στα κελιά, αυτές οι κοπέλες έκοβαν τις φλέβες τους!

Γύρισα τώρα απ’ το Μπενάκη, είχα πάει με μια φίλη για την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ RUINS. Και μέσα στο άβολο του όλου θέματος, χάρηκα γιατί η αίθουσα ξεχείλισε από κόσμο, νέους ανθρώπους κυρίως. Τα καθίσματα γέμισαν όλα κι έμειναν πάνω καμιά εκατοστή ακόμα θεατές που είδαν την ταινία όρθιοι.

Οι καπνιστές κατεβήκαμε στον χώρο του κυλικείου, που εκείνη την ώρα ήτανε πια κλειστό. Πήραμε από μια καρέκλα, μπήκε το DVD στη σωστή θέση, βάλαμε μερικούς τόμους κάτω απ’ την τηλεόραση να σηκωθεί λιγάκι ώστε να βλέπουν και οι πίσω, πατήθηκε το play και στήθηκε στο μπαμ μια δεύτερη προβολή.

Πιο χύμα εμείς οι κάτω, άλλωστε το Μπενάκη το νιώθει πολύς κόσμος σαν το σπίτι του. Στην αρχή ήμασταν καμιά πενηνταριά μόνο, σιγά-σιγά όμως γέμισε κι η κάτω αίθουσα. Κάποιοι μπαινοβγαίναμε, καπνίζαμε ένα τσιγάρο στο αίθριο κι έπειτα επιστρέφαμε. Παρακολουθούσαμε όμως όλοι συνεχώς, οι τζαμαρίες άλλωστε ήταν ανοιχτές. Πολλά παιδιά καθόντουσαν στο πάτωμα. Και ήταν πολύ συμπαθητικές οι φάτσες που είδα απόψε κι αμέτρητα τα όμορφα στιγμιότυπα.

Νωρίτερα, είχα πει σ’ έναν φίλο να ’ρθει κι αυτός μαζί μας. Του εξήγησα περί τίνος επρόκειτο κι εκείνος παρότι συμφώνησε πως ήταν σπουδαία η πρωτοβουλία, είπε «δε θα ’ρθω, δε θα είναι ευχάριστο!». Πράγματι, δεν είναι καθόλου ευχάριστο να αντιμετωπίζεις κατάματα την αλήθεια. Η σκηνοθέτης κατόρθωσε βέβαια να μπολιάσει με χιούμορ το τραγικό θέμα της. Είναι απίστευτο, αλλά μας έκανε και γελάσαμε αρκετές φορές!

Ακόμα κι έτσι όμως, δεν είναι καθόλου ευχάριστο να αισθάνεσαι εθνική ντροπή. Ή να βλέπεις σε μια οθόνη γελοίους, εκλεγμένους απ’ τον λαό σου, αξιωματούχους να λένε κατάφωρα ψέματα και να εγκληματούν σε βάρος δύστυχων πλασμάτων. Προσωπικά, περιμένω έναν μάγκα κάποια στιγμή να βγει επίσημα και να αποζημιώσει ηθικά και υλικά τις τριάντα δύο αυτές γυναίκες. Όλα βέβαια δείχνουν πως μάγκας δεν υπάρχει. Η ελπίδα όμως πεθαίνει τελευταία. 

Προς το παρόν, μπράβο στη Ζωή Μαυρουδή και σ’ όλη την ομάδα που συμμετείχε σ’ αυτή τη δουλειά. Μπράβο και στο μουσείο, που άλλη μια φορά έγινε το καταφύγιό μας. Γιατί η ταινία που είδαμε πριν λίγο εκεί, δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία βαναυσότητας και αδικίας, αυτό το ντοκιμαντέρ μιλάει για τα ηθικά «ΕΡΕΙΠΙΑ» μιας ολόκληρης Ελλάδας. Και το μήνυμά της συμπίπτει με την κοινή σε όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους αγωνία: να αντέξουμε, ώστε όταν κάποια στιγμή τα οικονομικά της χώρας βελτιωθούν, να μην έχουμε χάσει τελείως την ανθρωπιά μας.

Το τραγούδι που ακολουθεί ακούγεται στο τέλος της ταινίας: 

RUINS

«Πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι»!, ακούγεται να λέει στο ακόλουθο βίντεο μία από τις οροθετικές γυναίκες που διαπομπεύτηκαν από τις επίσημες Αρχές και τα Μ.Μ.Ε. πριν ενάμισι περίπου χρόνο. Τότε είχαμε έρθει όλοι αντιμέτωποι με τον φασισμό που επικρατεί στη σημερινή Ελλάδα, ασχέτως αν συνειδητοποιούμε την έκταση της βλάβης και δραστηριοποιούμαστε αναλόγως, ή αν επιμένουμε να παραβλέπουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας σαν να μη μας αφορούν.  

Στην περίπτωση αυτών των γυναικών, πράγματι αγνοήθηκε ολότελα από την πολιτεία πως δεν επρόκειτο για σκουπίδια, αλλά για ζωντανά, έμψυχα πλάσματα. Αυτή ήταν μία πολύ λυπηρή και εξίσου τρομακτική στιγμή για την Ελλάδα! Για όσους θέλουν να φρεσκάρουν στη μνήμη τους τη βεβήλωση που υπέστησαν οι κοπέλες αυτές με τις ευλογίες του κράτους, μπορούν να ρίξουν μια ματιά στην παλαιότερη σχετική ανάρτησή μου: άξιο το ΚΕΘΕΑ! 

Και για όσους τυχόν ενδιαφέρονται να δουν το ντοκιμαντέρ της Ζωής Μαυρουδή, μια αξιέπαινη προσπάθεια ενάντια σε όσα άθλια συνέβησαν τότε, με τίτλο «ΕΡΕΙΠΙΑ - Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μιας διαπόμπευσης», να πω πως η παρθενική προβολή του θα πραγματοποιηθεί στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, την ερχόμενη Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου, στις 7 μμ. Σημειωτέον, όσοι βρεθούμε εκεί, δε θα πληρώσουμε εισιτήριο, αφού η προβολή θα είναι ανοιχτή για όλους.