Άγιος Βαλεντίνος... εκτός ύλης!

Γιορτούλα σήμερα ε;
Μμμ, υπέροχος ο έρωτας, δε λέω. 

Ζωοδότης, πηγή έμπνευσης, ένα μπόλι μαγείας στην ύπαρξή μας!

Αλλά αν ήταν να διαλέξετε, τι θα διαλέγατε;

Την οδύνη του έρωτα ή την απεραντοσύνη της αγάπης;

Όχι, έρωτας κι αγάπη δεν είναι το ίδιο, άσχετα αν τα μπερδεύουμε συχνά αυτά τα δύο.

Και τα δύο είναι δοκιμασίες της ανθρώπινης αντοχής. Σωστά.  

Αλλά ο έρωτας είναι υποσύνολο της αγάπης, είναι ένα στάδιό της.

Προκαλεί όμως μικρότητες και ταπεινά συναισθήματα.

Φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τα ένστικτά του, με το σκοτεινό του εαυτό. 

Κι έπειτα, ο έρωτας είναι προσωρινός, ενώ η αγάπη αιώνια. 

Δεν εξατμίζεται. Και με τον καιρό θεριεύει.

Σαν ένα πανέμορφο τεράστιο καρποφόρο δέντρο με βαθιές ρίζες. 

Τι; Δεν υπάρχει αγάπη γιατί όλα στη ζωή είναι ωφελιμιστικά; 

Δε διαφωνώ. Αλλά το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Τα οφέλη της αγάπης είναι ανυπολόγιστα.

Και μάλιστα, συχνά είναι άμεσα αντποδοτικά. 

Ε τώρα, μην περιμένετε να δώσω εγώ τον ορισμό της αγάπης, δεν είμαι αρκετά σοφή.

Την περιγράφει όμως ωραία ο απόστολος Παύλος, στην α' επιστολή του προς Κορινθίους:

"...Εκείνος ο οποίος αγαπάει είναι μακρόθυμος κι ανεκτικός, είναι καλωσυνάτος, ευργετικός και ωφέλιμος, δε ζηλοφθονεί, δεν υπερηφανεύεται, δε φέρεται με αλαζονεία και προπέτεια, δεν πράττει άσχημα, δε ζητεί τα δικά του συμφέροντα, δεν ερεθίζεται από θυμό και οργή, δε σκέπτεται ποτέ κακό κατά του πλησίον, ούτε λογαριάζει το κακό που έπαθε από αυτόν. 

Δεν χαίρεται όταν βλέπει να γίνεται αδικία, χαίρεται όμως όταν βλέπει την αλήθεια να επικρατεί. Η αγάπη τα πάντα ανέχεται, τα πάντα εμπιστεύεται, για πάντα ελπίζει, τα πάντα υπομένει..."

Και η Whitney όμως τα λέει καλά μιλώντας για την αγάπη που γεννιέται μες στον έρωτα:

I hope life treats you kind
ελπίζω, η ζωή να σου φερθεί μ' ευγένεια

and I hope you have all you've dreamed of
κι ελπίζω να αποκτήσεις όσα ονειρεύτηκες

and I wish to you joy and happiness
και σου εύχομαι χαρά κι ευτυχία

but above all this, I wish you love
αλλά πάνω απ' όλα, σου εύχομαι αγάπη!

Δείτε την πως ερμηνεύει αυτό το τραγούδι...

Χρόνια πολλά σ' όσους γιορτάζουν σήμερα!!!

Απολαύστε όσο μπορείτε τη στιγμή παιδιά, γιατί στιγμή είναι.

Μετά, περνά και χάνεται.

Ή... γίνεται αγάπη!

Leon & Mathilda

Για να προλογίσω το video που ακολουθεί, θα σας θυμίσω μια πολύ γνωστή, όσο και παράξενη ιστορία αγάπης.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, ήταν η Ματθίλδη, μια όμορφη δωδεκάχρονη που είχε μόλις παρατήσει το σχολείο κι επιπλέον κάπνιζε αρειμανίως!

Πριν βιαστείτε να την κρίνετε αυστηρά, να παρατηρήσω πως η μικρή Ματθίλδη δε ζούσε και με τους πλέον κατάλληλους γονείς...

Η Ματθίλδη γνώρισε το μεσόκοπο Λεόν τυχαία, όπως τυχαία γνωρίζει συνήθως κανείς τους ανθρώπους που είναι γραφτό να σημαδέψουν τη ζωή του. Έμεναν, βλέπετε, σε διπλανά διαμερίσματα στην ίδια πολυκατοικία και πρωτοσυναντήθηκαν στις σκάλες.

Αυτά συνέβησαν προς τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, σε μια κακόφημη τότε γειτονιά του Μανχάταν που λέγεται μικρή Ιταλία.

Και, βέβαια, μπορεί σήμερα η μικρή Ιταλία να φιλοξενεί μόνο πολυτελή εμπορικά καταστήματα και πανάκριβα εστιατόρια, ονομάστηκε όμως έτσι γιατί μέχρι και την εποχή της ιστορίας μας ζούσαν σ’ αυτήν, κατά βάση, Ιταλοί.

Και κάποιοι εξ’ αυτών ήταν, ασφαλώς, ανακατεμένοι με τη μαφία.

Ο Leone Montana ήταν ένας απ’ αυτούς.

Κέρδιζε τον επιούσιο απασχολούμενος ως εκτελεστής.

Χμ, το ’πα έτσι συμμαζεμένα και το προσπεράσατε μου φαίνεται.

Πληρωμένος δολοφόνος ήταν ο Leon. Φονιάς επί χρήμασι.

Αν όμως παραβλέψουμε τα αναρίθμητα όπλα που υπήρχαν διάσπαρτα στο διαμέρισμά του, ο Leon ήταν ένας πολύ ήσυχος άνθρωπος.

Εντελώς μοναχικός και αρκετά ιδιόρρυθμος, βέβαια.

Περνούσε τον άφθονο ελεύθερο χρόνο του κλεισμένος στο διαμέρισμά του, όπου έβλεπε μιούζικαλ (λάτρευε τον Gene Kelly), γυμναζόταν σκληρά και φρόντιζε σχολαστικά το ένα και μοναδικό φυτό του.

Σχέσεις με ανθρώπους δεν είχε. Προφανώς δεν τις άντεχε.

Η ιστορία του με την Ματθίλδη δε θα είχε ξεκινήσει αν μια ωραία πρωία δεν είχαν εισβάλλει εκτελεστές στην πολυκατοικία, οι οποίοι σκότωσαν εν ψυχρώ τους γονείς της πιτσιρίκας.

Μη σας παραξενέψει αυτό, ο πατέρας της μικρής ήταν έμπορος ναρκωτικών, πολύ άσχημα μπλεγμένος στα κυκλώματα του είδους.

Την ώρα του φονικού η Ματθίλδη επέστρεφε από ένα θέλημα που την είχαν στείλει. Εύστροφη κοπελίτσα καθώς ήταν και μιας και παιζόταν εκείνη τη στιγμή η ζωή της, κατάφερε να διατηρήσει την ψυχραιμία της, να προσπεράσει έντρομη το πτώμα της μητέρας της που φαινόταν απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα του διαμερίσματός της, να προσπεράσει τους φονιάδες και -βουτηγμένη στα δάκρυα - να χτυπήσει το κουδούνι του παράξενου γείτονά της, ευχόμενη εκείνος να ανοίξει και να τη σώσει.

O Leon που είχε παρακολουθήσει το μακελειό απ’ το ματάκι της πόρτας του, ανταποκρίθηκε στο απεγνωσμένο κάλεσμα της Ματθίλδης για βοήθεια.

Και μάλιστα, ανταποκρίθηκε μ’ ένα τρόπο απροσδόκητα ουσιαστικό!

Περιμάζεψε το άμοιρο κοριτσάκι, το παρηγόρησε, το φρόντισε και το κράτησε κοντά του.

Κάπως έτσι, μέσα στις πλέον αντίξοες συνθήκες, γεννήθηκε μια αγνή, δυνατή αγάπη.

Η Ματθίλδη δίπλα στον Λεόν έμαθε βέβαια να χειρίζεται τα όπλα του, επίσης όμως έμαθε τι σημαίνει ασφάλεια, στοργή, αφοσίωση, ανιδιοτέλεια, εμπιστοσύνη, συντροφικότητα, αυτά κι άλλα πολλά.

Και ο Λεόν, χάρις στη μικρή του προστατευόμενη, ανακάλυψε στην ψυχή του θησαυρούς.

Δυστυχώς, ο Leon και η Mathilda δεν έμελλε να ζήσουν για καιρό μαζί.

Εκείνος είχε πολύ άσχημο τέλος!

Κι εκείνη συνέχισε τη ζωή της με όσα εφόδια πρόλαβε ο Leon να της δώσει.

Αν όμως είχαν ζήσει μαζί, είναι σίγουρο πως θα είχαν ζήσει καλά.

Αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.