x
Είναι προφανές ότι η καταγραφή της ιστορίας της 17 Νοέμβρη από έναν
από τους πρωτεργάτες της είναι θέμα εξόχως ενδιαφέρον. Εκτός από
ενδιαφέρον, είναι και χρήσιμο για καθέναν που ενδιαφέρεται για την
πολιτική και την ιστορία. Όσο για τα φληναφήματα περί της «ηθικής» του
εκδοτικού οίκου, που δεν θα έπρεπε να το είχε εκδώσει, ή των αναγνωστών,
που δεν θα έπρεπε να το αγοράσουν, το μόνο άξιο λόγου είναι ότι
εκστομίζονται και από ανθρώπους που κάποιοι τους αποκαλούν
«πνευματικούς», ενισχύοντας ίσως την ανάγκη διερεύνησης των λόγων που
ένα μέρος της λεγόμενης «διανόησης» στην Ελλάδα είναι τόσο ανεκδιήγητα
χαμερπές.
Το βιβλίο επιβάλλεται να διαβαστεί –αν όλοι οι εκδοτικοί οίκοι
είχαν αρνηθεί να το εκδώσουν, τούτο θα ήταν πλήγμα για την ιστορική και
πολιτική μνήμη και θα όφειλε να αναλάβει σχολιασμένη έκδοση κάποιο
πανεπιστημιακό ίδρυμα– και η έκδοσή του δεν μπορεί να αποτελεί πρόβλημα
για κανέναν διαυγή, δημοκράτη πολίτη.
Πρόβλημα αντίθετα, αποτελεί το γεγονός ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά την τρομοκρατία για να στιγματίσει την αξιωματική
αντιπολίτευση. Κι αυτό δεν είναι ούτε απλώς μια στιγμή καταγγελτικού
οίστρου του –θυμίζω– πρώην επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ και των
άλλων ακροδεξιών που κυβερνούν ούτε αφορά στενά την αξιωματική
αντιπολίτευση, αλλά εντάσσεται σε μια πάγια και εξελισσόμενη στρατηγική:
τόσο η νομοθετική πρακτική όσο και οι λειτουργίες των δικαστικών και
των διωκτικών αρχών υποτάσσονται ολοένα περισσότερο στις επιταγές της εκτελεστικής εξουσίας και υπηρετούν την ιδεολογία της, με ξεκάθαρο στόχο κάθε αντικαθεστωτικό
λόγο ή ακόμη και κάθε επισήμανση της τεράστιας περιστολής των
δημοκρατικών ελευθεριών, για την οποία ευθύνονται οι κυβερνήσεις της
κρίσης.
Πρόβλημα, επίσης, είναι ότι οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «κεντρώοι»,
«κεντροαριστεροί», «ψύχραιμοι», «της ευθύνης» ή ό,τι άλλο,
δημοσιολογούντες δεν θεωρούν ότι αποτελεί πράγματι ζήτημα η στρατηγική
αυτή της κυβέρνησης και η έκπτωση της δημοκρατίας –είναι σαν τυφλοί
μπροστά στην ανομία του σαμαρικού κράτους και στη βία των οργάνων του–
αλλά θεωρούν εύλογο να πρέπει να παράσχει κάποιου είδους «εξηγήσεις» η
αξιωματική αντιπολίτευση –ή, μετωνυμικά, συλλήβδην η «Αριστερά»– για το
βιβλίο του Δ. Κουφοντίνα.
Οι θιασώτες αυτοί του ακραίου κέντρου –το
οποίο περιλαμβάνει, μάλιστα, και πολλούς που ομνύουν, δήθεν, στον πολιτικό φιλελευθερισμό–
προδίδονται από τις προτεραιότητές τους: ανέχονται με ήπια ενόχληση τα
στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα βασανιστήρια της ΕΛ.ΑΣ, αλλά τραβούν την
κόκκινη γραμμή τους στην «πολιτική βία», η οποία, αναλόγως το
προκείμενο, είτε υπάρχει αλλά «την καταδικάζουν από όπου και αν
προέρχεται» είτε δεν υπάρχει και είναι απλώς βία του «κοινού ποινικού
δικαίου».
Πρόβλημα, τέλος, είναι και η ίδια η επίσημη αντίδραση της αξιωματικής
αντιπολίτευσης, η οποία στην επίθεση που δέχεται από τη Νέα Δημοκρατία
για να «καταδικάσει» μετά τον Αντόνιο Νέγκρι και τον Νίκο Γιαννόπουλο, που προλόγισε το βιβλίο, απαντά ότι «ουδέποτε
ήταν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ». Αυτό είναι το θέμα; Δεν είναι το θέμα ότι ως
προοδευτική πολιτική δύναμη –ως Αριστερά!– υποστηρίζει την έκδοση ενός
χρήσιμου πολιτικά και ιστορικά βιβλίου, έστω και αν διαφωνεί με τις
πράξεις και τις ιδέες του συγγραφέα του, καθώς και την απόφαση ενός
στοχαστή να το προλογίσει;
Δεν είναι το θέμα ότι δεν δέχεται το
ιδεολογικό εργαλείο που θέλει την τρομοκρατία «κοινό ποινικό δίκαιο» και
ότι διεκδικεί να την αναγιγνώσκει ως πολιτικό φαινόμενο, έστω και αν
«καταδικάζει» τις δολοφονίες; Δεν είναι το θέμα ότι οφείλει να παραγάγει
λόγο αντίστασης σε αυτή τη μεταπολιτική σατραπεία των συγκυβερνώντων
παλαιοεκσυγχρονιστών και ακροδεξιών, με τη συνεπικουρία των ΜΜΕ του
ακραίου κέντρου, ο οποίος να μην εξουδετερώνεται κάθε φορά που κάποιος
πρώην ΕΠΕΝίτης ή κάποιος αδιάβαστος σκράπας κλακαδόρος φωνάζει
«τρομοκρατία»;
Δεν γνωρίζω τον Νίκο Γιαννόπουλο κι ούτε έχω γενική άποψη
για την πορεία του, από αυτή μόνη την συγκυρία, όμως, θλίβομαι που δεν
είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ· αν ήταν, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν καλύτερος – και ίσως
λίγο λιγότερο δειλός.
Αυτά είναι τα προβλήματα γύρω από το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα.
Και, δυστυχώς, δείχνουν ότι το κρισιμότερο ζήτημα στη χώρα δεν είναι η
«ασφάλεια», καταπώς θέλει η προπαγάνδα των σαμαρικών φανατικών,
αλλά το αξιοθρήνητο επίπεδο του δημοσίου λόγου. Και αυτό είναι ευθύνη
κυρίως της Αριστεράς, διότι από τους άλλους τι να περιμένει κανείς;
μπαμπά όταν μεγαλώσω θα γίνω φασίστας!
με ύφος "Πολύ Σκληρός Για Να Πεθάνει ΙΙΙ"
και μπλουζάκι σε greeklish "O.N.N.E.D KALLITHEA''
εντάξει... έπος!!!
φωτο & λεζάντα: όσο τα Πρόβατα Βελάζουν, τόσο οι Λύκοι θα Ουρλιάζουν
10.3.14
στη γέφυρα του Γαλατά
photo: Rui Pestana
Ο γέρος βαστάζος άρχισε να τραγουδά: "Δεν μπορώ να έχω αυτό που θέλω, αλλά δεν παραπονιέμαι". Κατηφής μουρμούρισε ότι είχε γίνει μισός άντρας. "Δεν πάει καλά η οικονομία της Τουρκίας" είπε, ενώ τακτοποιούσε γι' άλλη μια φορά την πραμάτεια του -δυο παντελόνια κι ενάμισι παπούτσι. "Θα έχουμε κι άλλη στρατιωτική δικτατορία, πρόσεξε τα λόγια μου".
Στο αναμεταξύ, είχαμε ζήσει μια μικρή βομβιστική απόπειρα. Η γέφυρα είναι μια πόλη σε μικρογραφία κι υπήρχε πάντα το ενδεχόμενο να συμβεί κάτι τέτοιο εδώ. Όταν ακούστηκε ο υπόκωφος κρότος, ένα ηλιόλουστο πρωινό, όλοι κατάλαβαν αμέσως τι έτρεχε. Στις σκάλες και στις αποβάθρες των φέρι μποτ ακούστηκαν ουρλιαχτά. Και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα οι αποβάθρες είχαν αδειάσει -εκτός από μια χούφτα τραυματίες.
Geert Mak
Στη γέφυρα του Γαλατά
μτφ. Ινώ Βαν Ντάικ - Μπαλτά
εκδ. Μεταίχμιο, 2007
σελ. 216
η ωραιότερη πόλη στον κόσμο μετά την Αθήνα
πλατεία Αριστοτέλους, 9.03.14
φωτο: Βασίλης Εμμανουηλίδης
φωτο: Βασίλης Εμμανουηλίδης
8.3.14
6.3.14
2.3.14
ω μον σερί, τι έπαθε το χέρι σου;
Άπειρη στον έρωτα και
ευπειθής στον Λόγο, μια νεαρή κοπέλα μπορεί εύκολα να αποπλανηθεί, όμως, για
αυτού του είδους τις γυναίκες, ένας άντρας πρέπει να ξέρει, να μη φωνάξει όταν,
ενώ κρύβεται στο βάθος ενός μπωντουάρ, η καμαριέρα του σπάσει δύο δάχτυλα στην
αρμογή της πόρτας. Το να αγαπά κανείς αυτές τις πανίσχυρες σειρήνες, είναι σαν
να διακυβεύει τη ζωή του.
Honoré de Balzac
Σαραζίν
& το άγνωστο αριστούργημα
μτφ. ΔΔΠΜΜ - ΕΚΠΑ
εκδ. έψιλον, 2007
σελ. 18
ιερό καθήκον!
φωτο: Yuriy Dyachyshyn – AFP
Κίεβο - γιατροί και εθελοντές παρέχουν τις
πρώτες βοήθειες σε τραυματίες διαδηλωτές, στο αυτοσχέδιο νοσοκομείο που
λειτουργεί μέσα στον καθεδρικό ναό του Αρχάγγελου Μιχαήλ από τις 30 Νοεμβρίου 2013, όταν δηλαδή άρχισαν οι σφοδρές ταραχές.
1.3.14
ε μιας κι άρχισε ο πόλεμος... ας πιω ένα τσάι.
λόγω της περίστασης, μαύρο
με αμύγδαλο, βανίλια & φουντούκι
αγορασμένο φυσικά, απ' το αγαπημένο μου μαγαζί
τον δρόμο του τσαγιού – Δροσίνη 16, Κηφισιά
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)